4

อัคราตวัดสายตามองลูกน้องคนสนิทแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดึงมวนบุหรี่ออกจากกล่อง จุดไฟแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าระเบียง

“นายแน่ใจได้ยังไงครับว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนรักของคุณอัทธ์”

อัคราถอนบุหรี่ออกจากปาก พ่นควันสีดำออกมา จิ้มบุหรี่ลงกับราวระเบียงก่อนจะเขวี้ยงออกไปนอกตัวบ้าน

“มึงถามกูแบบนี้หมายความว่ายังไง?” สุ้มเสียงของเขาเคร่งขรึม การที่ภัทรถามแบบนี้หมายความว่าเขาไม่เชื่อว่าบุญนิสาคือคนที่เป็นต้นเหตุของการตายของอัทธ์

“ผมว่าเธอดูไม่ใช่ผู้หญิงที่มีจริตจะก้าน”

อัคราเหยียดยิ้ม ไม่คิดเลยว่าบุญนิสาจะมารยาเหลือล้นจนทำให้ลูกน้องของเขาหลงเสน่ห์เข้าอีกคน ใบหน้าเข้มเครียดค่อยๆหันมาอย่างช้าๆ สายตาเปล่งประกายวาวโรจน์ด้วยความรู้สึกสมเพช

“มึงหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้แล้วเหรอภัทร”

“นายกำลังเข้าใจผิด ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอ ผมแค่สงสัย”

ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ยืนยันในความรู้สึกของตัวเอง ไม่ผิดที่อัคราจะเข้าใจแบบนี้เพราะบุญนิสาเป็นคนสวย คิดว่าผู้ชายคนไหนได้เห็นก็คงชอบได้ไม่ยาก

แต่ไม่ใช่กับเขา เขาเห็นเธอเป็นเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ต้องมารับกรรมทั้งที่ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัดว่าเธอเป็นคนทำจริงหรือเปล่า

“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทั้งมึงและน้องกูจะโง่หลงเชื่อผู้หญิงคนนั้นได้”

“นายครับ…”

“อย่าสะเออะมายุ่งกับเรื่องของกูอีก ไม่อย่างนั้นกูจะส่งมึงไปเป็นปุ๋ยในไร่แทน”

ภัทรถอนหายใจอย่างจำนน อัคราเป็นคนเชื่อมั่นในตัวเอง สิ่งไหนที่เจ้านายตัดสินใจไปแล้ว เขาจะไม่มีทางยุติ ทางเดียวที่จะทำให้เขาหยุดการกระทำก็คือต้องมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเจ็บช้ำหรือได้รับผลจากการกระทำที่ได้ทำขึ้นเท่านั้น

“ครับนาย”

ผู้หญิงคนนี้มีอะไรดีทำไมอัทธ์ต้องหลงรักอย่างหัวปักหัวปำ บุญนิสาไม่ได้เข้ามาทำให้น้องชายของเขารักเท่านั้น แต่อัทธ์ยังหมดเงินไปกับผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้อีกหลายล้าน หลังจากที่อัทธ์เสีย อัคราก็ได้พบความจริงบางอย่าง หนึ่งเดือนก่อนที่อัทธ์จะเสีย จำนวนเงินหลายล้านในบัญชีของอัทธ์ถูกโอนออกไปจนหมดเกลี้ยง บัญชีธนาคารปลายทางที่ถูกโอนเงินเข้าไปคือบัญชีที่เปิดในนามชื่อของบุญนิสา

ถ้าไม่ใช่บุญนิสาแล้วจะเป็นใครได้อีก…

หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ตามที่ภัทรหามาให้ บุญนิสาก็แกะห่อพลาสติกที่หุ้มอยู่บนกล่องข้าวออก มือบางสั่นน้อยๆเธอไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อวานแล้ว คนที่กำลังหิวจัดลอบกลืนน้ำลายเมื่อกลิ่นข้าวผัดหอมๆลอยเข้าจมูก บุญนิสาไม่รอช้า เธอใช้ช้อนตักข้าวผัดใส่ปาก เคี้ยวตุ้ยๆ ข้าวผัดพล่องไปแล้วครึ่งกล่อง จู่ๆประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามาพร้อมกับผู้ชายใจร้าย บุญนิสาวางช้อนกับกล่องเข้าลง มองคนที่เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่วางตา อัคราหยิบกล่องข้าวที่วางอยู่บนพื้นขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงลงบนพื้นห้องอย่างแรงจนเศษข้าวเลอะกระจัดกระจายทั่วพื้น ร่างสาวบอบบางสะดุ้งโหยง กระเถิบกายหนีคนตรงหน้า

อัคราแสยะยิ้มเมื่อเห็นใบหน้าตื่นกลัวของหญิงสาวยิ่งเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เขายิ่งรู้สึกสะใจ นัยน์ตาคู่หม่นหลุบมองเศษข้าวที่หล่นอยู่บนพื้นด้วยความเสียดาย

“หิวเหรอ ถ้าหิวก็หยิบมันขึ้นมากินต่อสิ”

บุญนิสามองใบหน้าของคนใจร้ายด้วยสายตาตัดพ้อ ผู้ชายคนนี้ช่างมีนิสัยที่แตกต่างจากอัทธ์มาก อัทธ์เป็นคนจิตใจดียามที่เธอขัดสน เพื่อนคนนี้มักจะให้หยิบยืมเงินอยู่เสมอ ฝ่ามือบางค่อยๆกวาดเศษข้าวให้มากองรวมกันก่อนจะหยิบกล่องข้าวหงายขึ้นแล้วใช้ช้อนตักเศษข้าวที่กองอยู่เข้าไปในกล่องอย่างเดิม

ไม่ต้องให้อัคราพูดซ้ำ บุญนิสาตักข้าวที่เก็บขึ้นมาจากพื้นเข้าปาก มือที่จับช้อนสั่นจนน้อยๆ หยาดน้ำสีใสหยดแหมะลงกับแก้มนวล อัครานิ่งเงียบ มองการกระทำของหญิงสาวด้วยความรู้สึกสับสน ใจหนึ่งก็รู้สึกชอบใจที่บุญนิสาไม่ต่อต้านคำสั่งแต่แวบเดียวของความรู้สึกกับรู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองทำ

ข้าวผัดคำแล้วคำเล่าที่ถูกกลืนลงไปในลำคอ คำพูดของภัทรยังคงก้องอยู่ในหูถ้าอยากกลับไปหาน้องกับยาย เธอต้องเชื่อฟังและทำตามคำสั่งของเขา ข้าวคำสุดท้ายถูกตักเข้าไปในปาก บุญนิสาวางช้อนเก็บไปในกล่องแล้วนั่งนิ่งรอคำสั่งต่อไปจากคนใจร้าย

สายตาที่เจือแววเห็นใจกลายเป็นแข็งกร้าวเมื่อได้เห็นท่าทีที่ไม่ทุกข์ร้อนใดๆจากคนที่นั่งพับเพียบอยู่บนพื้น อัคราลุกขึ้นยืน

“คุณอยากให้ฉันทำอะไรก็สั่งมาได้เลยค่ะ”

คิ้วหนาขมวดเป็นปม ผู้หญิงที่ร่ำร้องให้ปล่อยเป็นอิสระหายไปไหนแล้ว ทำไมจู่ๆถึงยอมอ่อนข้อและยอมจำนนต่อเขาสงสัยจะติดใจภัทรเข้าให้แล้วสิ ผู้หญิงแพศยา

เธอมีแผนอะไรกันแน่บุญนิสา

“ลุกขึ้นแล้วตามฉันออกไปข้างนอก” อยากจะรู้นักว่าผู้หญิงรักสบายอย่างเธอจะไปรอดสักกี่น้ำ ถ้าต้องได้ทำงานหนักเหมือนชาวไร่ชาวสวน

ออกคำสั่งเสร็จ ร่างสูงใหญ่ก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้หญิงสาวมองตามอย่างมีความหวังว่าสักวันหนึ่งอัคราจะยอมใจอ่อนปล่อยเธอไป

ภัทรมองเจ้านายที่เดินมาทางที่ตนยืนอยู่โดยมีบุญนิสาเดินตาม นึกสงสัยขึ้นมาว่า อัครากำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงอนุญาตให้หญิงสาวออกมาจากห้องได้

“มึงพาผู้หญิงคนนี้ไปส่งที่ท้ายไร่ บอกลุงจอมว่าวันนี้ให้ไปช่วยงานที่คอกวัว งานดายหญ้าให้บุญนิสาทำ”

“ครับนาย” ภัทรพยักหน้ารับคำสั่งแล้วเหลือบตามองบุญนิสาอย่างเห็นใจ

“ไม่เสร็จก็ไม่ต้องสะเออะกลับมา” เขาจงใจเน้นในสิ่งที่พูดให้ผู้หญิงที่ทำให้น้องชายของเขาฆ่าตัวตายฟัง บุญนิสาจะได้ลิ้มรสความลำบากจริงๆเสียที

ภัทรมองมายังหญิงสาวพร้อมกับพยักหน้าเป็นการบอกให้เธอเดินตามเขาออกไปทำงานตามที่อัคราสั่ง แม้จะนึกเห็นใจบุญนิสาแต่เขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งของเจ้านายได้

รถกระบะแล่นออกไปจากบ้าน แต่คนที่ไฟแค้นสุมเต็มอกยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม อัคราไม่โง่พอที่เอาตัวเองไปเสี่ยงคุกเสี่ยงตะรางด้วยการเอามือที่สะอาดไปเปื้อนเลือดชั่วๆของผู้หญิงคนนี้

“ก็ให้มันรู้ไปว่าเธอจะทนกับความลำบากได้สักกี่น้ำ”