คำสั่ง

“แล้วเราสะดวกเริ่มงานเมื่อไหร่ แม่จะได้โทรไปบอกฝ่ายบุคคลที่บริษัทให้”

“วันมะรืนค่ะ” ร่างเล็กเอ่ยตอบ พรุ่งนี้เธอจะได้มีเวลาออกไปซื้อชุดที่จะใส่ไปทำงาน

“ถ้างั้นก็เอาตามนี้”

“ว่าแต่จะให้หนูไปทำงานที่บริษัทไหนคะ” เธอถาม เพราะตระกูลสวี่มีหลายบริษัทที่เป็นเจ้าของ ยังไม่รวมที่เข้าไปถือหุ้นในบริษัทอื่นอีก

“ก็บริษัทที่สามีเรานั่งทำงานนั่นแหละ”

“คุณแม่บอกเรื่องนี้กับพี่สวี่หยางรึยังคะ”

“แม่คุยกับเราเสร็จก็จะโทรไปบอก ว่าแต่ช่วงนี้อากาศที่นั่นเป็นยังไงบ้าง แม่ไม่ได้กลับไปที่ปักกิ่งนานแล้ว มีอะไรเปลี่ยนไปมากไหม”

“ช่วงนี้อากาศกำลังดีเลยค่ะ ถ้าคุณแม่พอมีเวลาก็กลับมาที่นี่บ้างนะคะ”

“นั่นสินะ ไว้แม่จะหาเวลาว่างกลับไปเยี่ยมพวกเธอสองคนก็แล้วกัน”

ทางด้านของสวี่หยางที่อยู่ระหว่างเดินทางกลับจากบริษัทของลูกค้า จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

“ฮัลโหล” เขากรอกเสียงลงไป โดยที่ไม่ได้มองที่หน้าจอว่าใครเป็นคนโทรมา

“วันมะรืนนี้ แม่จะให้เมียแกเข้าไปทำงานที่บริษัท”

“ที่แม่พูดหมายความว่ายังไงครับ”

“นี่แกหูตึงหรือยังไง ฉันไม่ชอบพูดย้ำหลายครั้ง” น้ำเสียงหงุดหงิดของผู้เป็นแม่ดังลอดออกมา เมื่อคิดว่าลูกชายตัวดีแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“แล้วจะให้เธอมาทำงานตำแหน่งอะไร ตอนนี้ที่บริษัทของเราไม่ได้เปิดรับรับพนักงานใหม่สักหน่อยนี่ครับ”

“เธอเรียนจบอะไรมาก็ให้ทำตำแหน่งนั้นแหละ”

“ลี่จวินโทรไปขอร้องเหรอครับ ทำไมอยู่ ๆ ถึงคิดจะให้เธอมาทำงาน”

“แม่แค่เสียดายความสามารถของลี่จวิน อุตส่าห์อดทนเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แทนที่จะได้ทำงานแต่กลับต้องมากลายเป็นแม่บ้าน”

“อย่าบอกนะครับว่าแม่เพิ่งจะคิดได้ ตอนที่เธอแต่งงานมาแล้วสามปีน่ะ ถึงตอนนี้แม่คิดจะให้เธอมาทำงานที่บริษัทเดียวกับผมก็สายไปแล้วล่ะครับ เพราะผมไม่ยอมแน่”

“หึ ฉันไม่ได้มาขออนุญาตแก อีกอย่างอย่าลืมว่าฉันถือหุ้นเยอะที่สุดในบริษัท”

“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็โอนหุ้นมาให้ผมสิครับ แม่จะได้ไม่ต้องมาลำบากทำงานตอนแก่แบบนี้”

“ฝันไปเถอะ ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้เห็นหน้าหลาน อย่าหวังเลยว่าฉันจะยกหุ้นส่วนที่เหลือให้” พูดจบก็ตัดสายไปทันที สวี่หยางได้แต่ถอนหายใจ แม่เขายังคงมีนิสัยเอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน เหอะ! อยากอุ้มหลานงั้นเหรอ อย่าได้หวังเลยครับคุณแม่ เขาจะไม่มีทางมีลูกกับผู้หญิงที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเป็นอันขาด!

ตั้งแต่สามีของเธอกลับมาถึงก็ไม่พูดไม่จา ไม่ว่าเธอจะถามอะไรไปก็ไม่ยอมตอบ มีเพียงเรื่องเดียวที่ลี่จวินนึกออกคงเป็นเพราะเรื่องที่เธอจะไปทำงานล่ะมั้ง แต่ถึงอย่างไรเขาไม่ควรโกรธเธอมากถึงขนาดนี้

“ทะเลาะกับคุณแม่มาเหรอคะ”

“ในเมื่อรู้ดีอยู่แล้วจะถามทำไม”

“ถ้าพี่สวี่หยางไม่อยากให้ฉันไปทำงานก็ควรบอกเหตุผลมาสิคะ ถ้ามีเหตุผลเพียงพอฉันอาจไม่ไปทำงานที่บริษัทก็ได้”

“ทำอย่างกับว่าเธอจะกล้าปฏิเสธแม่ฉันอย่างนั้นแหละ”

“ลองพูดมาก่อนสิคะ”

“เธอจะไปทำงานทำไม อยู่บ้านคอยทำอาหารกับดูแลฉันแค่นี้ก็พอ ส่วนเรื่องบริษัทฉันจัดการเองได้”

“ที่พี่พูดแบบนี้คิดจะดูถูกฉันที่เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เหรอคะ นอกจากงานบ้านกับดูแลสามีแล้ว เรื่องอื่นฉันก็ทำได้ไม่ต่างจากผู้ชาย” ลี่จวินโมโหเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเขาดูถูกที่เธอเกิดมาเป็นผู้หญิง ยุคนี้ทุกอย่างล้วนเปิดโอกาสให้ผู้ชาย ส่วนผู้หญิงอย่างเธอน้อยนักที่จะมีโอกาสได้ทำงานในบริษัทขนาดใหญ่

“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น” สวี่หยางแปลกใจ ถือว่าเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหญิงสาวโกรธ เพราะตั้งแต่อยู่ด้วยกันมาเป็นเขาเสียมากกว่าที่เป็นคนแสดงความเกรี้ยวกราดออกมา