ไม่ขอเป็นจักรวาลไหนของคุณ

INTRO

ในคืนหนึ่งท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายอย่างหนัก ที่หน้าบาร์ลับแห่งหนึ่งกลางกรุง สถานที่ที่ มีสุข สุขอนันต์ ต้องพาลูกค้าผู้มีอุปการะคุณมาเลี้ยงขอบคุณ

งานเลี้ยงเลิกรา ลูกค้าเมาเละกว่าเธอจะส่งลูกค้าทุกคนครบก็ปาไปดึกดื่นค่อนคืน เธอกำลังจะกลับบ้านและเลี้ยวรถออกจากบาร์ลับแห่งนั้น

แต่อยู่ ๆ ก็มีร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งเดินฝ่าสายฝนมาหยุดขวางทางก่อนจะเดินมาเคาะกระจกและถามเธอว่า...

“คบใครอยู่ไหม?”

“แต่งงานหรือยัง?”

มีสุขเคยคิดว่าตัวเองไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตา แน่นอนว่ามันไม่ใช่ประโยคประชดชีวิต

แต่มันคือข้อเท็จจริงที่เธอใช้บอกตัวเองตอนส่องกระจกทุกเช้า เธอไม่ได้เก่ง ไม่ได้ฉลาด ไม่ได้มีความฝันยิ่งใหญ่

ง่าย ๆ คือไม่มีห่าอะไรเลยดีเลยนอกจากหน้าตา

แต่สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตอีกเรื่องหนึ่งของเธอ คือ...การได้รู้จักเขา

ปารเมศ ธนกฤตชัย ผู้ชายที่เป็นจักรวาลสมบูรณ์แบบ

เขาไม่ใช่ผู้ชายที่พูดหวาน ไม่ใช่คนที่ทำให้ใครรู้สึกพิเศษได้ง่าย ๆ แต่เขา...เป็นจักรวาลที่มั่นคง

มั่นคงพอจะทำให้คนอย่างเธอหลงคิดว่า ถ้ายืนอยู่ตรงนี้นานพอก็อาจจะได้ครอบครอง

แต่ในจักรวาลของปารเมศมันไม่ควรมีเธออยู่ตั้งแต่แรก

เธอชอบเขาก่อน และเป็นฝ่ายขอสานสัมพันธ์ ถ้าให้เปรียบก็เหมือนน้ำหยดลงหินทุกวัน น้ำลักหินกลับบ้านสับคอขอเป็นแฟน

และเราก็ซึ่งสานต่อความสัมพันธ์งง ๆ นั้นมาหลายปี

แต่วันที่เขาเลือกเดินไปข้างหน้า เลือกความเหมาะสม เลือกภาพรวมและอนาคต แน่นอนว่ามันไม่มีเธออยู่ในนั้น

มีสุขถูกทิ้งไว้ข้างหลัง พร้อมความจริงที่ว่า ความรักของเธอไม่พอที่เขาจะทิ้งทั้งชีวิตไว้ด้วยได้

แน่นอนว่ามีสุขเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่โง่เง่า นอกจากเปลือกของความสวย เธอไม่มีอะไรดีเลยนอกจากรักเขา

แต่วันที่โดนสลัดทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอรับได้ เธอเข้าใจ ไม่ใช่เพราะรักตัวเองมาก แต่เพราะเธอรักเขามาก

‘ถ้าเธอยังดึงดันจะอยู่ตรงนี้ คนที่เธอรักจะไม่เหลืออะไรเลย!’

โอเค เธอโง่จริงนั่นแหละ มีสุขยอมเลิกและการเลิกกันครั้งนั้นไม่ได้ทำให้เธอเกลียดผู้ชาย

แต่มันยกมาตรฐานของเธอขึ้นสูงจนไม่มีใครผ่านไปได้เลย

ผ่านมาห้าปีแล้ว สายฝนที่ตกหนักในคืนนี้ทำให้เธอกับปารเมศกลับมาเจอกันอีกครั้ง

“ถามทำไมคะ”

“ขอเข้าไปหลบฝนในรถได้ไหม”

