4 อยากจะเป็นบ้า - 1

“แน่นอน ฝีมือของลูก ไปพักเถอะแม่จะนอนแล้วล่ะ”

ไม่มีเวลาสำหรับผ่อนคลาย ไม่มีสายตาอีกแล้ว ใบหยกสงสารอยากบอกข่าวดีกับแม่แต่เมื่อคิดว่าแม่จะสงสัยเรื่องเงิน เธอต้องหาวิธีบอกเรื่องนี้ไม่ให้มีพิรุธจึงพูดเพียงให้แม่ห่มผ้าหนาๆ พรุ่งนี้จะกลับไปนอนกอด สายแม่ตัดไป หญิงสาวรีบเดินกลับห้องพักเพราะคิดถึงเรื่องผ่าตัดสายตาแม่ คืนนี้เธอมีนัดกับพี่สาวที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ว่าแต่ที่นั่นต้องแต่งตัวหรูแค่ไหนนะเพราะเป็นร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่ขึ้นชื่อซ้ำพี่สาวยังเป็นคนโด่งดัง ใบหยกไขประตูห้อง วางของใช้เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กที่แทบจะไม่มีเสื้อผ้าซึ่งเป็นชุดหรูหราเลย

เมื่อก่อนเคยมีมากมายแต่ตอนนี้ ไม่จำเป็น เธอไม่เคยได้ออกงานสังคมเหมือนเมื่อก่อน คุณหนูใบหยกไม่มีอีกแล้ว

มือถือมีสายเข้า เห็นว่าเป็นเพื่อนรักก็รับสาย “ว่าไงจ๊ะ”

“ได้ข่าวต้องไปดินเนอร์ มาเอาชุดหน้าห้องนะ ฉันส่งไปให้แล้ว”

เพื่อนแท้ยังมีในโลกเสมือนกับรักแท้ในหัวใจเธอ ใบหยกขอบใจก่อนวางสาย พอดีมีเสียงเคาะประตู เธอขอบใจคนของชาคริยาก่อนนำชุดมาลองใส่

ชุดสีแดงแขนกุดไหมถักทั้งตัวเหมาะกับดินเนอร์ชายหาดอย่างที่เพื่อนชอบใส่มาอยู่บนเรือนร่าง ใบหยกหมุนร่างมองตนเองยิ้มปนเศร้าในกระจก คนรักชอบสีแดงที่สุด เสื้อผ้าหลายตัวที่เขาเคยซื้อให้ เธอเก็บไว้อย่างดีในกล่องเก็บของที่บ้าน ปกติไม่อยากใส่สีนี้แต่เธอไม่มีชุดที่พอจะช่วยให้พี่สาวไม่อายถ้าพาออกไปข้างนอกด้วยกัน หลีกไม่พ้นคราวนี้

ติ้ง! ข้อความในมือถือเด้งเข้ามา พี่สาวบอกว่าออกมาที่ร้านแล้ว จะนั่งดื่มกับคู่หมั้นก่อน ใบหยกรีบถอดชุดสวยวิ่งผ่านน้ำและมาแต่งหน้านิดหน่อย ไม่นานทุกอย่างเรียบร้อย ไม่สวยมากมาย เธอจะไปสู้กับดาราคนสวยอย่างพี่สาวได้ยังไง บ้านแสงมรกต ไม่มีใครสู้พี่อัญได้สักคน

ใบหยกลงมาด้านล่างโบกมือเรียกมอเตอร์ไซด์

ร้านอาหารริมชายหาด เธอก้าวเดินขึ้นชั้นสองของร้าน ด้านในมีแขกต่างชาติเป็นส่วนใหญ่ เธอถามหาชื่อพี่สาว บริการนำไปที่โต๊ะ พี่สาวลุกขึ้นมากอดเธอแน่นพร้อมสั่งม็อกเทลไร้แอลกอฮอล์ที่เธอชอบให้ดื่ม ใบหยกดีใจที่พี่สาวยังจำเรื่องราวเล็กๆ น้อยๆ ได้

