5

“ผู้กองจะว่าอะไรไหมครับถ้าผมจะขอดูสักหน่อย”

“ได้สิ” ผู้กองหนุ่มล้วงเอาของที่ชายชราให้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อที่อยู่ตรงหน้าอกแล้ววางลงบนอุ้งมือของดาบจรูญ

“แค่ใบไม้แห้งถ้าเจอที่พื้นก็คงเหมือนใบไม้ทั่วไป”

พูดขึ้นลอย ๆแล้วมองอย่างพินิจพิจารณา ดีแล้วล่ะที่ลุงคำไม่เอาของชิ้นนี้ให้เขา ถ้าได้มามีหวังได้เผลอตัวทำหล่นหายแน่

“ของนี่อยู่กับผู้กองน่าจะเหมาะที่สุดแล้วครับ”

ส่งของที่อยู่ในอุ้งมือคืนให้กับผู้กองหนุ่มแล้วพากันคุยเรื่องทั่วไปจนเดินไปถึงที่ฐาน ฯค่ำวันนี้อากาศเหน็บหนาวนัก หมอกก็ลงหนาจัดจนต้นไม้ใบหญ้าเปียกชุ่ม

ดาบจรูญสุมถ่านเข้ากับกองไฟที่ยังคงมีไฟติดอยู่ ก้มหน้าเป่าลมอยู่ครู่หนึ่ง ไฟก็ติดขึ้น อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้นอกจากผ้าห่มที่ทำให้คลายหนาวได้แล้วก็คงมีไอร้อนจากเปลวไฟที่ทำให้ร่างกายอบอุ่น ในเวลาเช้าตรู่และในเวลาพลบค่ำ ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านกลางดงจะมีควันไฟลอยขึ้นเหนือหลังคาบ้านแทบทุกหลัง

“วันนี้หนาวมากเลยนะครับ มือผมเย็นหมดเลย” อังมือเข้าใกล้กับกองไฟมากขึ้น ผิดกับผู้กองไพรสัณฑ์ที่ดูไม่สะทกสะท้านกับอากาศที่อุณหภูมิเหลือจำนวนตัวเลขแค่ตัวเดียว “ผมเห็นผู้กองไปอาบน้ำทุกเช้าเลย ถามจริง ๆเถอะไม่หนาวบ้างเหรอครับ แค่จะล้างหน้าแปรงฟันผมก็จะหนาวตายอยู่แล้ว นี่ถ้าไม่ติดต้องนอนห้องเดียวกับหมู่สิทธิ์ ผมซักแห้งอาทิตย์เว้นอาทิตย์แน่”

“หนาวครับ แต่อาบแล้วมันสดชื่นดี” ไพรสัณฑ์ตอบด้วยใบหน้ายิ้ม ๆเขาชอบอากาศเย็นเพราะอย่างนี้ถึงได้เลือกขอย้ายมาอยู่ในพื้นที่อยู่บนเขาบนดอย นอกจากจะชอบอากาศเย็นแล้ว เขายังชอบความสงบ แม้ไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่ได้กินอยู่อย่างสบายนัก เขาก็ยังมีความชอบกับการได้ปฏิบัติหน้าที่ท่ามกลางธรรมชาติ

“พรุ่งนี้ไม่เปลี่ยนใจเข้าไปในเมืองด้วยกันเหรอครับ ผู้กองไม่ได้เข้าไปในเมืองนานแล้วนะครับ เอาแต่คลุกตัวอยู่ที่นี่แล้วเมื่อไหร่จะมีเมียมีลูกสักทีล่ะครับ” หยอกเย้าผ่านสีหน้าและรอยยิ้ม อยากให้ผู้กองได้ลงเอยกับผู้หญิงคนไหนสักคน อายุก็จะเข้าเลขสี่อีกไม่กี่ปี รูปร่างหน้าตาก็ดีแต่ทำไมถึงไม่ยอมมีเมียเป็นตัวเป็น

“เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นล่ะครับดาบ ผมไม่รีบ” ยิ้มอยู่ในหน้า ไพรสัณฑ์รู้ดีว่าด้วยหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ ทำให้ไม่มีเวลาได้ไปพบปะกับผู้คนมากนัก และเขาเองก็เคยชินกับการใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมีอาวุธปืนเป็นเพื่อนคู่กาย จึงไม่คิดที่จะมองหาใครมาเคียงคู่ เชื่อว่าถ้าถึงวันที่ต้องมี ก็คงมีขึ้นมาเอง