5# ถ้าไม่ขึ้นมาจะลงไปหา (NC18+++)

ธาวิณณ์อาบน้ำเปลี่ยนไปสวมชุดนอนแล้วเดินเลยไปยังชั้นเก็บไวน์ชั้นดีที่วางเรียงรายในตู้แช่ไวน์ภายในห้องพักผ่อน มือเรียวหยิบแก้วทรงสูงออกมาแล้วรินน้ำสีแดงก่ำลงไปอย่างใจเย็นแล้วยกขึ้นดื่ม

สายตาคมกริบเป็นประกายเหลือบมองเข็มนาฬิกาบนผนังเหนือโต๊ะทำงานคลี่ยิ้มจางๆ เขาเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวแล้วเอนหลังลงกึ่งนั่นกึ่งนอน หยิบมือถือมองตัวเลขบอกเวลาบนหน้าจอมือถือเพื่อนับเวลาถอยหลังทีละนาทีอย่างใจเย็นเหมือนเสือร้ายที่กำลังนอนรอกวางน้อยเนื้อนุ่มหวานลิ้นวิ่งผ่านมาอย่างใจเย็น

11.59 นาที

12.00นาที

00.10 นาที

“เฮ้อ!” เพียงขวัญถอนหายใจด้วยความโล่งอกในที่สุดก็เลยเวลาที่แสนอึดอัดไปเสียที หรือว่าเขาจะแค่แกล้งขู่เธอเพียงเพราะเห็นเธอทำท่าหวาดระแวงเขา

00.27 นาที

หากแต่เมื่อเลยเวลาที่เขาขู่เธอไว้แล้วความกังวลก็ลดลงได้กึ่งหนึ่ง ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้หายไปเลยทีเดียวแต่มันก็ทำให้เธอคลายกังวลลงไปได้มาก

เพียงขวัญยังนอนไม่หลับและกำลังคิดว่าเมื่อเธอไม่ได้ขึ้นไปหาเขาตามที่เขาสั่งเขาก็คงจะเลิกตอแยเธอและหลับไปแล้วเช่นกัน แต่…แต่เธอกลับคิดผิดอย่างมหันต์!!

ปึง! ปึง!

“เปิด-ประ-ตู!” น้ำเสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหน้าประตูห้องนอนช้าๆชัดๆ

“คุณบูม! อุ้มไม่เปิดค่ะ”

“ถ้าไม่เปิดผมจะไปขอกุญแจห้องกับป้านวล” น้ำเสียงทุ้มยังคงพูดต่ออย่างเรียบนิ่ง

“คุณบูมจะบอกป้านวลว่าเอากุญแจห้องอุ้มไปทำอะไรคะ”

“ผมจะบอกว่าอุ้มขโมยของในห้องผมไป ตอนที่อุ้มเอาสูทไปให้ผมที่ห้องทำงานเมื่อคืน”

ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของเพียงขวัญที่แดงก่ำด้วยความโกรธ อยากจะเถียงและต่อว่าเขาที่มีแต่เรื่องปรักปรำและหาเรื่องเธอ

ทว่ายังไม่ทันจะได้เอื้อนเอ่ยอะไร ริมฝีปากอิ่มก็ถูกริมฝีปากร้อนผะผ่าวที่ส่งกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ลอยมาปะทะปลายจมูกครอบลงมาทันที

คนที่ไม่ทันได้เตรียมตัวว่าจะถูกจู่โจมถูกดันถอยหลังไปชนขอบเตียงล้มลงบนที่นอนหนานุ่ม แล้วร่างสูงกับทาบทับลงมาโดยที่ริมฝีปากเขาไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากเธอเป็นอิสระเรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปดูดดึงเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นเล็กในโพรงปาก

ฝ่ามือหนาสอดเข้าใต้เสื้อยืดตัวหลวม กอบกุมฟอนเฟ้นอกอวบอิ่ม มือเล็กจับไหล่หนาไว้แล้วพยายามออกแรงผลัก ทว่าปลายลิ้นร้อนที่กำลังดูดดึงเกี่ยวพันในโพรงปากกลับสร้างความเสียวซ่านซ่าแผ่ไปทั่วเรือนกายจนแขนเล็กไร้เรี่ยวแรงจะผลักไส

“อื้อ” เสียงหวานครางออกมาเมื่อความเสียวซ่านซ่าแล่นผ่านช่องท้องลงสู่กลางกายสาว

“อุ้มชอบให้ผมดูดลิ้น” แววตาเป็นประกายแสนร้ายกาจจ้องมองมาพร้อมรอยยิ้มที่เธอแสนเกลียด

