ตอนที่3 ปัญหา

ตอนที่3 ปัญหา

มีคนว่าไว้ว่าหากเกิดมาเป็นผู้หญิงฐานะยากจนแต่กลับมีใบหน้าที่สะสวย ก็ไม่ได้ต่างกับเกิดมาพร้อมปัญหา

และยิ่งหากผู้หญิงคนนั้นกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวในวัยสดใส ก็ยิ่งไม่ง่ายเลยที่จะใช้ชีวิตในสังคมที่ผู้คนมีจิตใจดำมืดและตกต่ำไปเรื่อย ปราศจากคำติฉินนินทาและการตัดสินจากผู้คนรอบข้าง

เหมือนชีวิตของเชอรีน หญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ใบหน้าสะสวยอ่อนกว่าวัย ที่หลังจากลูกเริ่มคอแข็งเธอก็เริ่มออกหางานอีกครั้ง ส่วนลูกชายก็ได้ป้าน้อยเป็นคนรับหน้าที่ดูแลให้เป็นยายไปเรียบร้อย

เพราะยังคงมีแค่วุฒิมัธยมปลาย งานที่เธอได้ก็ไม่พ้นพนักงานร้านขายของส่งเจ้าใหญ่ใกล้หอพัก เพราะเป็นร้านขายส่งจึงมีทั้งพนักงานชายและหญิง จำนวนพนักงานก็มีเกือบสิบชีวิตเหมือนจะเป็นสังคมแคบๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีเรื่องราวเกิดขึ้นให้น่ารำคาญใจ

“อายุน้อยก็ดีแบบนี้เองเนอะ ผู้ชายที่ไหนเห็นก็เอ็นดูมองว่าน่ารัก แม้ว่าจริงๆ แล้วจะแอ๊บก็ตาม” เสียงจิกกัดของรุ่นพี่ร่วมงานดังขึ้นพูดลอยๆ เมื่อเชอรีนเดินผ่าน

ประโยคเหน็บแนมที่ไม่ใช่ครั้งแรกตั้งแต่เข้ามาทำงาน เพียงเพราะเวลาเธอจะหยิบจับอะไรก็มีรุ่นพี่ร่วมงานที่เป็นผู้ชายเข้ามาช่วยเหลือ เธอไม่รู้หรอกว่าผู้ชายพวกนั้นเข้ามามีจุดประสงค์อะไรคิดยังไง แต่บางคนก็ชัดเจนว่าเพื่อนร่วมงาน และตัวของเธอก็รักษาระยะห่างอย่างดีมาตลอด พูดคุยแค่เรื่องงาน น้อยมากจะพูดเรื่องส่วนตัว

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่รอดพ้นจากสายตาและขี้ปากของเพื่อนร่วมงานบางคน โดยเฉพาะผู้หญิงวัยไล่ๆ กันที่ทำงานมาก่อน

“ผู้ชายมันสนใจที่ไหน แค่แกใช้มารยาเป็นทำท่าทางอ่อนแอบอบบางให้มันอยากเข้าใกล้ แค่นั้นก็กระพือกันเข้าหาแล้ว” อีกคนตอบกลับเพื่อนตัวเองอย่างออกรสออกชาติ

“ถ้าแค่นั้นพวกพี่ก็ลองทำดูบ้างสิ จะได้ไม่ต้องยกของหนักๆ” เธอไม่ใช่คนชอบมีปากมีเสียง แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะอยู่เงียบให้ใครหาเรื่องได้ร่ำไป

ปล่อยผ่านได้ก็ปล่อย ปล่อยไม่ได้ก็ตอบโต้

และเธอทำงานตรงนี้มาหลายเดือนแล้ว ปล่อยมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ไม่มีใครหยุด เธอก็ต้องลงสนามประลองฝีปากไปด้วย

“พวกพี่ไม่ได้ถนัดเหมือนเธอนี่เชอ”

“นั่นสิ ถ้าพี่เก่งเหมือนเธอ ป่านนี้พี่คงลูกสองไปแล้ว”

“เรื่องแบบนี้ไม่เกี่ยวกับถนัดไม่ถนัดหรอกค่ะ...”

“ถ้าหน้าตาดี อยู่เฉยๆ ก็มีคนเข้าหาแล้ว” ก็ไม่ใช่พวกชอบบูลลี่รูปร่างหน้าตาใคร แต่กับคนบางประเภทไม่นึกเสียใจเลยสักนิดที่จะบูลลี่ออกมา

“เธอหมายความว่ายังไง!” เสียงแข็งดังขึ้นถาม

นี่แหละคือเหตุผลหลักของความไม่ชอบใจตั้งแต่แรกเห็น

คนทำงานใช้แรงงานในร้านนี้ส่วนใหญ่ก็เรียนไม่จบกันทั้งนั้น สูงสุดก็วุฒิมอหกแต่ส่วนใหญ่คือวุฒิมอสาม เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป หน้าตาไม่ได้มีใครโดดเด่น ผิวพรรณไม่ได้ขาวยวงใยเหมือนหยวกกล้วย ไม่ได้เรียบเนียนเหมือนลูกท่านหลานเธอ ทำให้สังคมในที่ทำงานแห่งนี้เดิมก็นับได้ว่าพวกเธอสองคนสวยไม่น้อย

