ตอนที่ 9 ดีแตก

ตอนที่ 9 ดีแตก

วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ไฉ่เฟิงเติบโตขึ้นทีละน้อย แม้จะเพิ่งอายุได้หกเดือน แต่ดวงตาของเขากลับแสดงถึงความเฉลียวฉลาดเกินวัย เขามักจะนอนเงียบๆ ในห่อผ้า คอยสังเกตทุกอย่างที่เกิดขึ้นในบ้าน ส่วนซุนเยว่แต่งงานออกไปแล้วทำให้บ้านเงียบสงบขึ้น แต่แม่ของเขายังคงทำงานหนักเหมือนเดิม ใบหน้าที่เคยสดใสค่อยๆ ซูบลงทุกวัน แต่นางไม่เคยบ่นให้เขาได้ยิน

เหวินเฉาก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปหลังจากที่ไฉ่เฟิงป่วยหนักครั้งนั้น เขาไม่ได้แสดงความรุนแรงกับลูกชายอีก แต่ก็ไม่ได้แสดงความรักเช่นกัน

ค่ำคืนหนึ่ง หลังจากที่ทุกคนเข้านอนแล้ว เหวินเฉาเข้ามาในห้องที่ลู่ชิงหว่านนอนกับลูกชาย หลังจากซุนเยว่แต่งออกไป พ่อสามีก็ยกห้องของนางให้ไฉ่เฟิง เหวินเฉานั่งลงบนขอบเตียง มองภรรยาที่กำลังให้นมลูก

“วันนี้เจ้าทำงานหนักเกินไป” เขาพูดเบาๆ

ลู่ชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมอง ประหลาดใจกับคำพูดของสามี “ข้าก็ทำเหมือนทุกวัน”

“แต่ข้าเห็นเจ้าหน้าซีดลงทุกวัน” เหวินเฉายื่นมือมาแตะที่แก้มของนาง “เจ้าควรพักบ้าง”

ลู่ชิงหว่านรู้สึกแปลกใจกับความห่วงใยของสามี นางไม่เคยเห็นเขาอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน “ข้าสบายดี ไม่ต้องห่วงหรอก”

เหวินเฉาขยับเข้ามาใกล้ มือของเขาเลื่อนลงมาที่ไหล่ของนาง “ไฉ่เฟิงกินข้าวได้แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องให้นมเขาๆบ่อยเท่าเมื่อก่อน”

ลู่ชิงหว่านรู้สึกถึงความหมายแฝงในคำพูดของสามี นางค่อยๆ ดึงเสื้อลงปิดอก “เขายังเล็กอยู่ ยังต้องกินนมอีกนาน”

“แต่เจ้าก็ต้องมีเวลาให้ข้าบ้าง” เหวินเฉากระซิบ มือของเขาเริ่มลูบไล้แผ่นหลังของนาง “นับตั้งแต่ไฉ่เฟิงเกิด เจ้าไม่เคยให้ข้าแตะต้องเจ้าเลย”

ลู่ชิงหว่านรู้สึกอึดอัด นางพยายามขยับตัวออกห่าง “ไฉ่เฟิงยังไม่หลับ”

“เขาหลับแล้ว” เหวินเฉามองไปที่ลูกชายซึ่งตาปิดสนิท “วางเขาลงเถอะ”

ลู่ชิงหว่านลังเล แต่ก็ค่อยๆ วางไฉ่เฟิงลงบนเตียง เด็กน้อยขยับตัวเล็กน้อยแต่ยังคงหลับต่อไป

เหวินเฉาดึงภรรยาเข้ามาในอ้อมกอด มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปตามร่างของนาง “ข้าคิดถึงเจ้า”

ลู่ชิงหว่านไม่ได้ตอบสนอง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน นางปล่อยให้สามีแสดงความรักตามที่เขาต้องการ แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกอะไรเลยก็ตาม

ไฉ่เฟิงไม่ได้หลับสนิทอย่างที่พ่อดับแม่คิด เขารับรู้ได้ถึงความอึดอัดของแม่ แต่ร่างกายเล็กๆ ของเขาไม่สามารถทำอะไรได้ เขาได้แต่แกล้งหลับต่อไป น้ำตาเล็กๆ ไหลออกมาจากหางตาที่ปิดสนิท

หลังจากนั้น เหวินเฉาเริ่มเข้าหาลู่ชิงหว่านบ่อยขึ้น ทุกคืนเขาจะพยายามแสดงความรักกับนาง แต่ลู่ชิงหว่านมักจะหาข้ออ้างว่าเหนื่อยหรือไม่สบาย ทำให้เหวินเฉาเริ่มหงุดหงิด

“ทำไม?” เหวินเฉาถามในคืนหนึ่ง หลังจากที่ลู่ชิงหว่านปฏิเสธเขาอีกครั้ง

“ข้าเหนื่อยมาก” ลู่ชิงหว่านตอบ ด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“เจ้าเหนื่อยทุกวัน!” เหวินเฉาเริ่มโมโห “ข้าเป็นสามีของเจ้า เจ้ามีหน้าที่ต้องดูแลข้า!”

“ข้าดูแลท่านแล้ว ข้าทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน ช่วยงานในสวน และยังต้องดูแลลูกด้วย” ลู่ชิงหว่านตอบกลับ น้ำตาเริ่มไหล “ข้าทำทุกอย่างที่ภรรยาควรทำแล้ว”

“แต่เจ้าไม่ยอมให้ข้าแตะต้องเจ้า!” เหวินเฉาตะโกนเสียงดัง ลืมไปว่าลูกชายกำลังนอนอยู่ข้างๆ

ไฉ่เฟิงสะดุ้งตื่นและเริ่มร้องไห้ ลู่ชิงหว่านรีบอุ้มลูกขึ้นมากล่อม

“นี่ไง! ทุกครั้งที่ข้าต้องการเจ้า เจ้าก็มีข้ออ้างเรื่องลูก!” เหวินเฉาพูดด้วยความโกรธ “เจ้ารักลูกมากกว่าข้าใช่ไหม?”

“ท่านพูดอะไร? เขาเป็นลูกของเรานะ!” ลู่ชิงหว่านตอบ พยายามกล่อมให้ไฉ่เฟิงหยุดร้อง

“ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าเขาเป็นลูกของข้าจริงหรือไม่” เหวินเฉาพูดออกมาด้วยความโกรธ

ลู่ชิงหว่านชะงัก นางมองสามีด้วยความตกใจ “ท่านกล้าพูดแบบนั้นได้อย่างไร? ข้าไม่เคยนอกใจท่าน!”

“แล้วทำไมเจ้าถึงไม่ยอมให้ข้าแตะต้องเจ้า? ทำไมเจ้าถึงรักลูกมากกว่าข้า?” เหวินเฉาถาม เสียงสั่นเครือด้วยความโกรธ

“เพราะท่านไม่เคยรักข้า!” ลู่ชิงหว่านตอบกลับ น้ำตาไหลพราก “ท่านแต่งงานกับข้าเพราะต้องการคนทำงานบ้าน ต้องการคนให้กำเนิดลูก ท่านไม่เคยรักข้าเลย แล้วจะให้ข้ารักท่านได้อย่างไร!”

เหวินเฉาเงียบไป เขามองภรรยาด้วยความโกรธ “ถ้าเจ้าคิดแบบนั้น ก็ไม่ต้องเป็นภรรยาข้าอีกต่อไป!”

“ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ลู่ชิงหว่านถาม เสียงสั่น

“ข้าจะไปนอนห้องซุนเยว่ เจ้าอยู่กับลูกของเจ้าไป!” เหวินเฉาพูดแล้วเดินออกจากห้องไป ปิดประตูดังสนั่น

ลู่ชิงหว่านกอดลูกชายแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด ไฉ่เฟิงมองแม่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้า เขาเอื้อมมือเล็กๆ ขึ้นมาแตะที่แก้มของแม่ ราวกับจะปลอบโยน

“แม่ขอโทษ ที่ทำให้ลูกตื่น” ลู่ชิงหว่านกระซิบ

ไฉ่เฟิงรู้สึกได้ถึงความทุกข์ของมารดา เขาซุกตัวเข้าไปในอ้อมอกของนาง พยายามให้ความอบอุ่นแก่นางด้วยร่างเล็กๆ ของเขา

คืนนั้น ลู่ชิงหว่านไม่ได้หลับตาเลย นางนั่งกอดลูกชาย ครุ่นคิดถึงชีวิตที่ผ่านมา นางแต่งงานกับเหวินเฉาเพราะพ่อแม่จัดการให้ นางไม่เคยรักเขา แต่ก็พยายามเป็นภรรยาที่ดี ทำทุกอย่างตามหน้าที่ แต่ทำไมชีวิตของนางถึงได้ยากลำบากนัก?