“อุ้มไม่ได้ชอบค่ะ! คุณบูมกลับไปได้แล้ว” เพียงขวัญพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการทาบทับของร่างสูงทว่าความรู้สึกกลับเหมือนถูกท่อนซุงทับก็ไม่ปาน

“ผมยังจูบไม่เสร็จ” เขาบอกหน้าตาเฉยพร้อมกับก้มลงใช้ริมฝีปากหยักได้รูปจูบลงบนหน้าผากกลมมน และแก้มนุ่มทั้งสองข้างพร้อมสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด

“คุณบูม! อุ้มหนักค่ะ ตัวก็โตหนักก็หนัก” เพียงขวัญบอกเขาพลางใช้มือน้อยผลักไส

“เรียก ‘พี่บูม’ ก่อน ผมเป็นเจ้าของบ้าน อุ้มเป็นเด็กในบ้าน ผมอายุมากกว่าอุ้มตั้งหลายปีเป็นผู้ปกครองอุ้มได้” มือหนาสองข้างก็ประคองใบหน้าสวย สายตาคมกริบจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตตรงหน้า เพียงขวัญรีบเบือนหลบสายตามองไปทางอื่น

“คุณบูม! อุ้มขอเรียกแบบนี้ค่ะ เพราะอุ้มเป็นแค่เด็กในบ้านเป็นผู้อาศัยจะให้เรียกพี่มันฟังดูไม่ให้เกียรติคุณบูมกับคุณหญิง” เพียงขวัญตอบพร้อมให้เหตุผลที่ไม่ยอมเรียกพี่ตามคำสั่งเขา

“ผมจะทำให้อุ้มเรียก ‘พี่บูม’ จนคอแห้งเลย”

เขาบอกพร้อมซุกใบหน้าหล่อเหลาลงซอกคอขาว เรียวลิ้นร้อนลากไล้ลามเลียไปตามกรามเล็กเลื่อนไปหลังใบหูพร้อมขบเม้มที่ซอกคอขาว ขนอ่อนของเพียงขวัญลุกชันไปทั่วร่าง

“อื้อ! คุณบูมบอกแค่จูบไงคะ” เสียงหวานประท้วงเมื่อความเสียวซ่านของเรียวลิ้นร้อนลากผ่านซอกคอขาว มือหนาเลิกเสื้อยืดตัวโคร่งของเธอขึ้นไปเหนืออกอิ่มไร้ซึ่งชุดชั้นในอวดความขาวอวบของดอกบัวคู่งามพร้อมเม็ดบัวสีชมพูแข็งตั้งชูชันท้าทาย

“ผมกำลังจูบหรืออุ้มคิดว่านี่คือการทำอะไร” น้ำเสียงทุ้มบอกพร้อมกับใช้ลิ้นร้อนลากไล้ลามเลียไปบนเนินเนื้ออกอิ่มสองข้างปลายลิ้นตวัดเกี่ยวคลอเคลียดูดดุนส่วนยอดที่แข็งตั้งชูชัน ความเสียวแผ่ซ่านไปรวมกันบริเวณกลางกายสาวมือเล็กขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น

กางเกงนอนเนื้อนิ่มถูกเขาดึงลงออกไปทางปลายขาฝ่ามือร้อนกอบกุมเนินเนื้ออวบอูมที่มีน้ำใสออกมาเปียกฉ่ำกลีบดอกไม้อวบอูมสีสวย

“ผมจะจูบตรงนี้ด้วย”

“คุณบูม! อย่าค่ะตรงนั้นห้ามจูบ” เพียงขวัญร้องห้ามเขาเมื่อใบหน้าหล่อเหลาซุกลงระหว่างเรียวขา ริมฝีปากร้อนจูบลงบนกลีบดอกไม้ที่อวบอูม เรียวลิ้นร้อนกวาดเลียดูดกินน้ำหวานทั่วกลีบดอกไม้สีแดงฉ่ำหวาน เพียงขวัญพยายามจะหุบขาเข้ามาเพราะความเขินอาย

“คุณบูมอย่าค่ะ อา”

ฝ่ามือหนาดันท่อนขาเรียวงามอ้าออกกว้าง ริมฝีปากกดลงบนเนินกึ่งกลางเนื้อนุ่มแดงฉ่ำ ลิ้นร้อนปาดเลียเอาน้ำหวานทุกหยาดหยด ดูดดุนติ่งเกสรเล็กสีแดงซ้ำแล้วซ้ำอีก สะโพกกลมมนยกขึ้นสูงเพื่อพาตัวเองเข้าไปหาเรียวลิ้นเขาให้สอดเข้ามาลึกได้อีก

“อื้อ! พี่บูมขา”

เพียงขวัญครางผะแผ่วมือเล็กจิกทึ้งผ้าปูที่นอนจนแทบขาด ปลายเท้าจิกยันกับที่นอนนุ่มสะโพกกลมส่ายร่อนเพื่อหาทางส่งตัวเองขึ้นไปแตะขอบสวรรค์

