4 อยากจะเป็นบ้า - 2

ทำไมชอบเหมือนพี่หินผา ท่าทีเหมือนในบางครั้ง อย่างเช่นแววตา?

“ถ้าทานไหวก็สั่งสิค่ะคุณภุม”

ใบหน้าหล่อเหลาปานนายแบบส่ายหน้า บอกว่าอยากดื่มมากกว่า ใบหยกลอบมองว่าที่พี่เขย…ถ้าเป็นพี่หินของเธอเขาไม่กินเหล้า ดื่มไวท์ เธอช่างมโนบ้าบอเรื่องที่ยากจะเป็นจริง

“อ้าวชนแก้ว ยายหยก คุณภุม”

พี่สาวยกแก้วขึ้น หนุ่มน้อยใหญ่โต๊ะข้างๆ หันมามองคนสวยตลอดเวลา พี่สาวไม่ได้สนใจใคร เอาใจเพียงคนรัก ใบหยกมองทั้งคู่ด้วยแววตาสับสน

เธอดื่มม็อกเทลหมดแก้ว คราวนี้อยากสั่งค็อกเทลมาดื่ม ไม่นานเครื่องดื่มมาตามต้องการ หญิงสาวดื่มค็อกเทลเป็นน้ำเปล่าจนพี่สาวร้องทัก

“อะไรของเธอยายหยก มาการิต้าเพิ่มวอดก้า อย่าเยอะไป พี่ไม่อยากหิ้วปีกเธอนะ”

“นานๆ ทีจะได้ออกมาเที่ยว หยกจะถล่มกระเป๋าตังค์พี่ค่ะ”

“ของคุณภุมต่างหาก ดื่มไปเลย อิ อิ” อัญมณีหันมองคู่หมั้น ดวงตาส่องประกายสดใสอย่างที่ไม่เคยเห็น ใบหยกมองคนทั้งสอง รู้สึกปวดใจ

“ตามสบายครับ ”

คนที่ทำให้เธออยากเมาพูด ในใจที่วุ่นวายของใบหยกหัวเราะให้ตนเอง พี่หินผาห่วงใยเธอเสมอ ไม่เคยชอบให้แตะของมึนเมา… ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เขา พี่หินผาคนแสนดีมีเพียงหนึ่งเดียวในโลกใบนี้

มันเป็นเรื่องน่ายินดีที่มีคนหน้าตาเหมือนคนรักแต่เขาไม่ใช่คนที่เธอรัก คิดแล้วก็งงในความรู้สึกตนเอง ใบหยกขอตัวเข้าห้องน้ำทั้งที่อาหารไม่ตกถึงท้อง

ภุมรัตน์ สุวรรณสุนทรนนท์ ทายาทนักค้าทองคำแท่งและธุรกิจอีกมากมายหันมองคนที่เดินจากไป อัญมณีเรียกเบาๆ ชนแก้ว เขาหันกลับมา

“ชนครับ”

“ขอโทษนะ ว่าแต่ทำไมญาติคุณมาทำงานที่นี่ล่ะครับ”

“เรื่องมันยาวค่ะ เขาอาจจะตามคนรักมาอย่างที่คนในบ้านพูดกันแต่เขาเป็นลูกนอกสมรสหรืออาจจะไม่ใช่ลูกคุณน้าหรอกค่ะ คนอื่นเขาก็เลยปกป้องสิทธิ์ของตนเองเรื่องมรดก แต่ไม่ว่าจะยังไงอัญพอใจที่จะคบหยกเขาเพราะเป็นคนน่ารัก ไม่มีพิษภัยกับอัญ”

ภุมรัตน์ยกมุมปากสีแดงแย้มยิ้ม

“ผมไม่แปลกใจทำไมทุกคนจึงรักคุณ คุณเป็นผู้หญิงจิตใจดี”

“อ้าวแล้วคนแถวนี้ล่ะคะพูดแบบนี้อย่าคิดว่าอัญจะดีใจ แฟนคลับหนัง ผลงาน ไม่เกี่ยวกันซะหน่อย” ใบหน้าเก๋สไตน์นางแบบ เนื้อหนังไม่มากงองำ ภุมรัตน์ยิ้ม