“อาหารใช้ได้เลยยายหยกว่าที่พี่เขยเธอต้องชอบมากเลย”

“เหรอคะ ดีสิคะ เขามาบ้านเราก็คงอยากกินอาหารบ้านเค้านั่นแหละ”

ใบหยกว่าสายตามองสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าที่เด็กนำมาเสิร์ฟ พี่สาวยิ้ม “เขาคนไทยจ๊ะเพียงแต่ไปโตที่เมืองนอก”

ใบหยกกำลังจะเปิดเมนูดูเลิกคิ้ว “อ้าวเหรอคะ ที่ผ่านมาหยกเข้าใจมาตลอดว่าพี่ไม่นิยมหนุ่มบ้านเรา”

“บอกแล้วไงเขาอยู่เมืองนอก นั่นก็ไม่ต่างกันหรอก”

“สวัสดีครับ”

เสียงคุ้นเคยดังอยู่ด้านหลัง ใบหยกตัวแข็ง ใจสั่น ความเย็นลามมาที่ไหล่ สู่หัวใจ

เสียงนี้?

“คุณภุมรัตน์คะน้องสาวอัญที่เคยพูดถึง ชื่อใบหยกค่ะ”

หนุ่มรูปร่างสูงราว185 เซนติเมตร ใบหน้าคม จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักได้รูป ผิวสีแทน สายตาสีนิลดูเย็นชาหันมามองเธอ ใบหยกไม่รู้ว่าใครจะเห็นหรือไม่ตอนนี้เมนูเล่มหนาในมือกำลังสั่น

พี่หินผา! นี่มันพี่หินผาของเธอเพียงแต่เขาแปลงร่างมาใส่สูทราคาแพง ตัดผมเรียบร้อย ไม่มีหนวดเคราอย่างที่เคยเห็น…และแตกต่างที่มีแว่นสายตามาบดบังสายตาที่เธอชอบแอบมอง

“ยายหยก”

ใบหยกได้ยินเสียงพี่ “สวัสดีค่ะ” ยกสองมือไหว้ว่าที่พี่เขย หัวใจที่กำลังเต้นแรง หวังเพียงว่าจะไม่ดังให้ใครๆ ได้ยิน ดวงตาคมเข้มมองเธอนาน จนพี่สาวบอกว่าอาหารมาแล้ว เขาหันไปยิ้มกับอัญมณี

“สั่งสิยายหยก คุณภุมเขาไม่ถือทานไปคุยไป นานๆ เราจะได้ออกจากกรอบบ้าง”

เธอไม่มีกรอบอย่างพี่สาวหรอก มีนิดหน่อยก็ต่อเมื่อต้องเดินเฉียดคุณย่าเท่านั้นแต่ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องนี้ อีกเรื่องที่คาใจกะทันหันกำลังอยู่ตรงหน้า เขาเป็นใคร มาจากไหนนะ คนตรงหน้าเธอ ใบหยกตั้งใจว่าคืนนี้จะถามบางอย่างกับผู้ชายที่กำลังพูดคุยกับพี่สาวให้ได้…เธอจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ อย่างน้อยอาจจะได้ข่าวคนรักบ้าง

.ใบหยกสั่งอาหารไทยซึ่งมีในเมนู อัญมณีได้ยินก็ยิ้ม

“เขียวหวานไก่ มาร้านอิตาเลี่ยนเธอยังสั่งอาหารที่ชอบนะหยก”

“ดีค่ะ มีอาหารไทยด้วย”

“รู้ว่ามีนี่เองเลยเลือกที่นี่ ร้ายนะเรา”

“ผมชอบเหมือนกันครับ” คนที่จิบไวท์บอกพี่สาว หันมาทางเธอเช่นกัน เขาส่งรอยยิ้มสุภาพมาให้แต่ดูแฝงความเย็นชานัยน์แววตา หัวใจอ่อนไหวเต้นระรัว