5

คนที่ยังไม่รู้ว่าชีวิตนับแต่นี้จะเจอกับอะไรบ้างทอดสายตามองไปตามสองข้างทางที่รกทึบภายในไร่แห่งนี้มีบริเวณที่กว้างใหญ่พอสมควร ทั้งสองฝั่งซ้ายขวามีต้นไม้ใหญ่ปลูกเป็นแนวไปจนสุดลูกหูลูกตา แค่คิดว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ความหวังที่มีก็ดูริบหรี่เหลือเกิน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางออกมันอยู่ตรงไหน ถ้าขืนหนีไปก็อาจมีหวังหลงตายอยู่ในไร่อย่างแน่นอน

ภัทรเหลือบตามองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้าของบุญนิสาหม่นเศร้า เขาคงปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปแบบนี้ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องหาหนทางพิสูจน์ให้ได้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นต้นเหตุของเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือไม่

“คุณอัครรักน้องชายมาก เขามีกันแค่สองคนพี่น้อง ตั้งแต่ที่คุณพ่อกับคุณแม่ของคุณอัครเสีย คุณอัครก็เป็นคนดูแลคุณอัทธ์มาตลอด”

บุญนิสาเบือนหน้ามามอง เธอฟังที่ภัทรพูดด้วยความตั้งใจหวนคิดไปถึงเรื่องที่อัทธ์เคยเล่าให้ฟังว่าเขามีพี่ชายอยู่หนึ่งคน พี่ชายของอัทธ์ไม่ชอบความวุ่นวาย เขาชอบอยู่กับงานในไร่ในสวน ไม่ติดเทคโนโลยีใดๆ ยามที่อัทธ์พูดถึงพี่ชาย อัทธ์ดูมีความสุขมากเหมือนกับว่าพี่ชายเป็นฮีโร่ของเขา

“หนึ่งเดือนก่อนที่คุณอัทธ์จะฆ่าตัวตาย จู่ๆคุณอัทธ์ก็เปลี่ยนไปมาก คุณอัทธ์กลับมาที่ไร่ในสภาพที่ดูไม่เป็นผู้เป็นคน เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องจนคุณอัครเป็นห่วงและกังวลใจมาก คุณอัครพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงเป็นแบบนี้ คุณอัทธ์ก็ไม่ยอมพูดอะไรทั้งนั้น จนวันที่เกิดเรื่องมันเป็นวันเดียวกับที่คุณอัครต้องเข้าไปทำธุระในเมืองเลยจำเป็นต้องทิ้งให้คุณอัทธ์อยู่ที่บ้านคนเดียว ทันทีที่คุณอัครกลับมาถึงบ้านคุณอัทธ์ก็ตัดสินใจลาโลกไปแล้ว”

ภัทรเล่าออกมาด้วยความหดหู่ใจ ภาพที่อัครากอดร่างของน้องชายแล้วร้องไห้เหมือนจะขาดใจยังติดตา ตั้งแต่อยู่รับใช้เจ้านายมาเกือบสิบปี เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นน้ำตาของเจ้าของไร่

“วันนั้นคุณอัครร้องไห้เหมือนคนบ้า ปากก็พูดโทษตัวเองที่ทิ้งน้องไว้ที่บ้านจนมาเกิดเรื่องแบบนี้”

“อัทธ์เคยบอกฉันว่าเขารักพี่ชายของเขามาก” บุญนิสาเอ่ยเสียงเครือ มิน่าล่ะ อัคราถึงได้เกลียดเธอนัก นั่นเพราะเขาคิดว่าเธอคือผู้หญิงที่เป็นสาเหตุทำให้น้องชายของเขาฆ่าตัวตาย

“ไม่รู้ว่าคุณจะเชื่อที่ฉันพูดหรือเปล่าแต่ฉันยืนยันว่าฉันไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้อัทธ์ฆ่าตัวตาย ฉันรักอัทธ์มาก ฉันรักอัทธ์ในฐานะเพื่อน เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเพียงคนเดียวที่ฉันมี”

ภัทรมองสีหน้าจริงจังของหญิงสาว เขาเชื่อในคำพูดของเธอ จะให้เดินโทงๆไปบอกอัครา ไม่วายก็ถูกไล่ตะเพิดหรือไม่ก็คงได้กินลูกกระสุนลงท้องตามที่เจ้านายขู่เอาไว้ อย่างเดียวที่จะทำให้คนอย่างอัคราเชื่อคือต้องหาหลักฐานมายืนยันในความบริสุทธิ์ของบุญนิสา

“มะรืนผมจะลงไปทำธุระที่กรุงเทพฯ คุณอยากฝากอะไรไปบอกยายกับน้องชายคุณไหม ผมจะแวะไปให้”

บุญนิสายิ้มออกมาทั้งน้ำตา เธอยกมือไหว้ภัทรพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น

“ฉันขอฝากจดหมายไปให้ยายได้ไหมคะ ฉันไม่อยากให้ยายเป็นห่วง ยายสุขภาพไม่ค่อยดี”

ภัทรพยักหน้าอย่างเข้าใจ “แค่นี้ใช่ไหมที่คุณต้องการ?”

