ปฎิเสธ

“โดนดุอีกแล้วสิเรา”

ครั้นเดินขึ้นห้องมาก็เห็นว่าชายหนุ่มกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนเตียง เธอจึงขึ้นไปนอนบนเตียง

“พี่สวี่หยาง”

“มีอะไร”

“เราแต่งงานกันมาสามปีแล้ว แต่ยังไม่เคยไปฮันนีมูนเลยสักครั้ง ถ้าหาก...”

“งานที่บริษัทยุ่งมาก เธอไม่เห็นเหรอว่าทุกวันนี้ฉันทำงานหนักแค่ไหน”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไปทำงานที่บริษัทได้ไหมคะ” เธอออดอ้อน ถึงแม้ว่าจะไม่เคยทำงานเลยตั้งแต่เรียนจบ ถึงอย่างนั้นเกรดเธอก็สวยพอตัว อีกอย่างเรียนจบบัญชีทั้งทีแต่กลับไม่ได้เอาสิ่งที่เรียนมาช่วยแบ่งเบาภาระสามีเลย ยิ่งทำให้รู้สึกผิดไปใหญ่

“ไม่ได้” เขาตอบกลับ โดยที่ไม่ต้องคิดด้วยซ้ำ มีอย่างที่ไหนที่จะให้ภรรยาตัวเองไปทำงานนอกบ้าน ไม่มีสามีคนไหนทำกัน อีกอย่างแม่ของเขาสั่งเอาไว้ว่าไม่ให้ลี่จวินทำงาน เพราะที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตลำบากมามากพอแล้ว เธอมีหน้าที่ดูแลเรื่องในบ้านกับใช้เงินที่เขาหามาก็พอแล้ว เขารวยถึงขนาดนี้ยิ่งไม่มีทางยอมให้ภรรยาตัวเองไปลำบากข้างนอก

“เป็นเพราะคุณแม่เหรอคะ” เอ่ยอย่างรู้ทัน มีหรือที่เธอจะไม่รู้ว่าแม่สามีรักและเอ็นดูเธอแค่ไหน ถึงแม้ตัวจะอยู่ไกลแต่ยังคอยเป็นห่วงเป็นใยเธอเสมอ

สวี่หยางพยักหน้าเป็นคำตอบ ก่อนวางหนังสือพิมพ์ไว้ที่โต๊ะข้างเตียงแล้วปิดไฟนอน ทำให้บทสนทนาของทั้งคู่จบลงในที่สุด

รุ่งเช้าลี่จวินลงมาเตรียมอาหารให้สามีเหมือนทุกวัน มื้อนี้พิเศษหน่อยเพราะว่าเป็นวันหยุด เธอเลยทำอาหารเพิ่มอีกสองสามเมนู

“อาหารพร้อมแล้วค่ะ” ร่างบางที่สวมผ้ากันเปื้อนร้องบอก เมื่อเห็นร่างสูงของสามีเดินมาถึงห้องอาหาร บ้านหลังนี้มีแม่บ้านอยู่หกคน ไม่รวมคนสวนกับคนขับรถอีกสามคน ทุกคนล้วนพักอาศัยอยู่ที่นี่

“ทำเยอะขนาดนี้จะกินหมดหรือ” เขาถาม เพราะทั้งโต๊ะมีอาหารอยู่ห้าหกอย่าง แต่มีคนกินแค่สองคนคือเขากับเธอ ส่วนคนอื่น ๆ กินมาแล้ว

“วันนี้เป็นวันหยุดเลยมีเวลาทำอาหารเพิ่มอีกหน่อย คิดว่าพี่คงเบื่อเมนูเดิม ๆ ฉันคิดว่าพี่คงอยากลองเมนูใหม่ ๆ ดูบ้าง”

“งั้นเหรอ” แม้ปากจะพูดแบบขอไปที แต่กลับใช้ช้อนตักอาหารทั้งหมดไปชิม เขามีเรื่องโชคดีอยู่หนึ่งอย่างคือมีภรรยาทำอาหารอร่อย

“อร่อยไหมคะ” เธอถาม พร้อมกับจ้องคนตรงหน้าด้วยแววตาแวววับ คาดหวังว่าจะได้รับคำชมจากผู้เป็นสามี

“รสชาติพอกินได้”

เมื่อเห็นสีหน้าผิดหวังของร่างบาง เขาทำเป็นมองไม่เห็น ไม่ว่าหญิงสาวจะรู้สึกอย่างไรไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องใส่ใจด้วยซ้ำ ถึงแม้เธอจะเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา แต่ไม่ใช่คนรักยิ่งไม่เห็นถึงความสำคัญที่ต้องมารักษาน้ำใจ

เนื่องจากเธอไม่ได้ทำงานนอกบ้านทำให้มีเวลาว่างมากพอควร จึงได้ตัดสินใจจ้างเชฟมาสอนทำอาหารที่บ้าน โดยมีเหตุผลสำคัญคือพี่สวี่หยาง รสชาติอาหารฝีมือเธอคงไม่ค่อยถูกปากเขานักถึงได้ไม่เคยชมเธอเลยสักครั้ง เอาไงเอากันเธอจะต้องฝึกทำอาหารให้ถูกปากเขาให้ได้จนกว่าจะได้รับคำชมจากปากชายหนุ่ม คิดอย่างขมักเขม่นพร้อมกับสวมผ้ากันเปื้อนเตรียมลงมือทำอาหาร จนกระทั่งเวลาสิบเอ็ดโมงอาหารที่ทำเสร็จพอดีเลยคิดอยากไปหาสามีที่บริษัทเสียหน่อย เธอแทบไม่เคยไปเหยียบที่นั่นเลยหากไม่จำเป็นเพราะไม่อยากรบกวนเขา

สองมือเล็กถือกล่องใส่อาหารกลางวันมาให้สามีอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่เท้าของเธอจะหยุดชะงักลงเมื่อถึงที่หมาย ลี่จวินยังไม่ทันจะได้เปิดประตู้เข้าไปด้านใน ทว่ากลับได้ยินเสียงหัวเราะขบขันของสามีกับผู้หญิงคนหนึ่ง เธอถึงได้ถือวิสาสะแง้มประตูเปิดออกดูถึงได้เห็นว่าบนบ่าแกร่งกำลังถูกมือของผู้หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งนวดไหล่ให้ ท่าทีเช่นนี้แม้แต่เธอที่เป็นภรรยายังไม่เคยได้รับอนุญาตให้แตะต้องตัวเขา อย่าว่าแต่นวดไหล่เลย แม้แต่จะเข้าใกล้เขายังไม่ยินยอม