มีสุขปรายตามองเขา เธอไม่ได้ตอบรับในทันที

ส่วนปารเมศยังคงยืนอยู่ข้างกระจกรถยนต์ท่ามกลางสายฝนที่ดูเหมือนจะตกหนักขึ้น

ผู้หญิงตรงหน้าเขานี้ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป เธอสวยขึ้น เก่งขึ้น เก่งมากจนก้าวมาเป็นเซลล์มือทองของบริษัทประกันชั้นนำของประเทศ

เธอดูแลทีมงานมากกว่าห้าสิบชีวิต พูดได้หลายภาษา และเป็นผู้หญิงที่น่าหลงใหลจนใคร ๆ ต่างก็อยากได้เธอไปครอง

แต่ทั้งหมดไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือวันนี้…คือมีสุขแข็งแรงพอจะยืนอยู่ในจักรวาลของตัวเองได้แล้ว

“ไม่สะดวกค่ะ”

ผู้ชายมากมายอยากเข้ามา แต่เธอไม่เปิดประตู เพราะเธอไม่อยากอยู่ในจักรวาลของใครอีกแล้ว เธออยากเป็นคนเลือก ไม่ได้เป็นตัวเลือกของใคร

“ผมอยากคุยกับคุณ...ที่ไม่ใช่ข้างถนนแบบนี้”

คราวนี้เขาเป็นฝ่ายขอเข้ามาในจักรวาลองเธอ ผู้ชายตัวหอมที่แม้จะเปียกฝนไปทั้งตัว กลับไม่ได้ทำให้ความดูดีลดลงเลย

มีสุขไม่ได้ตอบแต่กดปลดล็อกประตูรถยนต์ของตนเอง

“สุขทำงานที่บริษัท XXX นานแล้วเหรอ”

“ปิดดีลร้อยล้านได้เก่งมากเลยนะ”

“วิวเป็นลูกพี่ลูกน้องของผม”

รถซีดานป้ายแดงเคลื่อนตัวฝ่าสายฝนออกไปตามถนน จนเมื่อคนที่นั่งข้าง ๆ เอาฝ่ามือลูบท่อนแขนตัวเอง ในขณะที่จอดรถติดไฟแดงเธอจึงหันไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนอยู่ในไม้แขวนส่งให้เขา

“อยากลงที่ไหนคะ”

“สุขยังไม่ได้ตอบคำถามผม”

คราวนี้มีสุขหันไปมองหน้าเขา

“คุณปารเมศอยากให้ดิฉันตอบคำถามไหนคะ”

“ปาล์ม เรียกผมว่าปาล์มเหมือนเดิม”

มีสุขเลิกคิ้วเล็กน้อย เป็นสัญญาณไฟเขียวก่อนเธอจะเข้าเกียร์และหันกลับไปมองถนนด้านหน้าแทน

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นแล้วค่ะ”

“กับผมก็ไม่เหรอ”

“ถ้าคุณปารเมศรู้ว่าดิฉันทำงานที่ไหน ปิดดีลกับน้องคุณไปกี่ครั้ง…” เธอเว้นจังหวะก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คุณวิวไม่ได้บอกหรือคะ ว่าปกติดิฉันไม่สนิทสนมกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก”

“บอก…วิวบอกว่าคุณไม่ชอบให้ผู้ชายมาก้อร้อก้อติก ไม่ว่าจะหล่อหรือรวยแค่ไหนเข้ามา คุณก็ไม่สน ขนาดผอ.ฝ่ายการเงินจีบคุณ คุณก็ยังไม่สนใจ”

“ใช่ค่ะ” มีสุขตอบเสียงเรียบ

“ต่อให้เป็น CEO รวยพันล้าน ฉันก็ไม่สน”

คำตอบนั้นทำให้ปารเมศกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะหันทั้งตัวมามองเธอ

มีสุขยังคงขับรถด้วยมือเดียว ใช้ศอกข้างหนึ่งไว้กับคอนโซลข้างตัว แล้วใช้มือพยุงแก้มอย่างสบาย ๆ

สีหน้าของเธอเรียบนิ่งราวกับคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้สั่นสะเทือนหัวใจใครเลย

แต่สำหรับปารเมศ...กลางอกของเขายิ่งกว่าสะเทือน!