วินาทีที่ริมฝีปากเขาดูดดึงมูมมามเหมือนคนหิวโหย เพียงขวัญกำลังถูกเพลิงพิศวาสถาโถมเข้าใส่ ความปวดร้าวกลางกายทำให้เธอทรมานเหมือนใจจะขาด

“อุ้มอยากให้พี่ทำมากกว่าจูบไหม” อยู่ๆ เขาก็หยุดพร้อมกับเลื่อนตัวเองขึ้นมาหา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แสนร้ายกาจ

“ไม่ค่ะ” ความทรมานกลางกายสาวที่กำลังเต้นตุบๆ เมื่อเขาทิ้งเธอไว้กลางทาง

“แต่อุ้มกำลังทรมานนะ งั้นอุ้มต้องช่วยตัวเองไปพร้อมๆ กับพี่” คำพูดที่แสนน่าเกลียดหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่ส่งรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้

“คุณบูม! ทำไมชอบพูดน่าเกลียด อุ้มไม่ทำค่ะ”

“งั้นพี่ทำให้อุ้มแล้วอุ้มก็ทำให้พี่ ตกลงไหม”

เขาถามพร้อมสีหน้าและแววตาเป็นต่อ ความทรมานจากพิษของความอยากใคร่กำลังเผาไหม้บริเวณนั้นเหมือนโดนนาบไว้ด้วยไฟ เหมือนเลือดในกายทุกหยาดหยดหลั่งไหลไปรวมกันบริเวณนั้น

“อื้อ!” เมื่อเรียวนิ้วร้อนกรีดผ่านร่องกลีบดอกไม้ที่ฉ่ำชื้นช้าๆ ขึ้นไปแตะนวดต่อมไตเล็กอย่างยั่วเย้าสะโพกกลมกลึงยกขึ้นหาเรียวนิ้วเขาที่กำลังขยับเข้าขยับออกทันทีตามสัญชาตญาณ

ท้องนิ้วที่กำลังครูดกับโพรงอ่อนนุ่มสร้างความเสียดเสียวจนเพียงขวัญต้องกัดริมฝีปากล่างแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางไว้จนห้อเลือด

“ให้พี่เอาไหมอุ้ม” น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนคนเป็นต่อเอ่ยถาม พร้อมหยุดขยับนิ้วทันที

“อื้อ! อย่านะพี่บูม อุ้มไม่ให้เอาค่ะ” เพียงขวัญขยับสะโพกเข้าหาเรียวนิ้วเขามือเล็กเลื่อนไปกดมือหนาไว้แน่น พร้อมขยับสะโพกตัวเองรัวเร็วเพื่อส่งตัวเองหนีไปจากความทรมานที่กำลังจะทำให้เธอขาดใจโดยไม่สนใจว่าใบหน้าที่หล่อร้ายนั้นจะมองหรือคิดยังไง

มือหนาอีกข้างดึงมือเล็กมาจับท่อนเนื้อแข็งขึงของตัวเองพร้อมนำพามือน้อยรูดชักไปตามจังหวะ สะโพกกลมมนยกขึ้นสูงส่ายร่อนเข้าหานิ้วเรียวยาวถี่รัว เพื่อหาทางส่งตัวเองให้หลุดพ้นจากความทรมานตรงนั้น

“พี่บูมขา อื้อ! อ๊ะ!” เพียงขวัญครวญครางยกสะโพกขึ้นสูง ส่ายร่อนหาทางออก มือเล็กกดมือหนาให้เรียวนิ้วเขาเข้ามาลึก ปลายนิ้วร้อนควานหาจุดเสียวในโพรงอ่อนนุ่มฉ่ำชื้นไปมาก่อนจะกดมันลงตรงจุดนั้น

“พี่บูมขา อุ้ม อื้อ! เสียว”

‘แม่ง! โคตรน่าเอา ทรมานฉิบหาย’

‘รัดนิ้วแน่นขนาดนี้ถ้าได้สอดใส่แทนนิ้วคงรู้สึกดีสุดๆ’

ธาวิณณ์มองร่างบางดิ้นเร่ายกสะโพกเข้าหาเรียวนิ้วเขา ใบหน้าสวยเหยเกส่งเสียงครางหวีดหวิวมือเล็กกำท่อนเนื้อแข็งขึงรูดชักรัวเร็วตามจังหวะของมือหนาที่เป็นคนชักนำส่งเขาและเธอขึ้นสวรรค์พร้อมๆ กัน

