2.2 ไม่กลับไปอีกแล้ว

ถ้อยคำพูดที่แสดงถึงความจริงใจที่เพื่อนมีให้ทำให้พสิการ้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง เพราะตั้งแต่พ่อแม่เสียไป

นอกจากปุณณวิช เธอแทบไม่มีใครแล้ว

ไม่มีบ้านให้กลับ ไม่มีครอบครัวให้พึ่งและคนเดียวที่เธอเคยคิดว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต กลับเป็นคนที่ทำให้เธอต้องอุ้มลูกหนีออกมาตอนเวลาเที่ยงคืน

“ขอบใจนะวุ้น ขอบใจจริง ๆ ซีนไม่เหลือใครให้พึ่งพาแล้วจริง ๆ” เธอโถมเข้ากอดเพื่อน ซบหน้ากับบ่าเล็ก หลั่งน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นดังแผ่ว

วาสินีคือเพื่อนเพียงคนเดียวที่เธอไว้ใจและหวังฝากชีวิตล้มเหลวของตนเองไว้ชั่วคราวและเธอหวังว่า

ชีวิตต่อจากนี้…ที่ไม่มีปุณณวิช

มันจะดีกว่าเดิมหรือไม่ก็…ไม่แย่กว่าที่เป็นอยู่

ในเวลาเดียวกัน บ้านหลังใหญ่กลับเงียบงันจนชวนอึดอัด ปุณณวิชเดินวนอยู่ในห้องลูกเป็นรอบที่เท่าไรก็ไม่รู้ ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเซียว

เขาเปิดตู้เสื้อผ้าของภรรยาก่อนจะหยุดนิ่ง เสื้อผ้ายังคงอยู่ รองเท้ายังคงอยู่ กระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาเคยซื้อให้ยังอยู่ เครื่องประดับยังอยู่ครบ เครื่องสำอางยังวางเรียงอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรหายไปสักชิ้น ไม่มีเลย

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น หัวใจค่อย ๆ จมดิ่ง

เพราะเขารู้ดีว่ามันหมายความว่าอะไร เธอไม่ได้หนีเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เธอไม่ได้ประชด เธอไม่ได้จะกลับมาในวันรุ่งขึ้น เพราะคนที่คิดจะกลับมาย่อมต้องเก็บเสื้อผ้าไปบ้าง แต่พสิกาไม่เอาอะไรไปเลย ยกเว้น...ลูก

ขวดนม เครื่องปั๊มนมและเอกสารสำคัญเท่านั้น

ทุกอย่างที่เธอเอาไปคือสิ่งจำเป็นสำหรับลูก ไม่มีอะไรที่เป็นของเธอเลย

ร่างสูงเพรียวทรุดนั่งลงบนพื้น มือยกขึ้นปิดหน้า ลมหายใจสั่นไหว เขาย้อนนึกถึงคำพูดของภรรยา

คำพูดที่เคยคิดว่าไม่มีวันเกิดขึ้น

‘ถ้าวันไหนซีนเดินออกจากบ้าน แปลว่าซีนคิดดีแล้ว’ ตอนนั้นเขาหัวเราะ คิดว่าไม่มีทาง เพราะพสิการักเขามาก รักจนยอมเสียสละทุกอย่าง

แต่คืนนี้...เขาเพิ่งรู้ว่า คนที่รักมากที่สุด เวลาเจ็บที่สุด ก็มักเดินจากไปอย่างเงียบที่สุดเช่นกัน

กลิ่นแป้งเด็กยังลอยอยู่จาง ๆ เปลเด็กยังโยกเบา ๆ จากแรงที่เขาเผลอชนเมื่อครู่ ของเล่นชิ้นเล็กวางอยู่บนพื้น

ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ยกเว้นเจ้าของมัน

สายตาเขาเหลือบไปเห็นผ้าอ้อมผืนเล็กที่พาดอยู่บนที่พักแขนเก้าอี้ ผ้าอ้อมที่ลูกเพิ่งใช้เมื่อเช้า

เขาเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา มือใหญ่กำผ้าผืนนั้นแน่นก่อนทรุดตัวลงนั่งอีกครั้ง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลูกยังติดอยู่ กลิ่นแป้งเด็ก กลิ่นน้ำนม กลิ่นที่เขาหลงรักตั้งแต่วันแรกที่ได้อุ้มลูก หัวใจของชายหนุ่มแตกสลาย

“ซัมเมอร์...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมา เขาก้มหน้าลงจนคางชิดอก กอดผ้าอ้อมผืนนั้นไว้แน่นราวกับเป็นลูกจริง ๆ แล้วภาพลูกสาวกับภรรยาก็วาบเข้ามาในความคิด เด็กตัวเล็กที่ยิ้มให้เขา ภรรยาที่อุ้มลูกมารอหน้าประตูทุกเย็น ครอบครัวเล็ก ๆ ที่เคยอบอุ่น

น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนผ้าอ้อม ตามด้วยอีกหยดและอีกหยด จนในที่สุด เขาก็ร้องไห้ออกมา

ร้องไห้เหมือนคนที่เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต

เขาไม่รู้ว่าพสิกาอยู่ที่ไหน ไม่รู้จะไปตามหาที่ไหน

พ่อแม่ของเธอเสียไปหมดแล้ว บ้านหลังเดิมที่เธอเคยอยู่ตั้งแต่เล็ก ๆ ก็ขายไปนานแล้ว

ส่วนเพื่อนของเธอ...เขาแทบไม่รู้จักใครเลย

เพราะเป็นเขาเอง ที่เคยขอให้พสิกาลาออกจากงาน เคยบอกว่าอยากให้เธออยู่บ้าน ดูแลลูก ดูแลเขา

จนสุดท้าย…

โลกทั้งใบของเธอเหลือเพียงเขาคนเดียว

ปุณณวิชซบหน้ากับผ้าอ้อมในมือ ไหล่กว้างสั่นสะเทือนด้วยแรงสะอื้นไห้ ความเงียบของบ้านยิ่งทำให้หัวใจเจ็บปวดมากขึ้น เขาไม่เคยนอกใจพสิกาเลย

ไม่เคยแม้แต่จะคิด แต่เขายอมรับว่าทำผิด

ผิดที่โกหก ผิดที่ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจจากคนที่เขารักและรักเขามากที่สุด