ตอนที่ ๕ ขายสมุนไพร

ไป๋หย่งฉีพาหลานสาวเดินผ่านเข้ากำแพงเมือง เมื่อเข้ามาด้านในไป๋หลันถึงกับเบิกตากว้างอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น นะ...นี่มัน เหลือจะเชื่อ ยิ่งกว่าที่เคยเห็นในทีวีเสียอีก แต่ละคนแต่งกายหลากหลายแบบ ตั้งแต่ชาวบ้านธรรมดาจนไปถึงคนมีเงิน ไหนข้าวของที่ตั้งแผงขายกัน เยอะแยะละลานตาไปหมด นางกวาดตามองไปทั่วด้วยความตื่นเต้น จนฝ่ามือเล็กมีเหงื่อซึมออกมา

“เป็นอะไรไปหลันหลันน้อย ไยมือเจ้าถึงเย็นเยียบทั้งยังมีเหงื่อออกมาด้วย” ไป๋หย่งฉีถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อจู่ ๆ หลานสาวมือไม้เย็นขึ้นมากะทันหัน

“แหะ ๆ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ หลานแค่ตื่นเต้นนิดหน่อย”

“แน่ใจนะ...”

“เจ้าค่ะ หลานว่าเรารีบไปกันเถอะ หลานอยากลองชิมน้ำตาลปั้นจะแย่แล้ว”

“เช่นนั้นตาจะรีบเอาสมุนไพรไปขายก่อน หลานเองก็รออยู่แถวนี้นะ”

“หลานทราบแล้วเจ้าค่ะ” นางมองท่านตาเดินหายเข้าไปในร้านขายสมุนไพร เมื่อเห็นว่าท่านตาเข้าไปครู่หนึ่ง ร่างเล็กก็สอดส่องสายตามองเข้าไปในร้านขายสมุนไพรอย่างใจเย็น พลางลอบสังเกตท่าทีของลูกจ้างในร้าน และหลงจู้ขณะที่ยืนตกลงราคากับท่านตาอยู่

ไม่นานไป๋หย่งฉีก็เดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “หลันหลันน้อย รอตาอยู่ที่ร้านสมุนไพรนี้ก่อนได้หรือไม่ ประเดี๋ยวตาจะรีบกลับมา”

“เอ๊ะ! ท่านตาจะไปไหนหรือเจ้าคะ?” ไป๋หลันขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

“ตาจะไปซื้อข้าวสักหน่อยน่ะ บ้านเราข้าวหมดแล้ว”

“อ้อ หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ ท่านตาไปเถอะไม่ต้องห่วงหลันเอ๋อร์”

“เด็กดี ๆ” ชายชราเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวล ทั้งยังลูบศีรษะหลานสาวด้วยความอ่อนโยน

ไป๋หลันรอจนท่านตาเดินหายลับออกไปแล้ว เมื่อแน่ใจว่าเขาจะไม่ย้อนเดินกลับมา ร่างเล็กตัดสินใจหมุนตัวเดินเข้าไปด้านในร้านสมุนไพรทันที ทางด้านหลงจู้เห็นว่าเด็กน้อยเดินเข้ามาก็ยิ้มรับอย่างใจดี

หากจำไม่ผิดนี่คงเป็นหลานสาวของไป๋หย่งฉีสินะ “สวัสดีสาวน้อย มารอท่านตาหรือ?”

“สวัสดีเจ้าค่ะท่านตาหลงจู้ ส่วนเรื่องมารอท่านตานั้นเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเจ้าค่ะ ว่าแต่ท่านตาหลงจู้... ท่านรับซื้อสมุนไพรป่าเพิ่มอีกหรือไม่เจ้าคะ?”

“ข้ารับซื้อหมดแหละเด็กน้อย ว่าแต่เจ้ามีสมุนไพรมาขายเช่นนั้นหรือ?”