หญิงสาวทำสีหน้าลังเล คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันเหมือนคนที่กำลังใช้ความคิด สองวันแล้วที่ถูกลักพาตัวมาอยู่ที่นี่ ไม่รู้เลยว่ายายกับน้องจะเอาเงินที่ไหนใช้ เงินเดือนที่เพิ่งออกก็อยู่ในบัญชีของเธอทั้งหมด ยังไม่ทันได้กดออกมาให้ยายเลยสักบาท

“ฉันไม่รู้ว่ากระเป๋าสะพายของฉันอยู่ที่ไหน ในนั้นมีบัตรเอทีเอ็มที่สามารถกดเงินได้ ฉันอยากเอาเงินให้ยายค่ะ”

ภัทรคิดถึงวันที่ไปลักพาตัวบุญนิสา วันนั้นนอกจากหญิงสาวแล้วยังมีกระเป๋าสะพายอีกหนึ่งใบที่ติดตัวมา แต่ตอนนี้กระเป๋าใบนั้นอยู่ที่อัครา ถ้าเขาไปยุ่งวุ่นวายเรื่องมันอาจเลยเถิดไปกันใหญ่ ยิ่งเจ้านายคิดว่าเขากำลังถูกใจหญิงสาวอยู่แล้วด้วย ยิ่งจะทำให้อัคราหวาดระแวงมากขึ้นไปอีก

“คุณไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ผมจะจัดการให้เอง”

“ขอบคุณนะคะ ถ้าฉันมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ฉันจะไม่ลืมบุญคุณของคุณเลย”

ขอเพียงแค่ได้กลับออกไปจากที่นี่ สิ่งที่ภัทรช่วยเหลือเธอในวันนี้ เธอสัญญาว่าจะตอบแทนน้ำใจของชายหนุ่มอย่างแน่นอน ภัทรยิ้มละมุน ไม่ว่ายังไงเขาก็จะทำให้หญิงสาวออกไปจากไร่นี้ให้ได้และเธอต้องเดินออกไปโดยไม่มีคำครหาใด

รถกระบะแล่นมาจอดที่ท้ายไร่ที่มีโรงเก็บเศษหญ้าตั้งตระหง่านอยู่ ภัทรลงไปจากรถก่อนจะเดินตรงไปยังผู้ชายสูงวัยที่กำลังโกยเศษหญ้าใส่กระสอบ ผู้ชายทั้งสองพูดคุยกันก่อนที่ชายชราจะเบนสายตามองมายังหญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถ ใบหน้าของชายสูงวัยดูเคร่งเครียด แววตาที่มองมายังบุญนิสาเจือแววเป็นห่วง ชายชราพยักหน้าให้ภัทรก่อนจะละมือจากงานที่ทำเดินไปยังรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าแล้วขี่ออกไป

ภัทรเดินกลับมาที่รถ เขาเปิดประตูฝั่งคนนั่ง

“ลงมาได้แล้วครับ”

ร่างอรชรพยักหน้า ก้าวลงจากรถเดินตามชายหนุ่มไปยังกองหญ้า เธอกวาดตามองไปรอบๆ ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยนอกจากเธอกับภัทร

“งานที่คุณอัครให้คุณทำ”

ภัทรชี้มือไปที่กองหญ้า บุญนิสาเบนสายตามองตาม เธอพยักหน้าก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบออกมา

“ฉันต้องทำอะไรบ้างคะ?”

“เก็บเศษหญ้าพวกนี้ใส่กระสอบแล้วมัดปากกระสอบให้เรียบร้อยหัลงจากนั้นก็ไปดายหญ้าที่อยู่ตามใต้ต้นไม้พวกนั้น เคียวกับถุงมืออยู่ตรงนั้น”

ไม่ต้องพูดว่าเขารู้สึกยังไง คนที่ไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อนจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้ได้ แดดจ้าอย่างนี้มีหวังได้เป็นลมล้มพับอยู่ท้ายไร่อย่างแน่นอน

“ทำเท่าที่ไหว ถ้าเหนื่อยก็พัก”

“ฉันเต็มใจที่จะทำทุกอย่างค่ะถ้ามันจะทำให้ฉันได้ออกไปจากที่นี่”

ภัทรมองดวงหน้าอ่อนเยาว์ที่ฉายแววเข้มแข็งออกมาทางสายตา อยากจะภาวนาให้คนไร้หัวใจอย่างอัคราตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เสียจริง ถ้าเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจริงๆ เขานี่ล่ะจะเป็นฝ่ายเหยียบเจ้านายให้จมดินกับสิ่งที่เขาทำกับเธอ