3

เสียงลากเก้าอี้ที่ดังขึ้นข้างๆทำให้คนที่กำลังตั้งใจทบทวนตำราเรียนเงยหน้าพร้อมกับหันมามอง ใบหน้าคมเข้มที่กำลังฉีกยิ้มแฉ่งพร้อมกับสายตาที่ดูเป็นมิตรที่กำลังมองมายังเธอพลอยทำให้บุญนิสารู้สึกแปลกใจ เธอทำหน้าสงสัยมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีคำถาม

‘คาบที่แล้วอาจารย์สอนอะไรไปบ้างพอดีเรามาเรียนไม่ทัน’

บุญนิสาหยิบสมุดเล็กเชอร์ขึ้นมาก่อนจะยื่นไปให้คนที่นั่งอยู่เก้าอี้ข้างๆ อัทธ์หยิบสมุดขึ้นมาเปิดดูทีละหน้าพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงชื่นชม

‘โห…ลายมือเธอสวยมาก จดละเอียดยิบเลย’

ใบหน้าของบุญนิสานิ่งเฉย เธอพยักหน้าเป็นการขอบคุณคำชมของเขา ไม่พูดอะไรต่อเธอก็ก้มหน้าอ่านตำราเรียนของตัวเอง อัทธ์มองหญิงสาวด้วยความแปลกใจ ปกติที่เขาเข้าหาผู้หญิงคนไหน พวกเธอมักจะมีอาการตื่นเต้นหรือเขินอายแต่กับคนนี้ไม่ใช่

นอกจากจะไม่มีอาการเขิน เธอยังไม่แม้แต่อยากจะมองหน้าเขาเสียโดยซ้ำไป

‘เราชื่ออัทธ์ เธอล่ะชื่ออะไร?’

อัทธ์นั่งเท้าคางเอียงตัวเข้าหาหญิงสาวอย่างสนใจที่จะทำความรู้จัก ฝากคนที่ถูกรบกวนเวลาอ่านหนังสือพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบราบ

‘บุญ’

‘โอเคบุญ ยินดีที่ได้รู้จัก บุญจะว่าอะไรไหมถ้าเราจะขอเป็นเพื่อนกับเธอ เราเพิ่งย้ายมาเรียนวันแรกนะ ยังไม่มีเพื่อนเลยสักคน’

บุญนิสาเงยหน้าเบือนหน้าขึ้นมาสบตากับเขาอีกครั้ง แววตาของอัทธ์ดูจริงใจไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่นที่พยายามเข้ามาทำความรู้จักกับเธอด้วยวัตถุประสงค์อื่น

เธอพยักหน้าน้อยๆส่งรอยยิ้มอ่อนหวานให้เขาเพื่อเป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์

‘เราขอยืมไปลอกที่บ้านได้ไหม ลอกที่นี่ไม่น่าทัน’ อัทธ์ชูสมุดเล็กเชอร์ขึ้นมา คนที่เป็นเจ้าของสมุดเล่มเล็กพยักหน้าอนุญาตก่อนจะหันไปสนใจกับตำราเรียนของตัวเองต่อไป

“เกิดอะไรขึ้นกับอัทธ์ ทำไมอัทธ์ถึงได้คิดสั้นฆ่าตัวตาย ก็ไหนอัทธ์บอกบุญไว้ว่ากำลังจะมีความสุข มีเรื่องทุกข์ใจทำไมไม่มาระบายกับบุญ ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้ ฮึก…ฮือ…”

บุญนิสายังจำวันแรกที่ได้รู้จักอัทธ์ไม่ลืม เดิมทีที่ชายหนุ่มเข้ามาทักทายเธอ หญิงสาวทำเป็นไม่สนใจเพราะคิดว่าจุดประสงค์ของเขาก็คงไม่พ้นเหมือนกับนักศึกษาชายคนอื่นๆที่อยากมาทำความรู้จักกับเธอมากกว่าในฐานะเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน

ด้วยความที่เป็นคนหน้าตาสะสวย เธอจึงเป็นจุดสนใจของหนุ่มๆทั้งในคณะและต่างคณะ แต่บุญนิสาก็ไม่แม้จะสนใจใครแม้แต่คนเดียว สิ่งเดียวที่คิดคือพยายามตั้งใจเรียนให้จบแล้วรีบๆทำงานหาเงินส่งน้องชายเรียนและเลี้ยงดูยาย

แต่โชคดีที่อัทธ์ต่างจากผู้ชายคนอื่นๆ เขาแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเธอมากไปกว่าเพื่อนสนิท เธอกับเขาจึงคบกันมาได้อย่างสนิทใจ

คนที่หลับไม่เต็มตื่นงัวเงียลุกขึ้นนั่ง บุญนิสาเบ้หน้าด้วยความปวดร้าวไปทั้งตัว เมื่อคืนทั้งคืนเธอนอนอยู่บนพื้นไม้แข็งๆเย็น ไม่มีแม้แต่ผ้าสักผืนที่จะให้ความอบอุ่น เสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่ก็ยังคงชื้นไปด้วยน้ำที่ถูกคนใจร้ายสาด ร่างระหงนั่งคุดคู้กอดหัวเข่า เธอหนาวจนจับใจ ดวงหน้าหวานซีดเซียว ริมฝีปากบางสั่นระริก

