4

“ทำไมช่วงนี้พ่อทำตัวแปลก ๆแล้วอันที่ให้ผู้กองมันคืออะไรเหรอพ่อ”

“เอ็งนี่มันอยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง เรื่องที่ข้าบอกให้ทำเอ็งทำหรือยัง” เลี่ยงไม่ตอบคำถามของลูกสาวโดยการหาเรื่องอื่นมาถาม คิดไว้อยู่แล้วว่าอย่างไรลูกคนนี้ก็ต้องถามเพราะความอยากรู้อยากเห็นตามนิสัยที่เป็นอยู่

“ฉันทำเรียบร้อยแล้ว เช็ด กวาด ปัดถูอย่างสะอาดเอี่ยมเลย” ชักสีหน้าพร้อมกับทำน้ำเสียงคล้ายไม่พอใจที่ถูกพ่อตำหนิ ก็คนมันอยากรู้ บอกนิดบอกหน่อยก็ไม่ได้

“แล้วว่านพระตะบะล่ะ เอ็งได้เอาไปปลูกตามที่ข้าบอกไหม”

“ปลูกสิ ฉันก็ปลูกตามที่พ่อบอกนั่นแหละ ฟูก หมอน ผ้าห่มก็เตรียมไว้ให้ครูหมดแล้ว จะให้ฉันทำอะไรให้อีกไหมล่ะ” ผุดลุกขึ้นยืนค้ำเอวสองข้าง มองเสี้ยวหน้าของพ่อจากด้านข้าง

“บอกไอ้บุญด้วย จะไปเล่นที่ไหนก็อย่าไปไกลกว่าเขตหมู่บ้านและกำชับมันด้วยว่าให้กลับมาบ้านก่อนตะวันตกดิน” ลุงคำเอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง แม้ใจจะหวาดหวั่นแต่ก็ยังคงสงวนท่าทีเอาไว้ ถ้าทำกระต่ายตื่นตูมก็ยิ่งจะสร้างความอยากรู้อยากเห็นให้ลูกสาวมากขึ้น

“พ่อทำตัวแปลกจริง ๆนะ ฉันไม่เคยเห็นพ่อเป็นแบบนี้มาก่อนเลย”

“เอ็งไม่ต้องสงสัยอะไรมากหรอก ทำตามที่ข้าบอกก็พอ” พูดจบก็ลุกเดินขึ้นไปบนบ้าน ปล่อยให้บัวมองตามหลังด้วยความงุนงง มันจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่นอน ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วพ่อคงไม่เป็นแบบนี้

“สงสัยจะเป็นของดีนะครับผู้กอง ผมได้ยินชาวบ้านบอกว่าลุงคำแกเป็นคนมีของ” ออกมาจนพ้นหมู่บ้าน เดินมาตามถนนที่มีแต่หมอกปกคลุม ดาบจรูญก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เคยได้ยินจากชาวบ้านมาหลายต่อหลายปากว่าลุงคำเป็นคนมีวิชาอาคม เพราะมีลุงคำ หมู่บ้านกลางดงถึงอยู่กันอย่างสงบ ไม่มีเภทภัยใด ๆชาวบ้านบางคนก็เล่าว่ารอบอาณาเขตของหมู่บ้านมีอาคมที่ลุงคำทำไว้โดยรอบเพื่อป้องกันสิ่งชั่วร้ายที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า “พวกเราไปเดินลาดตระเวนออกบ่อยก็ไม่เห็นลุงคำเคยทักอะไรเลย แต่ครั้งนี้แกดันทักแถมยังให้ของดีกับผู้กองอีก ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ ๆเลยครับ”

ไพรสัณฑ์เองก็พอรู้มาบ้างว่าลุงคำเป็นคนมีวิชา ตั้งแต่ที่ย้ายมาปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่นี่เขาก็เห็นว่าชาวบ้านต่างก็อยู่กันอย่างสงบมาตลอด

เขากับลูกน้องต้องออกลาดตระเวนเข้าไปในป่าอยู่บ่อยครั้ง เคยปะทะกับกลุ่มคนทำผิดกฎหมายก็นับไม่ถ้วนหลายครั้งที่ได้แผลกลับติดตัวออกมาจากป่า แต่ก็ไม่เคยรักตัวกลัวตาย ยังหมายมั่นว่าจะทำหน้าที่เป็นรั้วของชาติ ปกป้องประชาชนและผลประโยชน์ของประเทศชาติ