แต่พอมีเชอรีนเข้ามา ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป

ฐานะเหมือนกัน การศึกษาพอกัน อายุอานามก็ไม่ได้ห่างไกลกันมาก แต่ทำไมพวกเธอเหมือนคนอายุช่วงเลขสาม แล้วทำไมเชอรีนกลับดูเหมือนพึ่งยี่สิบ ผิวพรรณหน้าตามีสิทธิ์อะไรที่จะนวลเนียนเปล่งปลั่งสมวัยแบบนั้น

มีตรงไหนยุติธรรมบ้าง

“ไม่รู้สิ เชออยากลองพูดอะไรแบบไม่คิดเหมือนพวกพี่บ้าง” พูดจบก็เดินเข้าร้านไปทันที

เธอสู้ชีวิตมาไม่น้อย ตั้งแต่เสียเสาหลักอย่าพ่อในวัยสิบสามปีก็อยู่กับแม่มาลำพัง ช่วยเหลือดูแลกันแบ่งเบางานแม่เท่าที่จะทำได้ ยิ่งพอมาตอนแม่ป่วยทุกอย่างเธอก็รับผิดชอบเองคนเดียว แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปใสซื่ออ่อนแอให้คนรังแก

ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงพ่ายแพ้ไปตั้งแต่เริ่มแล้วไม่ใช่หรือไง

แต่เพราะรู้ว่าตัวเองทางเลือกน้อยไม่มีคนเป็นแบล็คให้กับชีวิต ตัวเธอเองก็ไม่อยากมีเรื่องหรือปัญหา อยากใช้ชีวิตสงบสุขหาเงินเลี้ยงลูกเลี้ยงตัวเองไปเรื่อยๆ ก็เท่านั้น

แต่ก็นั่นแหละ มันคงเป็นไปไม่ได้เพราะสังคมร้อยพ่อพันแม่ จิตใจยากแท้จะหยั่งถึง ไม่รู้เลยสักนิดว่าใครคิดหรือรู้สึกยังไง ใช่ว่าเราไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับพวกเขาแล้วเราจะสงบสุขราบรื่นได้

แม้เชอรีนจะไม่ใช่พวกยอมแพ้หรือยอมให้ใครรังแกเอาเปรียบได้เสมอ แต่คนมาทีหลังอย่างเธอกับคนที่มาก่อนและมีเพื่อนซี้ร่วมมือ ก็เลี่ยงไม่ได้ที่เธอจะถูกกลั่นแกล้งในที่ทำงาน

ที่น่าหงุดหงิดกว่านั้นคือพอจะคาดเดาได้ว่าฝีมือใคร แต่กลับจับมือใครดมไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐานเอาผิด ทำให้เธอต้องกัดฟันทนกับเรื่องหยุมหยิมพวกนี้ไปเรื่อยๆ

ทนจนสุดท้ายก็ทนไม่ไหว

เชอรีนตัดสินใจลาออกจากงานเมื่อเห็นร้านอาหารไม่ไกลเท่าไหร่เปิดรับสมัครพนักงานเสิร์ฟ เธอไม่ลังเลเลยจะเข้าไปถามรายละเอียดและสมัครงานทันที

เขาว่าฟ้ามักเล่นตลกกับคน โชคชะตามักส่งบททดสอบมาให้เราอยู่เรื่อยๆ

แข็งแกร่งก็ได้ไปต่อ อ่อนแอและไม่มีใครช่วยก็แพ้ไป

แต่เธออยากถาม ว่าที่เคยส่งมายังไม่พออีกเหรอ

น่าขำสิ้นดี

ร้านที่มีพนักงานชายหญิงก็ไม่พ้นปัญหาภายในกันเอง แต่พอมาร้านที่มีพนักงานผู้หญิงส่วนใหญ่ มีผู้ชายไม่กี่คนอยู่ในครัวลดปัญหาส่วนชู้สาวไปได้ แต่กลับต้องเผชิญหน้ากับปัญหาจากลูกค้าหัวงูแทน

เธอที่พอมีภูมิคุ้มกันจากการเคยเสิร์ฟในคลับมาก็หลับหูหลับตาบ้าง สัมผัสมือนิดๆ หน่อยๆ เธอทนได้ ทำเป็นมองข้ามว่าไม่เป็นไรแม้จะไม่ชอบเลยสักนิด

แต่บางคนที่เห็นว่าเงียบก็ยิ่งเอาใหญ่ บางคนมีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เข้าปากปัญญาที่จะควบคุมอารมณ์ความต้องการก็ลดน้อยลง ทำให้เสียมารยาทรุ่มร่ามกับเธออย่างหยาบคายเหมือนไม่เคยผ่านการอบรมมารยาทสังคมและสิทธิส่วนบุคลมาก่อน มือสัมผัสก้นงอนขณะที่หันหลังจะเดินจากไป เกิดปากเสียงที่เธอตำหนิอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ

คนเมาลุกหือขึ้นโต้แย้งโวยวาย แม้ผู้จัดการร้านจะออกมาไกล่เกลี่ยแล้วแต่ก็ไม่ยอมฟัง อวดอ้างสรรพคุณความยิ่งใหญ่ร่ำรวยของตัวเองออกมาเพื่อข่มขู่

ปัญหาส่วนตัวเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ได้เมื่ออยู่ในที่ทำงานและเวลางาน สุดท้ายก็เป็นความหนักใจที่บานปลายเป็นเรื่องใหญ่

และเธอ ก็จำต้องออกจากงานอีกครั้งหลังทำได้นานเกือบแปดเดือน