เช้าวันต่อมา ลู่ชิงหว่านตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตั้งใจใหม่ นางจะอดทนต่อไปเพื่อลูกชาย นางจะทำทุกอย่างเพื่อให้ไฉ่เฟิงเติบโตขึ้นอย่างมีความสุข แม้จะต้องทนอยู่กับสามีที่นางไม่ได้รักก็ตาม

แต่เหวินเฉากลับไม่ยอมพูดกับนางอีกเลย เขาออกไปขายผักแต่เช้าและกลับมาตอนเย็น หลายครั้งที่กลับมาพร้อมกับกลิ่นสุรา เขาเริ่มดื่มหนักขึ้นทุกวัน และเมื่อเมาแล้ว เขาจะระบายความโกรธใส่ทุกคนในบ้าน

ปั๋วเฉิงพยายามตักเตือนลูกชาย แต่เหวินเฉาไม่ฟัง เขากลับโทษว่าเป็นความผิดของพ่อที่เลือกภรรยาไม่ดีให้เขา

“นางไม่รักข้า! นางรักแต่ลูก!” เหวินเฉาตะโกนใส่พ่อในคืนหนึ่งที่เขาเมากลับมา

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร?” ปั๋วเฉิงถาม “ชิงหว่านเป็นภรรยาที่ดี นางทำงานหนักเพื่อครอบครัวเรามาโดยตลอด”

“นางทำงานเพื่อลูกของนาง ไม่ใช่เพื่อข้า!” เหวินเฉาตอบ “นางไม่เคยสนใจข้าเลย!”

“เจ้าเมาแล้ว ไปนอนเถอะ” ปั๋วเฉิงพูด พยายามจูงลูกชายเข้าห้อง

“ข้าไม่เมา! ข้ารู้ว่านางไม่รักข้า!” เหวินเฉาสะบัดมือพ่อออก “ข้าจะไปหานาง!”

เหวินเฉาเดินโซเซไปที่ห้องของลู่ชิงหว่านกับลูก เขาเปิดประตูเข้าไปอย่างแรง ทำให้ลู่ชิงหว่านที่กำลังให้นมลูกสะดุ้ง

“ท่านมาทำอะไร?” ลู่ชิงหว่านถาม เสียงสั่น

“เจ้าเป็นภรรยาข้า เจ้าต้องทำหน้าที่ของเจ้า!” เหวินเฉาตอบ เสียงเมาๆ

“ท่านเมาแล้ว กลับไปนอนเถอะ” ลู่ชิงหว่านพูด พยายามกอดลูกไว้แน่น

“ข้าไม่เมา! ข้าต้องการเจ้า!” เหวินเฉาเดินเข้ามาใกล้ เขาพยายามดึงลู่ชิงหว่านเข้าหาตัว

“ปล่อยข้านะ! ไฉ่เฟิงยังไม่หลับ!” ลู่ชิงหว่านพยายามผลักสามีออก

“ลูก ลูก ลูก! เจ้าพูดแต่เรื่องลูก!” เหวินเฉาตะโกน เขาพยายามดึงไฉ่เฟิงออกจากอ้อมแขนของนาง “ให้เขานอนคนเดียวบ้าง!”

“อย่า! ท่านจะทำอะไร?” ลู่ชิงหว่านตกใจ นางพยายามปกป้องลูก

แต่เหวินเฉาแข็งแรงกว่า เขาดึงไฉ่เฟิงออกจากอ้อมแขนของลู่ชิงหว่านได้สำเร็จ เด็กน้อยร้องไห้เสียงดังด้วยความโมโห ที่ทำอะไรไอ้สารเลวนี่ไม่ได้

“เงียบ!” เหวินเฉาตะโกนใส่ลูกชาย “เจ้าร้องทำไม? เจ้าทำให้แม่ของเจ้าไม่รักข้า!”

“เหวินเฉา! อย่าทำร้ายลูก!” ลู่ชิงหว่านร้องไห้ นางพยายามแย่งลูกกลับมา

เหวินเฉาโมโหมากขึ้น เขาวางไฉ่เฟิงลงบนเตียงอย่างแรง ทำให้เด็กน้อยร้องไห้หนักขึ้น

“ท่านบ้าไปแล้วหรือ?” ลู่ชิงหว่านตะโกน นางรีบอุ้มลูกขึ้นมากอด

“ใช่! ข้าบ้าเพราะเจ้า!” เหวินเฉาตอบ เขายกมือขึ้นเหมือนจะตี แต่ถูกปั๋วเฉิงที่วิ่งเข้ามาจับไว้ทัน

“เจ้าจะทำอะไร?” ปั๋วเฉิงถาม เสียงดัง “เจ้าจะทำร้ายภรรยาและลูกหรือ?”

“ปล่อยข้า! นี่เป็นเรื่องของข้ากับภรรยา! ท่านไม่เกี่ยว” เหวินเฉาพยายามสะบัดมือพ่อออก

“ไม่! ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าทำร้ายชิงหว่าน!” ปั๋วเฉิงตอบ เขาหันไปหาลู่ชิงหว่าน “เจ้าพาไฉ่เฟิงออกไปข้างนอกก่อน ข้าจะจัดการกับเขาเอง”

ลู่ชิงหว่านพยักหน้า นางอุ้มลูกชายที่ยังคงร้องไห้ออกจากห้องไป ทิ้งให้ปั๋วเฉิงจัดการกับลูกชายที่เมาได้ที่