ตอนที่ 2

ตอนที่ 2

“แล้วถ้าครั้งนี้เป็นผมเองที่ยอมอยู่ในจักรวาลของคุณล่ะ”

“ไม่กลัวกระเด็นออกจากกองมรดกหรือคะ” คำพูดนั้นจี้ใจดำเขาอย่างจัง

ปารเมศรีบพูด “ผมไม่ได้เลิกกับคุณเพราะกลัวกระเด็นออกจากกองมรดก”

“แต่ผมเลิกกับคุณเพราะผมเข้าใจคุณผิด สุข…ผมขอโทษ”

แค่คำขอโทษเพียงคำเดียว กับมืออุ่น ๆ ที่จับมือเธอขึ้นไปจูบหลังมือ ก็ทำให้มีสุขต้องหันหน้าไปอีกทางลอบพ่นลมหายใจหนักออกมาด้วยความหนักใจ

วันนี้เธอถอนหายใจไปกี่รอบแล้ววะ...

“สุขยังใช้น้ำหอมกลิ่นที่ผมชอบ ตั้งรหัสประตูด้วยรหัสเดิมที่เราเคยใช้ และนั่น…” เขาเหลือบมองไปทางกรอบรูป

“รูปที่ผมถ่ายให้คุณ” ทั้งหมดนี้ยืนยันได้ว่าเธอไม่เคยลืมเขาเลย แม้จะผ่านมาถึงห้าปีเต็มแล้วก็ตาม

“น้ำหอม เพราะฉันชอบกลิ่น รหัสประตู เพราะมันจำง่าย ส่วนรูป เพราะฉันสวย” เธอเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ

“ทุกอย่างมันแค่เรื่องบังเอิญ ไม่ใช่ความตั้งใจ” เธอย้ำเพราะไม่อยากให้เขาคิดเองเออเอง

“คุณสาบานไหม ว่าคุณไม่รู้ว่าวิวคือลูกพี่ลูกน้องของผม”

สายตาคมเข้มของเขาจับจ้องเธออย่างรู้ทัน มีสุขจึงกดสายตาลงไปมองที่คอเสื้อของเขาแทน

ก่อนจะเอ่ยปากปฏิเสธ แต่นิ้วมือหนากลับจับปลายคางเธอไว้ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

“สุข…ยกโทษให้ผมได้ไหม”

เสียงเขาสั่นไหวอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน ก่อนจะกอดเธอแน่นขึ้นซุกใบหน้าลงมากับลำคออุ่น

“วันนี้คุณอยากอยู่ในจักรวาลของฉัน” เธอพูดเสียงเบา

“แล้วพอแม่คุณรู้เรื่องนี้ ก็จะแต่งเรื่องดราม่ามาบอกคุณ สุดท้ายคุณก็จะเชื่อท่านอีก” มีสุขเข็ดขยาดแล้วจริง ๆ

“ผมสัญญาว่าจะไม่เป็นคนโง่เง่าไร้สมองอีก” เขาพูดหนักแน่น

“ผมจะไม่เชื่อใคร นอกจากคุณ” เขาจูบหลังมือเธอซ้ำ ๆ

“ผมรู้ว่าตัวเองผิดนะสุข ไม่นานมานี้ผมเพิ่งรู้ความจริงว่าคุณไม่ได้รับเงินจากแม่ ไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย มันยิ่งทำให้บางอย่างแน่ชัด...ผมไม่ได้อยากเลิกกับคุณ”

มีสุขหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว

“คุณปารเมศ...มันผ่านมานานเกินไปแล้วสำหรับเรื่องของเรา ฉันมาไกลเกินกว่าจะกลับไปแล้ว” เธอเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆ

“ไม่หรอก” ปารเมศพูดแล้วจ้องหน้าเธอ ก่อนที่ใบหน้าของเขาก็ซุกลงมากับอกอวบอิ่ม

มีสุขถอนหายใจซ้ำ อาจจะเป็นรอบที่ร้อยแล้ว แต่ปารเมศก็ไม่ยอมปล่อยกอด

“แม่คุณรู้เข้า…ได้ฉีกฉันเป็นชิ้นแน่”

“ถ้าแม่ยังไม่ยอมหยุด ผมจะลาออกจากงาน และเก็บเสื้อผ้ามาอยู่กับคุณ” สายตาของปารเมศจริงจังเกินกว่าที่เธอจะวางเฉยได้

“ฉันเลี้ยงคุณไม่ไหวหรอก” มีสุขพูดเสียงไม่เชื่อว่าเขาจะเก็บข้างของมาอยู่กับเธอจริง ๆ

ผู้ชายที่อยู่บนหอคอยงาช้าง เกิดบนกองเงินกองทอง และรักแม่ยิ่งกว่าอะไร เขาหรือจะยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาอยู่กับผู้หญิงที่แม่เขาไม่ยอมรับได้ยังไง ไม่มีวัน!

