แม่เลี้ยง #7

ทันทีที่ลั่วเหม่ยจือก้าวลงมาก็ปะทะกับลมหนาวจนต้องรีบกระชับเสื้อคลุม บ้านของนางไม่ได้ใหญ่โตนัก ซุ้มประตูไม่ได้ตั้งอยู่สูงเหมือนจวนขุนนางใหญ่ ที่บ้านไม่เคยมีคนรับใช้ เพราะรายได้ไม่เพียงพอ นึกไปถึงความลำบากของตนเองตั้งแต่เด็กขึ้นมาแล้ว นางก็ได้แต่ถอนใจ

ท่านแม่ของนางเสียไปตั้งแต่อายุยังไม่ครบขวบ ท่านพ่อแต่งงานใหม่กับบุตรีคนฆ่าหมู นิสัยของแม่เลี้ยงนั้นต่างกันกับท่านพ่อที่เป็นบัณฑิตลิบลับ

ความคิดของลั่วเหม่ยจือเพิ่งมาถึงตรงนี้ เสียงแผดกังวานก็ดังมาจากในบ้านราวกับมีคนกำลังทะเลาะกัน นางต้องถอนหายใจอีกครา ก่อนจะเคาะห่วงประตูให้แรงเป็นพิเศษ หวังว่าคนด้านในจะได้ยิน

โชคดีที่ยังมีคนหูดี เด็กชายวัยราวแปดขวบวิ่งตึง ๆ ออกมา เด็กชายร่างอ้วนรีบเปิดประตูท่าทางร้อนรน ครั้นเห็นว่าหน้าประตูเป็นผู้ใด ใบหน้าซาลาเปาของเจ้าตัวคล้ายจะดูผิดหวังไม่น้อย

ลั่วเหม่ยจือไม่ต้องเดาก็รู้ว่าน้องชายต่างมารดาของนางผู้นี้เพิ่งจะถูกมารดาดุด่ามา คงคิดว่านางเป็นท่านพ่อกระมัง

นางเดินเข้ามาใช้มือยีผมของเขา

เสี่ยวเป่าหน้างอขึ้นมาทันควัน รีบปัดมือของนางออก “ฮึ่ย! ท่านพ่อบอกว่าชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน”

ลั่วเหม่ยจือคลี่ยิ้ม เป็นยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบสามเดือน “เจ้าไม่ใช่น้องชายของข้าแล้วหรือ”

“น้องชายก็ไม่ได้” เสี่ยวเป่ายังเถียงกลับมา แต่แล้วเขาก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าเปลี่ยนมาประจบประแจง รีบหันกลับไปปิดประตู แล้วหันมาเกาะแขนของนาง “พี่ใหญ่ ท่านแม่เพิ่งจะทำขาหมูพะโล้เสร็จ ท่านหิวใช่หรือไม่ ถ้าเข้าไปข้างในท่านต้องรีบบอกท่านแม่เลยนะว่าท่านหิว”

เจ้าน้องชายตัวดีผู้นี้ วางแผนใช้เล่ห์กับนางอีกแล้ว ลั่วเหม่ยจือเหล่มองแขนที่ถูกเจ้าอ้วนน้อยเกาะกุมพลางเลียนเสียงและท่าทางก่อนหน้านี้ของเขา “ท่านพ่อบอกว่าชายหญิงไม่ควรจะใกล้ชิดกัน”

เสี่ยวเป่าชะงักไป แต่อึดใจก็ฉีกยิ้มปัดมืออวบอ้วนของตนราวกับปัดแมลงวัน “ไม่ถือ ๆ พี่น้องกัน ไม่ใช่เรื่องเสียหาย”

“ฮึ!” ลั่วเหม่ยจือแค่นเสียงขึ้นจมูก รู้สึกทั้งฉิวทั้งขัน อยากจะเคาะหัวของเขาสักที จะว่าไปนางก็หิวจริงนั่นแหละ ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ไม่รู้ว่าอารมณ์ของแม่เลี้ยงเป็นอย่างไร

สองพี่น้องพากันเดินเข้ามาในบ้าน เสี่ยวเป่าหลบไปอยู่หลังพี่สาว

เด็กสาวอายุสิบสามสิบสี่อีกคนที่กำลังนั่งปักผ้าอยู่ในบ้าน ยิ้มแห้งส่งให้นาง ส่งสัญญาณว่าสถานการณ์อยู่ในช่วงไม่ปกติ

ไม่ทันไร เสียงด่าทอหยาบคายก็แผดดังออกมาจากหลังบ้าน “ไอ้พวกขุนนางบัดซบ ฮึ่ม!”