“ผมชอบเวลาอุ้มช่วยตัวเองแล้วครางชื่อผม อุ้มเซ็กซี่มาก” เขากระซิบข้างๆ ใบหูเล็กพร้อมเช็ดทำความสะอาดตัวเองด้วยทิชชูข้างหัวเตียง

“คุณบูมกลับไปได้แล้วค่ะ!” เพียงขวัญเบือนหน้าหลบสายตาคมทอประกายเหมือนปีศาจร้ายพร้อมรอยยิ้มที่เธอแสนเกลียด

“ผมยังจูบอุ้มไม่ครบเลย”

“พอแล้วค่ะ” เพียงขวัญเบี่ยงตัวหลบเมื่อเขาโน้มใบหน้าลงมาจูบหน้าผากมนและปลายจมูกเล็กรั้นแล้วเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากอิ่มที่แดงจัดเพราะกัดปากตัวเอง

“ดูสิปากเป็นห้อเลือดเลย” เขาบอกพร้อมกับใช้ปลายลิ้นร้อนเลียไล้ไปที่ริมฝีปากล่างที่บวมเจ่อเป็นห้อเลือดของเธอ

“บอกแล้วให้ขึ้นไปหาผมที่ห้อง อุ้มจะครางเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครได้ยินหรอกเพราะห้องทำงานผมออกแบบให้เก็บเสียง” เขาบอกพร้อมหัวเราะเบาๆ

“กลับไปได้แล้วค่ะ” เพียงขวัญบอกเขาพร้อมกับพยายามผลักเขาออกห่าง

ริมฝีปากหยักได้รูปครอบลงบนกลีบปากนุ่ม มือหนาบีบกรามเล็กให้เผยอปากขึ้นส่งเรียวลิ้นร้อนเข้ามาดูดดึงเรียวลิ้นเล็กในโพรงปาก มือเล็กที่พยายามผลักเขาออกห่างขยุ้มอกเสื้อยืดเขาแน่น

“อื้อ!”

“เห็นหรือยังผมบอกแล้วว่าอุ้มชอบให้ผมดูดลิ้น” เขาถอนริมฝีปากออกพร้อมหัวเราะ

“อุ้มไม่ได้ชอบค่ะ” เพียงขวัญปฏิเสธเสียงแข็ง

“ต่อไปถ้าผมบอกให้ขึ้นไปหา ถ้าไม่ขึ้นไปผมจะลงมาหาอุ้มที่นี่อีก” เขาบอกเสียงเรียบก่อนจะหันหลังเพื่อเดินออกไปจากห้องนอนเธอ

“คุณบูมคะ”

ธาวิณณ์หยุดพร้อมยกริมฝีปากหยักขึ้น หันกลับไปมองคนตัวเล็กซึ่งนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับใส่ชุดนอนไว้เรียบร้อย

“ทนไม่ไหว เปลี่ยนใจให้ผมเอาแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มร้ายกาจ

“คุณบูมสัญญากับอุ้มได้ไหมคะ ว่าคุณบูมจะไม่เอาอุ้มจนกว่าอุ้มจะเอ่ยปากบอกให้เอา”

เพียงขวัญเริ่มกลัวใจตัวเอง เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้เธอตระหนักถึงอันตรายของความอยากใคร่ระหว่างเธอกับเขา มันช่างรุนแรงและทรมานจนแทบจะทนไม่ไหว

คิดถึงความรู้สึกอยากให้เขาสอดใส่ตัวตนของเขาเข้ามาแทนเรียวนิ้วเขา คิดถึงเวลาที่ท่อนเอ็นแข็งขืนในมือที่กำรอบแล้วรูดรึงตามจังหวะเขาชักนำเข้ามาในตัวเธอ สมองและร่างกายของเธอทำงานสวนทางกันจนตัวเธอเองก็หวาดหวั่น

เพียงขวัญไม่อยากให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับคุณ ธาวิณณ์ลูกชายของผู้มีพระคุณของเธอเกินเลยไปมากกว่าการที่เธอเป็นแค่เพียงที่ระบายความอยากใคร่ให้กับเขา

ธาวิณณ์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเดินย้อนกลับมายืนข้างๆ เตียงใหญ่พร้อมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มที่แสนร้ายกาจ

‘อุ้มจะทนฝีมือการเล้าโลมของผมได้สักแค่ไหน’

“ตกลง” ธาวิณณ์ตอบตกลงรับปากอย่างง่ายดาย

“แค่นี้?”

“ค่ะ” เพียงขวัญไม่ได้คิดว่าเขาจะยอมตกลงรับปากอย่างง่ายดายจึงหมดคำถาม แล้วมองร่างสูงที่เดินออกไปจากห้องจนเสียงประตูห้องปิดลง เธอจึงลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำชำระรอยคราบน้ำรักที่เปรอะเปื้อนบนตัวเธอทันที