“เด็กที่ฉันส่งเสียก็เป็นแค่บาร์โฮสธรรมดา ไม่ใช่ CEO เงินเดือนเป็นล้านแบบคุณ” เธอมองหน้าเขาและพร้อมพยายามแกะมือหนาที่โอบเอวเธอออก

ปารเมศยิ้มอย่างมั่นใจ “คุณเลี้ยงเด็กโฮสได้ คุณก็เลี้ยงผมได้”

มีสุขสบดวงตานุ่มลึกนั้นแล้วก็รู้สึก…หัวใจเต้นแรง ความรู้สึกแปลกประหลาดที่ทั้งอยากผลักไสและกอดเก็บเอาไว้ มันเกิดขึ้นพร้อม ๆ กัน

“สุขคิดว่าผมพูดเล่นเหรอ”

“ตอนนี้ฉันไม่อยากคบใครค่ะ” มีสุขตอบตรงไปตรงมา

“แต่ถ้าคุณอยากจะอยู่ตรงนี้…ก็ยังไม่มีสถานะ”

เธอชัดเจนกับความสัมพันธ์เสมอ หลังจากเคยถูกทิ้ง มีสุขให้คำมั่นกับตัวเองแล้วว่า ต่อจากนี้…เธอจะเป็นคนเลือก

เลือกที่จะเริ่ม และเลือกที่จะจบด้วยตัวเอง

“สุขหมายความว่ายังไง”

“หมายความตามที่พูดค่ะ” เธอมองเขานิ่ง

“ต่อให้เรามีอะไรกัน แต่ถ้าไม่มีสถานะ แม่คุณก็คงมาแหกอกฉันไม่ได้” คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของมีสุขดูผ่อนคลายลง

ในขณะที่คิ้วของปารเมศเลิกขึ้นสูง เขามองเธอด้วยความงงปนทึ่งกับความคิดของเธอ

“ผมไม่รีบ” เขาพูดช้า ๆ

“แต่สุขต้องหยุดเลี้ยงเด็กพวกนั้น”

คำว่า เลี้ยงเด็ก ทำให้เธอหน้าชาไปชั่วขณะ มีสุขอ้าปากจะอธิบายว่าเธอไม่ได้เลี้ยงเด็กอย่างที่เขาคิด

แต่คิดอีกทีทำไมต้องแก้ตัวด้วย ปารเมศและเธอไม่ได้เป็นอะไรกันซะหน่อย

ก็แค่ช่วยสนับสนุน แจกดื่มให้น้อง ๆ เป็นทุนการศึกษาเท่านั้น นอกเหนือจากนั้น…ไม่มีอะไรเลย

เธอไม่จำเป็นต้องมีผู้ชายไว้พึ่งพา ความสุขแบบนั้น...เธอทำเองได้ เสร็จเหมือนกัน...

“ตัวผมที่ผ่านมาใช้บริการแค่อาบน้ำ” เขาย้ำเสียงเรียบ

“ไม่ได้เลี้ยงใครเป็นตัวเป็นคนแบบสุข” มีสุขเงียบไป

ไม่ใช่เพราะยอมรับ แต่เพราะไม่อยากอธิบายอะไรอีก

“เงียบก็แสดงว่าตกลง” ปารเมศสรุปเอาเอง ก่อนจะยิ้มบาง

“งั้นผมขอไปอาบน้ำก่อนนะ สุขอยากอาบด้วยกันไหม”

“ไม่ค่ะ” เธอรีบตอบ

“เชิญคุณก่อนเลย ฉันจะไปหารายละเอียดประกันให้คุณดูเพิ่มเติม มันมีหลายแผน”

พูดจบเธอก็เดินเร็วไปทางห้องทำงาน ทิ้งให้ปารเมศเดินเข้าห้องนอนไป โดยที่เธอไม่ได้บอกด้วยซ้ำว่าเขาควรใช้ห้องไหน

เมื่อหลบมาอยู่คนเดียว ความกระวนกระวายเริ่มก่อตัวอยู่ภายในอก มีสุขบอกตัวเองไม่ได้เลยว่า…นี่คือความรู้สึกอะไร

แต่สายตาของปารเมศยังคงชัดเจนในห้วงความคิด รอยยิ้มและท่าทีมั่นใจของเขา ทำให้เธออยากขัดขืนเหลือเกิน

ทั้งที่ลึก ๆ ก็รู้ดีว่า…ทำไปก็คงไม่เกิดประโยชน์อะไร