5 แค่หน้าตาเหมือน

อัญมณีและภุมรัตน์หัวเราะใบหยกหันไปมอง แม้เป็นการไม่ควร แต่ห้ามใจไม่ได้ พี่สาวพูดขึ้นว่าคงไม่ได้มาที่นี่แน่ ถ้าภุมรัตน์ไม่มาด้วย

“ทำไมล่ะครับ” ภุมรัตน์ถามพี่สาวแต่สายตาจับจ้องมาที่เธอ ใบหยกหันไปมองท้องถนนไม่อยากสบตาคู่นั้น

“คนของประชาชนอย่างอัญออกไปเที่ยวไหนก็เป็นข่าว คุณพ่อไม่ชอบ มาที่นี่กับคุณ ท่านยอมก็จริงแต่กำชับนักหนาห้ามมีข่าวไม่ดีไปถึงหูคุณย่า ก็แค่นี้ละค่ะ”

“อย่างนี้ต้องเที่ยวให้คุ้มครับ อยู่หลายๆ วันนะครับ ผมเองอยากพักผ่อนที่นี่ ไม่ได้มาเมืองไทยนานแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นไม่ไกลจะเป็นที่พักหยก รบกวนจอดให้หยกนะคะ”

ไม่อยากไปกับคนทั้งสอง เป็นส่วนเกินมาชั่วโมงกว่า มันอึดอัดมาก ความเป็นตัวของตนเองแทบไม่มีตั้งแต่พบว่าที่คู่หมั้นพี่สาว

“ได้ยังไง เธอนั่นแหละพาพี่ไป บอกมาเร็วผับไหนควรไปเต้น”

“พี่ไม่กลัวเป็นข่าวหรือคะ พูดเมื่อกี้นะคะ”

“เราไปห้องวีไอพีสิ พี่จะเต้นรำกับคุณภุมรัตน์ ใช้สมองหน่อยสิน้องจ๋า”

ใบหยกสูดหายใจลึกๆ เข้าปอด คงไม่ได้ตามที่ต้องการถ้าพี่สาวเสียงจริงจังขนาดนี้ เธอบอกคนขับรถว่าจะไปผับไหน อยู่ที่นี่มาสักพักหญิงสาวรู้ดีที่ไหนที่อัญมณีจะชอบ…

แขกต่างชาติต้องผับแบบนี้ พี่สาวจะได้ไม่โดนห้อมล้อม ใบหยกเปิดประตูให้พี่สาวลงจากรถ เดินเข้าข้างใน

เธอบอกต้องการห้องที่ดีที่สุด ทางร้านบริการอย่างดี

“เพลงเพราะจังเลย หวังว่าคุณคงชอบนะคะ” ภุมรัตน์บอกโอเค อัญมณีเกาะแขนคู่ควงเดินเข้าข้างใน

เสียงเพลงสากล เศร้าๆ ลอยมากับสายลม ใบหยกเดินเข้าผับด้วยความจำใจ

“ฉันอยากเต้น อัญอยากเต้นค่ะ” พี่สาวพูดคุยกับเจ้าคนรัก ใบหยกบอกพี่ให้รีบขึ้นข้างบน เธอจะจัดการเรื่องที่พี่ต้องการให้ …ถึงห้องหรูพี่สาวสั่งเครื่องดื่ม ใบหยกไม่กล้าคัดค้าน บริกรเข้ามา กลายเป็นเธอเสียเองที่ดื่มเป็นเพื่อนพี่สาว สำหรับนักธุรกิจชื่อดังของพี่สาวเขาเองก็ดื่มแต่คงน้อยกว่าเธอ ใบหยกสังเกตอยู่ตลอดเวลา

เพลงสนุกพี่สาวเริ่มลุกขึ้นเต้น ดึงมือคู่ควงไปยืนเคียงข้าง ทั้งสองนัวเนียแนบชิด ใบหยกรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนเกิน เธอบอกพี่สาวขอตัวไปโทรศัพท์ หญิงสาวเดินออกจากห้องวีไอพี มองข้างล่างผับ แขกต่างชาติผู้ชายมากมายกำลังเต้นนัวเนียกับผู้หญิงไทย ต่างชาติ

ชีวิตที่ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มากนัก ทำให้ใบหยกเดินเข้าไป แม้ชุดจะไม่อำนวยความสะดวก เธอเริ่มเต้น เต้นเพื่อนปลดปล่อยบางอย่างที่อยู่ในหัวใจตอนนี้

บางทีเธอต้องปลดปล่อยชีวิตที่เสนน่าเบื่อออกไปบ้าง ไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง…นอนโง่ เครียดอยู่แรมปี เสียเวลา หาความสุขให้ตนเองบ้าง อย่างที่คริยากรอกหูเสมอ