ลั่วเหม่ยจือคุ้นชินเสียแล้ว สีหน้าจึงไม่เปลี่ยน แม่เลี้ยงของนางผู้นี้ เดิมเป็นบุตรีคนฆ่าหมู หลังจากบิดาของอีกฝ่ายเสีย ก็หาทางจับท่านพ่อ ถึงขั้นจับท่านพ่อมัดไปเข้าหอกันเลยทีเดียว

ลู่ซื่อไม่เพียงมีนิสัยหยาบกระด้าง ยังปากคอเราะราย ร่างกายของนางอวบใหญ่ เปล่งเสียงแต่ละทีได้ยินไปถึงปากตรอก ไม่เหมาะจะเป็นที่เชิดหน้าชูตา แต่ท่านพ่อยังคงรักและให้เกียรตินางจนถึงวันนี้

บัณฑิตกับแม่ค้า ช่างเป็นอะไรที่ไม่เข้ากันอย่างสิ้นเชิง

เหมือนว่าคนด้านในจะอารมณ์เย็นลงแล้ว จึงก้าวฉับ ๆ ออกมา ครั้นเห็นลั่วเหม่ยจือ ลู่ซื่อพลันชะงักไป แต่อึดใจเดียวก็แค่นเสียงใส่ “เฮอะ! ยังจำทางกลับบ้านได้อยู่หรือ”

ลั่วเหม่ยจือรู้นิสัยของนางดี จึงไม่ถือสา เพียงเอ่ย “ตั้งแต่เช้า ข้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ท่านแม่มีอันใดให้ข้าทานบ้างหรือไม่เจ้าคะ”

ได้ยินอย่างนั้น เสียงเยาะเย้ยถากถางของลู่ซื่อก็ดังขึ้นอีกครา “ถูกท่านอ๋องทิ้งแล้วล่ะสิ ข้าก็ว่าแล้ว เจ้ามันไร้ความสามารถ!”

ใบหน้าของลั่วเหม่ยจือแข็งทื่อไปเล็กน้อย นัยน์ตาเจือความขื่นขมอยู่จาง ๆ คำพูดนี้ช่างทิ่มแทงจิตใจนางจริง ๆ

ลู่ซื่อคร้านจะซ้ำเติมนางอีก หันไปสั่งบุตรสาวให้ไปจัดสำรับ

ลั่วเจียวเจียวรีบวางผ้าในมือลง เดินหายเข้าไปในครัว

ลั่วเหม่ยจือมองไปทั่วบ้าน ก่อนจะหันมาถามแม่เลี้ยง “ท่านพ่อออกไปที่ใดหรือเจ้าคะ”

ครั้นนางเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา อารมณ์ของลู่ซื่อเหมือนจะกลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้ง “ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรือ ที่ท่านพ่อของเจ้าต้องออกไปย่ำหางานจนรองเท้าสึก ไม่ใช่เพราะเจ้าหรือไร แทนที่ได้ไปเป็นพระชายาแล้วจะรู้จักกอบโกยใช้อำนาจ ช่างโง่เขลาจริง ๆ”

ลั่วเสี่ยวเป่าเพิ่งจะโผล่หัวออกมาจากเบื้องหลังของพี่สาว ต้องหดหัวกลับเข้าไปใหม่ ปากก็บ่นงึมงำ “ให้กินเสร็จก่อนไม่ได้หรือ ท่านค่อยถาม ประเดี๋ยวท่านแม่อารมณ์เสีย ไม่ได้กินขาหมูกันพอดี”

เหม่ยจือไม่ได้สนใจ หันไปถามแม่เลี้ยงต่อ “เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ”

“ตั้งแต่เกิดเรื่อง พวกขุนนางที่เคยจ้างท่านพ่อของเจ้าไปสอนบุตรหลานก็พากันเลิกจ้าง แล้วยังมีงานเสมียนในที่ว่าการไล่ท่านพ่อของเจ้าออก ข้ารอเจ้าอยู่ตั้งนาน แต่จนป่านนี้เจ้าก็ยังมัดใจท่านอ๋องไม่ได้เสียที” ลู่ซื่อยิ่งพูดยิ่งอารมณ์ไม่ดี “นั่นยังไม่นับเรื่องที่ท่านพ่อของเจ้าจะเข้าสอบจิ้นซื่อนะ ขุนนางชั่วพวกนั้น เลวร้ายจริง ๆ”

มาถึงตอนนี้ลั่วเหม่ยจือเข้าใจแล้ว ว่าไฉนมารดาเลี้ยงถึงได้โวยวาย ก็สมควรให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองอยู่