ท่าทีสนิทสนม

ร่างบางมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าเจ็บปวดใจ ก่อนปิดประตูลงตามเดิม อีกใจหนึ่งคิดแค่ว่าเขาคงสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้นมากถึงได้สนิทใจที่จะให้นวดไหล่ให้

“คุณนาย มาทำอะไรที่นี่หรือครับ” ซูฉีมาเห็นเข้าจึงได้เอ่ยถามภรรยาเจ้านายด้วยท่าทีนอบน้อมอยู่ในที

“พอดีว่าฉันทำอาหารมาให้พี่สวี่หยางน่ะค่ะ”

“ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะครับ ตอนนี้ท่านประธานอยู่ด้านใน”

“เอาไว้วันหลังก็แล้วกัน ตอนนี้ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วน ยังไงฉันรบกวนฝากเลขาซูเอาอาหารไปให้เขาด้วยนะคะ” ว่าพลางยื่นกล่องอาหารกลางวันให้ชายหนุ่ม

“ได้ครับ” เขาตอบ ก่อนรับเอากล่องอาหารมาถือไว้

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ” พูดจบก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้ซูฉียืนงงตามลำพัง

สวี่หยางที่กำลังพูดคุยอยู่กับผู้ช่วยเลขาอย่าง เหม่ยซินกลับถูกเสียงเคาประตูดังรบกวน ทำให้ทั้งคู่ต่างหันไปมองที่ประตู

“เข้ามาได้”

สิ้นคำอนุญาตจากข้างในห้อง ทำให้ร่างสูงโปร่งของซูฉีเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับกล่องอาหารกลางวัน

“มีอะไร”

“คุณนายฝากให้ผมเอาอาหารกลางวันมาให้ครับ” ต่อหน้าคนอื่นเขาจะให้เกียรติเจ้านายเสมอถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรีที่อังกฤษ ซูฉีเป็นเด็กทุนถึงได้มีโอกาสได้รู้จักและสนิทกันกับลูกชายของ มหาเศรษฐีอย่างสวี่หยาง

“ลี่จวินมาที่นี่งั้นเหรอ”

“ใช่ครับ”

“แล้วตอนนี้ไปไหนซะล่ะ ถึงได้ให้นายเอาอาหารมาให้ฉันแทน”

“คุณนายบอกว่ามีธุระด่วนเลยกลับไปก่อน”

“งั้นเหรอ”

“ไม่ยักรู้ ว่าภรรยาของพี่สวี่หยางจะรักสามีมากถึงขนาดเอาอาหารกลางวันมาให้ถึงที่ทำงานแบบนี้” เหม่ย ซินแทรกขึ้น

“เธอน่ะเหรอรักฉัน เป็นเพราะจุ้นจ้านต่างหาก” เขาปฏิเสธทันควัน จะเป็นไปได้อย่างไรที่ลี่จวินจะรักเขา ทั้งคู่เคยเจอกันแค่ครั้งเดียวช่วงปิดเทอมที่เขาบินกลับมาเยี่ยมมารดาตอนที่เขากำลังเรียนต่อปริญญาโทปีสุดท้ายที่อังกฤษ แล้วหนึ่งปีต่อมาเขาก็ถูกมารดาคลุมถุงชนให้แต่งงานกับเธอ

“แต่เพราะต้องแต่งงาน พี่ถึงกับบอกเลิกฉันเลยนี่คะ” แม้เหม่ยซินจะเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่านัยน์ตากลับแฝงไปด้วยความโศกเศร้า เธอกับพี่สวี่หยางคบกันเกือบสี่ปี น่าเสียดายที่ต้องเลิกกันเพียงเพราะว่าชายหนุ่มจะแต่งงานกับผู้หญิงที่แม่ของเขาเป็นคนเลือกให้ แทนที่จะเลือกคนรักอย่างเธอ

“ตอนบ่ายท่านประธานมีประชุม เหลือเวลาอีกสี่สิบห้านาที” เลขาซูพูดแทรกกลางบทสนทนาที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของทั้งคู่

“พี่ซูฉีก็ยังทำตัวเสียมารยาทเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” เหม่ยซินแว้งกัดชายหนุ่ม หากไม่ใช่เพราะคนตรงหน้าเป็นเพื่อนสนิทแฟนเก่าเธอ มีหรือที่คนอย่างเธอจะอยากเฉียดเข้าไปใกล้เขา นอกจากความเฉลียวฉลาดและหน้าตาที่พอดูไปวัดไปวาได้ เธอก็ไม่เห็นว่าเขาจะมีอะไรดี

“ตอนนี้เป็นเวลางาน ถึงแม้พวกเราจะรู้จักกัน แต่ไม่ควรมาล้ำเส้น อีกอย่างที่นี่ฉันเป็นหัวหน้า ส่วนเธอเป็นลูกน้อง คงรู้ใช่ไหมว่าต้องทำตัวยังไง”

“ฉันแค่พูดเล่นนิดหน่อยเอง ไม่เห็นต้องโกรธเลยนี่ ว่าไหมคะพี่สวี่หยาง” ท้ายประโยคหันไปหาพรรคพวก

“อย่างที่ซูฉีพูด ตอนอยู่ที่บริษัทต้องทำตามกฎ พี่หวังว่าเธอจะเข้าใจ”

เหม่ยซินเสียหน้าเล็กน้อย เมื่อคนที่ตัวเองคิดว่าเขาอยู่ข้างเธอกลับไม่ได้เข้าข้างตามที่คิดไว้

“ขอโทษค่ะ หัวหน้า ต่อไปฉันจะระวังคำพูด”

“เชิญคุณออกไปเถอะ ผมมีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงานท่านประธาน”

แม้จะรู้สึกไม่พอใจ แต่เหม่ยซินจำต้องเก็บอาการเอาไว้ เพราะไม่อยากเสียภาพลักษณ์ต่อหน้าแฟนเก่า ที่เธอยอมลดตัวมาเป็นผู้ช่วยเลขาให้ซูฉีโขกสับก็เพื่อที่จะมารื้อฟื้นความรักครั้งเก่า โดยมีความหวังว่าความรู้สึกของชายหนุ่มยังไม่เปลี่ยนใจจากเธอแน่นอน เธอจะทวงคืนเอาเขากลับมาให้ได้แล้วเฉดหัวไล่ภรรยาของพี่สวี่หยางออกจากตระกูลสวี่ซะ