“คุณไม่ใช่คนโง่ ผมไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมายนี่ครับ”

นางแบบสาวเริ่มสีหน้าแช่มชื่น ภุมรัตน์ผู้ชายช่างเจรจาจิบไวน์จากแก้ว สายตามองนางแบบสาว เพียงเดือนเดียวที่เจอกันเขาก็สามารถทำให้หัวใจผู้หญิงอย่างอัญมณีศิโรราบ เธอยอมตกลงรับไมตรี แต่ภุมรัตน์รู้ดีถ้าเขาไม่ใช่ลูกชายเจ้าของบริษัทจิวเวอรี่ชื่อดัง เธอคงไม่ปรายตามองกัน

คนบ้านแสงมรกต ไม่คบหาคนจน มีแต่คิดหากำไรเข้าบ้าน ช่างน่าสมเพช ทั้งที่มีเงินทองมากมายแต่คนบ้านนั้นยังคงเป็นเศรษฐีจอมงก ตอนนี้เขายังได้ข่าวว่ามีบางคนยังหาเงินมาในทางที่ผิด

มือถือสั่นครืด ครืด ชายหนุ่มขอตัวอัญมณีไปรับสาย เท้ายาวก้าวไปยังระเบียงกว้างของร้านอาหาร มองท้องทะเลยามค่ำคืนที่มองไกลๆ เห็นแสงสว่างจากโรงแรม ร้านอาหาร เขาไม่ชอบที่นี่นักแต่ต้องมา ภุมรัตน์นั่งลงตรงมุมนั่งเล่น มือเสยผมดำขลับเพราะลมแรงพัดเข้ามา กดรับสายย่า คุยได้ห้านาทีเพียงย้ำคำสัญญาจะทำตามที่พูดให้ได้

“คุณมาทำอะไรที่นี่คะ” เสียงหวานดังอยู่ข้างหลัง ภุมรัตน์หันไปมอง เนิ่นนานจนพอใจเขาถอนสายตามองมือถือ

“คุณหยกนั่นเอง”

ใบหยกถอยห่างเล็กน้อยเมื่อภุมรัตน์ลุกขึ้นยืนใกล้ชิดกัน หญิงสาวเห็นว่าเป็นโอกาสเหมาะที่จะถามเรื่องที่สงสัย เธอกำมือทั้งสองข้างที่กระโปรง คลายๆ กำๆ อยู่อย่างนั้น “คุณภุมรัตน์คะ หยกเอ่อ มีเรื่องอยากจะถาม”

ดวงตาหลังแว่นสายตากรอบพลาสติกมองเธอนิ่ง ไม่กระพริบตา ทำเอาคนถามอึ้ง จนเขาพยักหน้า “เอาสิครับ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”

อยากรู้ว่าเขามีฝาแฝดหรือเปล่าออกมาจากปากที่สั่นน้อยๆ คนตรงหน้านิ่งไป เหมือนลมหายใจเธอที่ติดขัดแต่คำตอบก็ทำให้มือเย็นเฉียบยิ่งขึ้น

“ไม่นะครับ ทำไมถามผมแบบนั้นครับ”

แน่นอนจะมีใครอีกคนที่เหมือนคนที่เธอรัก ใบหยกก้มหน้า “เปล่าค่ะ หยกแค่คุ้นหน้าคุณก็เท่านั้น”

“อย่างผมมีหนึ่งเดียวครับ ไม่มีสองแน่” ใบหน้าที่สดใสเมื่อคราแรกเปลี่ยนไป ลุกขึ้นเดินกลับโต๊ะไม่รอเธอ ใบหยกมองตามหลังด้วยใจที่ไม่สงบ

เธอเป็นบ้าแน่ๆ ใบหยกไม่อยากอยู่ที่โต๊ะ นั่งรับลมทะเลมุมหนึ่งของร้าน ส่งข้อความบอกพี่สาว ว่าขอคุยกับเพื่อนสักครู่