ได้รับเลือก

“ฝ่าบาท ได้เวลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ เชิญพระองค์ทรงมอบดอกไม้ให้พวกนาง” ขันทีที่เดินมาพร้อมกับฮ่องเต้เอ่ย แต่พระองค์ไม่ได้ตอบกลับอันใด

“คนแรกแม่นางเฉิงซี บุตรสาวของใต้เท้าเฉิงอันปั๋ว รองเจ้ากรมพิธีการ” ยังไม่ทันที่ขันทีจะพูดจบ จู่ ๆ พระองค์ก็พูดแทรกขึ้นมาว่า

“ให้ถุงหอมนาง”

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม แต่พระองค์ก็ยังมิได้ให้ดอกไม้แก่ใคร กระทั่งขันทีเอ่ยชื่อนาง

“คนที่สิบแปด แม่นางหลี่เยว่ซิน บุตรสาวคนเล็กของใต้เท้าหลี่เฉิงเยว่ เจ้ากรมคลัง”

“ให้ดอกไม้นาง” ฮ่องเต้บอกเสียงเรียบ ใบหน้าไร้ความรู้สึก

จนแล้วจนเล่า ในที่สุดก็ได้ผู้ที่ผ่านคัดเลือกเป็นสนมเพียงแปดคน จากบรรดาสาวงามทั่วแผ่นดิน

ตำหนักหย่งโซ่ว

“ไทหวงไทเฮา ฮองเฮาขอเข้าเฝ้าเพคะ”

“ให้นางเข้ามา”

“ถวายพระพร เสด็จย่า”

“ตามสบายเถิด เจ้ามาหาข้าถึงที่นี่มีเรื่องอันใดรึ”

“หม่อมฉันมาหารือเรื่องตำแหน่งสนมเพคะ”

“เจียหัว เอารายละเอียดส่งให้ไทหวงไทเฮาทอดพระเนตรเร็วเข้า”

“เพคะ” สาวใช้ของฮองเฮารับคำ พลางยื่นกระดาษที่เขียนรายละเอียดต่าง ๆ เอาไว้ถึงมือไทหวงไทเฮา

“ฮองเฮา เจ้าไม่ชอบบุตรีของใต้เท้าหลี่งั้นรึ ถึงได้ให้นางอยู่ตำแหน่งฉางไจ้”

“ไม่ใช่เช่นนั้นแน่นอนเพคะ หม่อมฉันเพียงเห็นว่านางเหมาะกับตำแหน่งนี้ก็เท่านั้น”

“งั้นรึ แล้วเหตุใดเจ้าจึงให้บุตรีของฝางอิงหลงเป็นกุ้ยเหริน ข้าดูแล้วไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก นางเป็นเพียงบุตรสาวของขุนนางเล็ก ๆ เท่านั้น”

“หม่อมฉันได้ยินมาว่านางทั้งฉลาดเฉลียว มีจิตใจเมตตา และยังเคยแจกข้าวของให้กับราษฎรยากไร้ที่เมืองเป่ยโจว”

“ฮองเฮา เจ้าจะเอนเอียงยกตำแหน่งกุ้ยเหรินให้นางเพียงเพราะเหตุผลพวกนี้มิได้ ให้นางเป็นตาอิ่งก็พอแล้ว ส่วนบุตรสาวของหลี่เฉิงเยว่ให้นางเป็นกุ้ยเหริน”

“หม่อมฉันของบังอาจทูลถาม เหตุใดพระองค์จึงให้หม่อมฉันเปลี่ยนตำแหน่งของพวกนางกัน”

“ครั้งก่อนที่คัดเลือกสนมข้าตามใจเจ้า ที่วังหลังมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวันก็เพราะว่าเจ้าเลือกตำแหน่งให้พวกนางตามความพอใจของตนเอง คราวนี้ข้าจำเป็นต้องเลือกตำแหน่งให้พวกนางตามความเหมาะสม”

“ความเหมาะสมรึเพคะ”