เสียงไขกุญแจที่ดังอยู่หน้าประตูทำให้เธอพยายามชันตัวลุกขึ้นยืนด้วยอาการโงนเงน ประตูห้องถูกเปิดออก โดยมีผู้ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาพร้อมกับถุงกระดาษใบใหญ่

“ผมเอาเสื้อผ้ามาให้ คุณไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะเดี๋ยวจะไม่สบาย”

ภัทรวางถุงกระดาษลงตรงหน้าหญิงสาว เขามองดวงหน้าซีดเผือดของคนตรงหน้าอย่างเวทนา เมื่อคืนบุญนิสานอนที่ห้องนี้โดยไม่มีแม้แต่ผ้าห่มผืนเดียว ไม่ต้องบอกเลยว่าเธอจะทรมานมากขนาดไหน ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงยังต้องนอนห่มผ้าถึงสองชั้น แล้วนี่เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เปียกน้ำ

บุญแค่ไหนที่ไม่หนาวตายไปตั้งแต่เมื่อคืน

“คุณช่วยพาฉันออกไปจากที่นี่ได้ไหมคะ ฉันไม่ได้เป็นคนทำให้อัทธ์ตายจริงๆ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหมคะ นะคะ ฉันขอร้อง”

บุญนิสาทรุดนั่งคุกเข่า ยกมือไหวบุรุษที่ยืนตรงหน้า เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย อ้อนวอนขอให้เขาช่วยพาเธอออกไปจากตรงนี้ เธอเป็นห่วงน้องเป็นห่วงยาย

“คุณอย่าทำแบบนี้ ลุกขึ้นก่อน”

ภัทรพูดออกมาอย่างลำบากใจ ยิ่งเห็นน้ำตาของหญิงสาวยิ่งรู้สึกผิด เขาก็เป็นส่วนหนึ่งที่ไปลักพาตัวเธอมา

“คุณช่วยฉันนะคะ ฉันขอร้อง” เธอยังคงรบเร้า ถ้าเพียงแต่ได้หลุดออกไปจากที่นี่ เธอก็ยังพอมีหนทางพิสูจน์ให้พี่ชายของอัทธ์รู้ว่าเธอไม่ได้เป็นคนรักของอัทธ์และไม่ได้เป็นสาเหตุให้น้องชายของเขาฆ่าตัวตาย

“ผมพาคุณออกไปจากที่นี่ไม่ได้จริงๆ คุณไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนเถอะ ถ้าคุณอยากออกไปจากที่นี่ คุณต้องทำตัวดีๆและเชื่อฟังที่คุณอัครบอก ผมขอตัวก่อน”

พูดจบภัทรก็เดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้หญิงสาวปล่อยโฮทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างคนหมดหนทาง ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับชีวิตของเธอ ถ้าต้องมาถูกขังอยู่ที่นี่แล้วน้องกับยายจะเอาเงินที่ไหนใช้

ภัทรถอนหายใจออกมาอย่างคิดหนัก เขาไม่เชื่อว่าบุญนิสาจะเป็นสาเหตุที่ทำให้น้องชายของเจ้านายฆ่าตัวตาย ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้เขาเชื่อในคำพูดของเธอ ใบหน้าและดวงตาที่ใสซื่อไร้พิษภัยคู่นั้น น่าจะเป็นสิ่งยืนยันในความบริสุทธิ์ของหญิงสาว

แต่ทำไมอัคราถึงปักใจเชื่อว่าบุญนิสาคือคนรักของอัทธ์

สีหน้าขึ้งโกรธพร้อมสายตาแข็งกร้าวของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำให้ภัทรหายใจไม่ทั่วท้อง เขารู้ว่าเจ้านายต้องโมโหถ้ารู้ว่าเขาแอบเอาเสื้อผ้าและของกินไปให้คนที่ถูกขังอยู่ในห้อง แม้รู้ว่าอาจจะถูกทำโทษแต่เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้นสิ้นใจตายไปเพราะไฟแค้นของเจ้านายได้

“มึงขัดคำสั่งกู”

ภัทรมองสบตาเจ้านายแวบหนึ่งก่อนจะพยักหน้าแล้วก้มหน้าลงอย่างต้องการรับผิดชอบกับการกระทำของตัวเอง

“ถ้าผมไม่ทำ เธออาจตายได้”

“ก็ปล่อยให้มันตายไปสิวะ!!” อัคราตะคอกเสียงสุดแรง สองมือกำหมัดแน่น หัวใจสุมไปด้วยไฟโทสะ เขาเกลียดคนที่ไม่ฟังคำสั่งเป็นที่สุด และยิ่งคนคนนั้นเป็นลูกน้องที่เขารักเหมือนน้องชาย เขายิ่งรู้สึกว่ากำลังถูกทรยศหักหลัง

“ขอผมถามอะไรนายอย่างได้ไหมครับ?”

ภัทรเงยหน้าขึ้นมา จ้องหน้าผู้เป็นเจ้านายอย่างไม่ลดละ ตั้งแต่ที่ตัดสินใจจะเอาข้าวของไปให้บุญนิสา เขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่ก่อนที่จะต้องรับโทษ อย่างน้อยก็ขอถามอะไรให้มันหายคาใจ