“แน่นอนเจ้าค่ะ”

“มา ๆ เข้ามานั่งกินขนมดื่มชาก่อน อีกเดี๋ยวตาเจ้าก็กลับมาแล้ว”

“เช่นนั้น ท่านตาหลงจู้ดูให้ก่อนที่ท่านตาข้าจะกลับมาได้หรือไม่”

“หืม ได้สิ!” แม้จะดูแปลกไปบ้าง ทว่าเขาก็ไม่เก็บมาคิดใส่ใจ แต่มันก็น่าทึ่งที่เด็กหญิงตัวเท่านี้กล้าพูดจาฉะฉาน ไม่มีท่าทีเขินอายหรือหวาดกลัวเลยสักนิด

“นี่เจ้าค่ะ” ไป๋หลันยื่นห่อผ้าให้ชายชราตรงหน้าอย่างเบามือ

ทันทีที่ชายชราเปิดผ้าออกมานั้น เขาถึงกับมือไม้สั่น ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่น่าเชื่อ “นะ...นี่มัน เห็ดหลินจือ”

“ใช่เจ้าค่ะ ตกลงว่าท่านตาหลงจู้จะรับซื้อไหม” เร็วเข้าเถอะ ข้าอยากจับตำลึงทองจนใจจะขาดอยู่แล้ว

“ซื้อสิ! ซื้อแน่นอน แต่ว่า...”

“พูดมาเถอะเจ้าค่ะ” ถ้านางคิดไม่ผิดคงเรื่องอายุของเห็ดหลินจือนี้สินะ นั่นไม่ใช่ปัญหาเลย

“เห็ดหลินจือนี้มีอายุถึงห้าสิบปี ข้าให้เจ้าสองร้อยห้าสิบตำลึงทอง”

“ตกลงเจ้าค่ะ” ไม่รอคิดให้ชักช้า นางรีบตอบรับทันที ราคานี้ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้

“งั้นเจ้ารอนั่งสักครู่ ข้าจะไปหยิบเงินให้”

“ขอเป็นตั๋วเงินสองร้อยสี่สิบตำลึงทอง ส่วนอีกสิบตำลึงทอง ข้าขอเป็นแปดตำลึงเงินกับอีกสองพันอีแปะเจ้าค่ะ”

“ได้ ๆ เดี๋ยวข้าจะรีบจัดการให้”

นางอยากจะนั่งไขว่ห้างจิบชาสวย ๆ เสียจริง วะฮ่าฮ่าฮ่า! ไป๋หลันคนนี้รวยแล้วเจ้าค่ะ ตำลึงทองเชียวนะ ตำลึงทอง... อยากกรีดร้องออกมาดัง ๆ ว่าข้าคนนี้รวยที่สุดในหมู่บ้าน แต่มันไม่ได้นี่สิ ประเดี๋ยวจะโดนปล้นเอา แทนที่จะได้ใช้เงินใช้ชีวิตให้ดีขึ้น เกรงว่านางคงได้ไปนอนใช้เงินกงเต๊กในปรโลกแทน เอาเถอะ... ขอรวยแบบเงียบ ๆ ก็แล้วกัน ‘เฮ้อ... คนสวยเป็นปลื้ม’

“มาแล้ว ๆ นี่เงินของเจ้าลองนับดู”

ไป๋หลันรับเงินมานับด้วยความรวดเร็ว จนหลงจู้ทึ่งในความสามารถของนาง ทว่าเขาก็มิได้ละลาบละล้วง ทำเพียงแค่มองไม่เห็น “ครบเจ้าค่ะ ไว้ข้าเจอของดี ๆ เมื่อไหร่จะเอามาขายให้ท่านตาหลงจู้ร้านแรกแน่นอน”

“ได้สิ ที่นี่ยินดีต้อนรับเจ้าเสมอ”

“ขอบคุณเจ้าค่ะ เช่นนั้นหลันเอ๋อร์ขอตัวออกไปรอท่านตาด้านนอกก่อนนะเจ้าคะ”

“นั่งกินขนมรอก่อนก็ได้ ข้าไม่ว่าเจ้าหรอก” ชายชรารู้สึกถูกชะตากับเด็กน้อยคนนี้นัก แม้จะอายุเพียงไม่กี่หนาว ทว่ากลับมีความเด็ดเดี่ยว เด็ดขาดเกินวัย

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน” พูดจบไป๋หลันก็เดินออกไปทันทีไม่รอให้อีกฝ่ายทักท้วงอะไรอีก

รอไม่นานไป๋หย่งฉีก็เดินกลับมาพร้อมกับน้ำตาลปั้นรูปกระต่าย ทำเอาไป๋หลันฉีกยิ้มกว้างด้วยความสุขใจ แค่มีท่านตาอยู่นางก็ไม่ต้องการสิ่งใดแล้ว ไป๋หลันเดินจับมือท่านตาแกว่งไปมา อีกข้างก็ถือน้ำตาลปั้นยกขึ้นมากินอย่างสุขใจ

“กลับบ้านกันเถอะหลันหลันน้อย”