“ใช่ ข้าจะเลือกตำแหน่งให้พวกนางตามตำแหน่งหน้าที่การงานบิดาของพวกนาง หลี่เฉิงเยว่เป็นถึงเจ้ากรมคลัง เขารับหน้าที่สำคัญในราชสำนักจะให้ลูกสาวของเขาเป็นแค่ฉางไจ้ได้ยังไงกัน”

“หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ”

จวนตระกูลหลี่

ทันทีที่นางก้าวขาลงจากรถม้า บิดาและมารดาของนางก็พุ่งตรงมาที่นาง สายตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความใคร่รู้ว่าบุตรสาวของพวกตนผ่านการคัดเลือกหรือไม่

“ลูกแม่ เป็นอย่างไรบ้าง”

“ลูกผ่านการคัดเลือกเจ้าค่ะ รุ่งขึ้นคนจากในวังจะมาที่จวนของเราพร้อมกับพระราชโองการของฝ่าบาท”

“เยว่ซิน” ท่านแม่เรียกชื่อนาง น้ำเสียงเป็นกังวล ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับไปไม่เป็น

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกเจ้าค่ะ ท่านอย่าลืมว่าข้าคือหลี่เยว่ซิน ลูกสาวของพวกท่าน ข้าจะไม่ยอมให้ผู้อื่นมารังแกข้าแน่” นางบอกมารดาให้คลายกังวลลง ด้วยนิสัยอย่างนาง แม้ภายนอกดูอ่อนหวาน แต่ที่จริงแล้วนางเป็นคนไม่ยอมคน ย่อมปกป้องตัวเองได้ เรื่องนี้นางคิดว่าผู้ให้กำเนิดทั้งสองรู้ดีว่านางนิสัยใจคอเป็นเช่นไร

หลี่เยว่ซินไม่เหมือนพี่สาวของนางที่อ่อนหวาน อ่อนโยน และยอมคน ไม่แปลกที่นางจะถูกข่มเหงจากสตรีในวังหลัง แต่ที่นางไม่คาดคิดก็คือ คนพวกนั้นถึงกับพรากชีวิตบริสุทธิ์ของพี่สาวนางไป เรื่องนี้นางจะต้องแก้แค้น ชีวิตแลกด้วยชีวิต ไม่ปล่อยไปเป็นอันขาด

“ฮูหยิน เจ้าอย่าได้กังวลนักเลย อี้เซียว เจ้าพาคุณหนูไปพักผ่อนที่เรือนก่อน นางคงเหนื่อยน่าดู” ใต้เท้าหลี่หันไปคุยกับฮูหยินของตัวเอง แล้วหันไปบอกสาวใช้คนสนิทของบุตรสาว

“เจ้าค่ะ นายท่าน คุณหนู กลับเรือนกันเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะเตรียมน้ำอุ่น ๆ ไว้ให้คุณหนูอาบจะได้รู้สึกผ่อนคลาย”

“ท่านพ่อ ท่านแม่ งั้นลูกขอตัวก่อน”

ครั้นรุ่งขึ้น ขันทีข้างกายฮ่องเต้ก็มามอบพระราชโองการแต่งตั้งนางถึงที่จวน

“หลี่เยว่ซิน ออกมารับพระราชโองการ” เสียงของจินกงกงดังขึ้นกลางกลางลานกว้างภายในจวนตระกูลหลี่ เยว่ซิน พร้อมบิดา มารดา และข้ารับใช้ในจวนนั่งคุกเข่ารับพระราชโองการ

“แม่นางหลี่เยว่ซินบุตรสาวของ งดงามดั่งทองคำพันชั่ง ฉลาดเพียบพร้อม วาจาอ่อนหวานดุจเมฆา ข้าขอแต่งตั้งนางเป็นกุ้ยเหริน ตะวันลับขอบฟ้าเมื่อใดส่งเกี้ยวรับนางเข้าวัง จบพระราชโองการ”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท” ทุกคนเอ่ยขึ้นพร้อมกัน