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ ดื่มไปกี่แก้วไม่รู้ ใบหยกเริ่มเหงื่อท่วมตัว อึดอัด หายใจไม่ออกยิ่งเมื่อหนุ่มต่างชาติหลายคนมาห้อมล้อม เธอพวกแหวกหาทางเพื่อออกจากแต่มันช่างยากเย็น

ไม่ไกลใบหยกเต้นมีสายตาคมกล้ามองอยู่…มือยกแก้วไวท์ขึ้นจิบด้วยความไม่พอใจ มองจากรูปการณ์เธอคงทำตัวใสๆ ซื่อๆ ไม่ได้แล้สินะตอนนี้ อัญมณีเสียอีกที่พับไปแล้วเพียงดื่มไม่กี่แก้ว

ผู้หญิงตระกูลนี้ดูจะไม่ได้เรื่องได้ราว ภุมรัตน์ปัดความคิดเมื่อวันวานที่ยังไม่ลืมออกไป แม้จะทำยากเย็น

“ผมรักเขาเข้าแล้วจริงๆ ครับพี่จะทำยังไงดี คุณย่ารู้มีหวังโดนตัดออกจากกองมรดก”

น้องชายโทรไปปรึกษาตอนดูงานอยู่อังกฤษ ตนแนะนำเท่าที่ทำได้ คือเร่งทำงานให้จบโดยเร็วและรีบกลับเมืองบ้านแต่น้องชายก็ดื้อด้าน บอกอีกว่ามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับลูกหลานศัตรูไปแล้ว ตนอึ้งไปพักใหญ่

“ถ้าไม่ท้องขึ้นมามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก” ตนตะคอกมาตามสาย ใครจะไปรู้ผู้หญิงคนนั้นอาจจะคบผู้ชายเปลืองก็ได้ เหมือนกับญาติๆ อีกสองคนที่มีข่าวกับผู้ชายอยู่เรื่อย

“พี่ไม่รู้จักเขาดีพอ เจอแค่ไม่นานอย่ามาใส่ร้ายนะ” น้องชายยังเถียงแทนเจ้าหล่อน หมดเรื่องจะคุยก็บอกย่าให้เรียกน้องกลับ กลัวจะทำงานพลาด แต่เจ้าตัวดียังเดินตามผู้หญิงคนนั้น ไปสถานที่ซึ่งเขาเคยไปและหลังจากวันนั้นน้องชายก็จากครอบครัวไปตลอดกาล

แก้วในมือภุมรัตน์แทบแหลกคามือ คิดถึงการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ มันไม่สมควรเกิดขึ้นอีก ครอบครัวเขาต้องเสียใจมามาก สาเหตุจากครอบครัวแสงมรกต ดวงตาภุมรัตน์แดงก่ำ จ้องมองร่างอวบอัดตรงหน้า…

หล่อนอาจจะไม่ใช่เป้าหมายใหญ่อย่างวันวาน แต่ปั่นหัวหล่อนเพื่อระบายแค้นเหล่านั้น มันจะเป็นไรไป ไหนๆ ก็มาเจอกันอีกครั้ง

ทำให้หล่อนเจ็บ ความรู้สึกผิดที่ส่งน้องชายมาทำงาน คงลดน้อยลงได้บ้าง ภุมรัตน์วางแก้วบนบาร์เครื่องดื่มเดินเข้าไปหาคนที่โดนห้อมล้อม

“ขอโทษขอทางหน่อย” กว่าจะพาหล่อนออกมาได้ก็เกือบปล่อยหมัดใส่หนุ่มตาน้ำข้าวที่ไม่ยอมเปิดทาง คนเมาดูจะมีสติเข้ามาดันอกเขาออกไป เหมือนโดนไฟช็อตเมื่อสัมผัสกายหอม ภุมรัตน์จูงมือเธอออกจากวงล้อม หยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ “เช็ดหน้าหน่อยสิคุณ เหงื่อโชกเลยนะ น้ำหอมใครต่อใครฉุนไปหมด”

เธอรับไว้ มองเขาไม่พอใจเพราะรู้ว่าโดนต่อว่ากลายๆ พาร่างเซๆ ห่างออกไป “จะไปไหน มานี่” อ้อมแขนกว้างรับเธอมาพักพิงแต่แค่สองวินาทีมือเล็กดันเขาให้ห่าง ก้มหน้าก้มตาขอโทษ “ขอโทษฉันเดินได้ค่ะ ปล่อยเถอะ”