ไม่รั้งรักสามีเจ้าสัว

แม้บ้านของตระกูลสวี่จะหลังใหญ่แต่กลับไร้ชีวิตชีวา เพราะบ้านหลังนี้มีเพียงลี่จวินกับสามีอยู่อาศัยด้วยกันสองคน ส่วนมารดาสามีอย่างอดีตคุณนายสวี่ได้ย้ายไปอยู่ที่ เซี่ยงไฮ้แทน ขณะมองไปที่รูปแต่งงานขนาดใหญ่ที่ติดไว้ตรงห้องโถงใหญ่ทำให้หวนคิดถึงอดีต ตอนที่เพิ่งแต่งมาเป็นสะใภ้บ้านนี้

ปี 1981

งานแต่งงานของลูกชายคนเดียวของตระกูลสวี่ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ภายในงานมีแขกเหรื่อที่มาร่วมงานหลายร้อยคน งานแต่งงานที่ควรชื่นมื่นมีความสุขแต่กลับมีเพียงความเย็นชาของผู้เป็นสามีที่ส่งมาให้คนที่เป็นเจ้าสาว เขาไม่เคยพิศวาสเธอ และไม่เคยแม้แต่จะอยากข้องแวะด้วย แต่เป็นเพราะคำสั่งของมารดาทำให้สวี่หยางต้องแต่งงานกับหญิงสาวอย่างไม่เต็มใจ ในขณะที่ลี่จวินหลงรักเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน

“สวี่หยาง ลูกต้องดูแลลี่จวินให้ดี ตอนนี้คนที่เธอจะสามารถพึ่งพาได้มีแค่ลูกคนเดียว” สือจิ่วเหรินบอกลูกชาย

เขาก็พอรู้มาบ้างว่าลี่จวินคนนี้ไร้ญาติขาดมิตร แม้แต่แม่แท้ ๆ ก็จากไปแล้ว แต่ไม่ใช่ข้ออ้างที่เขาต้องแต่งเธอมาเป็นภรรยาเสียหน่อย ความสงสารเขาพอมีให้เธอยู่บ้าง แต่ความรักอย่าได้หวัง

“แม่กลับไปได้แล้วครับ ถึงเวลาที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะเข้าหอแล้ว” แทนที่จะรับคำผู้เป็นแม่ แต่ชายหนุ่มเลือกเอ่ยไล่แทน

“ลูกคนนี้นี่” คุณนายสวี่ส่ายหน้าระอา ลูกชายเธอทำตัวเหมือนเมื่อสี่ปีก่อนไม่มีผิด ลี่จวินเป็นผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน มิหนำซ้ำยังน่ารักอ่อนโยน และสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เธอเลือกลี่จวินมาเป็นลูกสะใภ้ก็เพราะว่าเธอเป็นลูกสาวของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่ตอนนี้ได้จากโลกนี้ไปแล้ว

คล้อยหลังมารดาเขาได้ถอดชุดออกแทบทันทีด้วยความหงุดหงิด ในขณะที่หญิงสาวเอาแต่นั่งเงียบอยู่ที่เตียงนอน

“สมใจเธอแล้วนี่” ไม่วายหันไปพูดจาไม่ดีใส่คนที่ไม่รู้เรื่องราว

“ถ้าพี่สวี่หยางไม่อยากแต่ง ทำไมไม่บอกคุณป้าล่ะคะ”

“แล้วเธอคิดว่าฉันไม่ได้บอกแม่ตัวเองงั้นเหรอ”

ลี่จวินไม่ได้ตอบกลับ เธอเพียงถอนหายใจแล้วถอดเครื่องประดับออก สุดท้ายคืนเข้าหอผ่านไปโดยที่เจ้าบ่าวนอนหันหลังให้เจ้าสาว ส่วนเจ้าสาวได้แต่มองแผ่นหลังของสามีหมาด ๆ ทั้งน้ำตา ก่อนผล็อยหลับไป

พอมองไปที่รูปแต่งงานที่เธอยืนคล้องแขนกับเขา ทั้งเธอและเขาต่างยิ้มออกมาราวกับว่าวันนั้นมีความสุขมาก ดูแล้วก็น่าขำที่เห็นเขายิ้ม ภายใต้รอยยิ้มนี้เธอรู้ดีว่าภายในใจของเขานั้นฝืนทนมากแค่ไหน แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเขาไม่ได้รักเธอ แต่ก็ยังมีความหวังว่าสักวันคนที่ตัวเองรักจะรักตัวเองตอบเช่นกัน ทว่าเผลอพริบตาเดียวเวลาได้ล่วงเลยมาสามปีแล้ว แต่ยังไร้วี่แววว่าลี่จวินจะสมหวัง

ตั้งแต่แต่งงานมาเธอกลายเป็นแม่บ้านเต็มตัว ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าหรืออาหาร ลี่จวินล้วนเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเองทั้งหมด แม้ว่าจะมีแม่บ้านก็ตามที เป็นเพราะใส่ใจผู้เป็นสามีถึงได้ยอมเหนื่อยเพื่อทำเรื่องพวกนี้

“กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงเล็กถามสามีเหมือนเช่นทุกวัน ช่วงเย็นเธอมักมานั่งรอสามีกลับบ้านอยู่ที่ห้องโถงจนบางครั้งเผลอหลับไปโดยที่ไม่รู้ตัวก็มี

“ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าไม่ต้องรอ” สวี่หยางบ่นภรรยา งานของเขาเลิกไม่เป็นเวลาบางวันต้องทำงานยันเที่ยงคืน เพราะตระกูลสวี่มีหลายธุรกิจ ทว่ามีเพียงเขาที่เป็นหัวเรือใหญ่ต้องอยู่อนุมัติเอกสารกองโตอยู่ที่บริษัท ไม่ทำก็ไม่ได้ หากลืมเซ็นเอกสารแม้แต่แผ่นเดียวโพรเจกต์ต่าง ๆ อาจหยุดชะงักได้ซึ่งจะส่งผลต่อส่วนอื่น ๆ

“พี่สวี่หยาง ทำงานมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำเย็น ๆ สักแก้วไหมคะ” เธอว่าพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้

“ฉันไม่หิว” สิ้นคำพูดจึงได้หันหลังขวับเดินขึ้นห้องนอนไป โดยไม่สนใจสักนิดว่าหญิงสาวจะรู้สึกเช่นไร

ลี่จวินเหยียดยิ้มแก้เก้อกับตัวเองแล้วดื่มน้ำเปล่าแก้วนั้นจนหมดแก้ว