ไฟรักกลางเหมันต์

“ฮ่องเต้” เสียงทรงอำนาจของหญิงชราเอ่ยขึ้นด้านหลังของฮ่องเต้หนุ่ม

“เสด็จย่า ทรงเสด็จมาหาหลานถึงที่นี่มีเรื่องอันใดรึพะย่ะค่ะ”

“ย่าว่าถึงเวลาแล้วที่จะต้องคัดเลือกสนมใหม่ให้เจ้าเสียที”

“หากเป็นเรื่องนี้หลานเกรงว่า...”

“หลานย่า เจ้าขึ้นครองราชย์มาสองปีแล้วแต่ยังไร้ทายาททั้งชายหญิง เจ้าว่าปัญหามันอยู่ใดรึ อยู่ที่เจ้าหรือฮองเฮา” ฮ่องเต้ไม่ตอบคำถามของผู้เป็นย่า เพราะรู้ดีว่าปัญหาที่ถูกยกมากล่าวอ้างนั้นเกิดจากตัวของเขาและสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นฮองเฮาของเขาเอง

ฮองเฮานั้นช่างเป็นหญิงที่น่าเบื่อ ทั้งยังร้ายกาจ หากนางเห็นว่าเขาสนใจหญิงใด หรือสนมนางไหนเป็นพิเศษ เรื่องเลวร้ายจะเกิดขึ้นกับคนผู้นั้นทันที...เรื่องเมื่อสองปีก่อนก็เช่นกัน เขาไม่รู้ว่านางมีส่วนเกี่ยวข้องมากน้อยเพียงใดที่ทำให้สตรีนางหนึ่งต้องตายอย่างน่าอนาจ จะให้เขากล้ำกลืนฝืนทนมีลูกกับสตรีเช่นนางเห็นทีคงต้องรอให้เขาตายเสียก่อน ฮ่องเต้คิดในใจ

“ฮ่องเต้ หากเจ้าไม่มีอะไรจะพูดกับย่า งั้นก็เอาตามนี้แล้วกัน ออกพระราชโองการให้เหล่าขุนนางทั้งแผ่นดินส่งบุตรสาวเข้าร่วมคัดเลือกเป็นสนม ย่าจะเป็นคนเลือกสนมให้เจ้าด้วยตัวเอง ดูซิว่าฮองเฮาของเจ้าจะกล้าก่อเรื่องอันใดอีก เหิงซีพวกเราไปกันเถิด” ไทหวงไทเฮาหันไปบอกสาวใช้ข้างกาย

“หลานจะทำตามพระประสงค์ของเสด็จย่า”

“จินเป่า เจ้าไปเชิญใต้เท้าตู้จากกรมพิธีการมาที่นี่ที ข้าจะออกพระราชโองการ”

“บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีคนสนิทรับคำ ก่อนจะถอยหลังก้าวเดินออกจากตำหนักไป

ท้องพระโรง

“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฝ่าบาทมีพระบัญชาให้เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ทั่วแผ่นดินส่งบุตรสาวของตนเข้าคัดเลือกเป็นพระสนม เพื่อให้กำเนิดทายาทสืบทอดสายเลือดมังกร ขอให้ขุนนางทั้งหลายร่วมส่งบุตรีที่ยังมิได้มีสัญญาหมั้นหมายหรือแต่งงานเข้าวัง จบพระราชโองการ” สิ้นคำของจินกงกง ขุนนางในท้องพระโรงต่างน้อมรับพระบัญชาขององค์ฮ่องเต้ ไม่มีใครคัดค้าน

“น้อมรับพระบัญชา”

หลังจากที่พระราชโองการถูกป่าวประกาศทั่วทั้งแผ่นดิน เหล่าตระกูลชั้นสูงต่างเตรียมตัวส่งบุตรสาวของตนเข้าวัง หวังให้พวกนางเหล่านั้นช่วยส่งเสริมอำนาจให้กับตระกูลของตน ผิดกับทางด้านของตระกูลหลี่ที่มิได้มีความยินดีที่จะส่งธิดาของตนเข้าร่วมคัดเลือกในครั้งนี้ แต่หากต้องจำใจทำตามพระราชโองการอย่างเลี่ยงไม่ได้ จึงต้องส่งบุตรสาวคนเล็กที่ยังเหลืออยู่เพียงคนเดียวอย่าง ’หลี่เยว่ซิน’

“ท่านพี่ ท่านคิดจะส่งเยว่ซินเข้าวังจริงรึเจ้าคะ” เสียงมารดาของนางเอ่ยถาม เยว่ซินที่บังเอิญผ่านมาได้ยินคำสนทนาได้แต่หยุดนิ่งรอฟังคำตอบ

“ฮูหยิน แม้ข้าจะไม่อยากส่งนางเข้าวัง แล้วข้าจะทำอันใดได้เล่า นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบนอย่าว่าแต่ข้าจะขัดคำสั่งนี้ได้เลย ไม่ว่าใครในแผ่นดินนี้ก็ขัดคำสั่งขององค์ฮ่องเต้ไม่ได้”

“ท่านพี่ ท่านส่งคนอื่นไปแทนนางได้รึไม่ ท่านก็รู้ว่าในปีนั้นเกิดเหตุอันใดขึ้นกับซีอิน ข้าไม่อยากให้เยว่ซิน ลูกสาวที่เหลืออยู่คนเดียวของข้าต้องเผชิญกับเหตุการณ์เช่นนั้นเหมือนพี่สาวของนาง” ฮูหยินใหญ่ของตระกูลหลี่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ฮูหยิน ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าดี คราวนี้ข้าจะส่งสาวใช้มากฝีมือไปอยู่ข้างกายเยว่ซิน ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับลูกสาวของพวกเราอีก” ใต้เท้าหลี่บอกภรรยาด้วยความแน่วแน่ จะต้องไม่มีเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นอีก ครานั้นเขาไม่สามารถช่วยชีวิตของบุตรสาวคนโตของตนเองได้ แต่ในครั้งนี้หลี่เฉิงเยว่ขอเดิมพันด้วยทุกอย่างที่เขามี เพื่อปกป้องลูกสาวของตนให้ถึงที่สุด

ณ เรือนนอนของเยว่ซิน

“คุณหนู มีเรื่องอันใดรึเจ้าคะ เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนั้นกัน” อี้เซียวสาวใช้ข้างกายถามนาง