แม่เลี้ยง #6

ตอนที่ 3 แม่เลี้ยง

ชายหนุ่มภายในห้องนั่งแผ่นหลังตรงอยู่หลังโต๊ะเตี้ย ชุดที่เขาสวมใส่เป็นชุดผ้าไหมมีราคาสีบุษราคัม กวานทองบนศีรษะส่องประกายระยิบระยับ คนผู้นั้นค่อย ๆ ผินหน้ามามอง ดวงตาของเขาเหมือนจะอ่อนโยนหากแต่ลึกเข้าไปม่านตากลับไร้ความรู้สึก เครื่องหน้าของเขาหล่อเหลาหมดจด ถึงแม้ว่าจะเป็นรองผิงอ๋องอยู่หลายส่วน แต่นับว่าดูดีกว่าคนทั่วไป สำคัญสุดคือกลิ่นอายสูงศักดิ์ตลบอบอวล

ลั่วเหม่ยจือจำได้ทันทีว่าเขาคือองค์ชายสี่ หรือก็คือองค์รัชทายาทองค์ปัจจุบัน รู้อย่างนั้นนางอดไม่ได้ที่จะลอบตกใจ

เหตุใด ฉินเนี่ยนอวี๋จึงนัดพบกับองค์รัชทายาท?

ฉินเนี่ยนอวี๋รั้งแขนนางให้ก้าวตามเข้าไป จากนั้นดึงนางให้ยอบกาย

“ถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”

“ไม่ต้องมากพิธี แค่คุณหนูฉินยอมออกมาพบ ถือเป็นเกียรติมากแล้ว อยู่ที่นี่ทำตัวตามสบายเถิด” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาสุภาพนุ่มนวล ช่วยลดความประหม่าให้คนฟังไม่น้อย

สายตาขององค์รัชทายาทเบนไปมองหญิงสาวอีกคน ไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปากถาม ฉินเนี่ยนอวี๋เป็นฝ่ายแนะนำเสียเอง “องค์รัชทายาทคงจำไม่ได้กระมัง นางคือสหายสนิทของหม่อมฉันลั่วเหม่ยจือเพคะ”

ดูเหมือนว่าฉินเนี่ยนอวี๋ไม่ต้องการแนะนำนางในฐานะพระชายา ลั่วเหม่ยจือยังมองเจตนาออก แล้วคนที่ฉลาดเป็นกรดอย่างองค์รัชทายาทจะมองไม่ออกได้อย่างไร ทว่ารู้แล้วเขากลับนิ่งเฉย ไม่ถามมากความ เพียงสั่งให้เสี่ยวเอ้อจัดโต๊ะเพิ่มอีกหนึ่งที่

ลั่วเหม่ยจือรู้สึกอึดอัด อยากออกไปจากที่นี่ แต่รู้ว่าไม่ใช่มารยาทอันดี นางจึงจำใจต้องนั่งหลังโต๊ะที่เพิ่งจัดมาใหม่

คนธรรมดามีโอกาสได้นั่งอยู่เบื้องหน้าเชื้อพระวงศ์ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่หวาดกลัว นางเองไม่ใช่ข้อยกเว้น ต่อให้เคยแนบสนิทชิดเชื้อกับผิงอ๋องมา แต่ความประหม่ายังคงมีมากอยู่ดี ลั่วเหม่ยจือไม่กล้าขยับกายส่งเดชรวมถึงไม่กล้าหายใจแรง ได้แต่นั่งก้มหน้า ผิดกับฉินเนี่ยนอวี๋ที่นั่งเชิดหน้าอย่างสง่าผ่าเผย นี่คือความแตกต่างระหว่างฐานะของพวกนาง

องค์รัชทายาทไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง สายตาลุ่มลึกของเขาจับจ้องเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสดใสของฉินเนี่ยนอวี๋

“สั่งอาหารเลยดีหรือไม่” เขาเอ่ยถาม

“ก็ดีเพคะ สามเดือนแล้ว หม่อมฉันไม่ได้พาสหายมาที่นี่ ความจริงเหม่ยจือชอบรสชาติอาหารของที่นี่มากนะเพคะ เมื่อก่อนหม่อมฉันพานางมาบ่อย” พูดแล้วฉินเนี่ยนอวี๋ก็หันมาถาม “เหม่ยจือเจ้าอยากทานอะไร ข้าจะสั่งให้”

ลั่วเหม่ยจือถูกดึงเข้าไปในวงสนทนาจำต้องเงยหน้า นางจำได้ว่าทุกครั้งที่มาที่นี่ ฉินเนี่ยนอวี๋จะเป็นคนสั่งอาหารเอง แล้วเหตุใดวันนี้ถึงได้ถามนางได้ ลั่วเหม่ยจือไม่จำเป็นต้องคิดหาคำตอบให้วุ่นวาย เพราะสายตาดูแคลนขององค์รัชทายาทคือคำตอบที่ดีที่สุด

ที่แท้การคบหาสหายต่างสถานะกลับไม่ใช่เรื่องดี ไม่นึกว่าคบกันมาห้าปี นางเพิ่งจะมาถ่องแท้เอาตอนนี้

ลั่วเหม่ยจือกำลังจะเอ่ยปากเพื่อพาตัวเองออกจากสถานการณ์อันน่าอึดอัด กลับถูกฉินเนี่ยนอวี๋เอ่ยขัด

“ข้าสั่งให้ดีกว่า ข้ารู้อยู่ว่าเจ้า...”

“เนี่ยนอวี๋” เหม่ยจือเอ่ยขัดนางบ้าง นับเป็นครั้งแรกตลอดห้าปี “ข้าขออนุญาตท่านอ๋องกลับไปเยี่ยมบ้าน เวลาไม่เช้าแล้ว ข้าคงต้องขอตัวก่อน” พูดจบลั่วเหม่ยจือไม่รอให้นางเอ่ยปาก ก็รีบลุกขึ้นยืน ยอบกายให้องค์รัชทายาท “หม่อมฉันทูลลาเพคะ”

สายตาขององค์รัชทายาทเหมือนจะผุดความพึงใจวาบหนึ่ง เขานัดพบกับฉินเนี่ยนอวี๋ย่อมต้องการอยู่กันตามลำพัง ในเมื่อมีคนรู้ตัว เขาย่อมไม่ขัด “เชิญเถิด”

“เดี๋ยวสิ ไม่ใช่ว่าเจ้ารับปากจะทานข้าวกับข้าหรือ” เนี่ยนอวี๋ยังคิดจะรั้งนางไว้ เอ่ยออกมาหน้าเศร้า “เจ้าทำเช่นนี้ คงไม่ใช่ว่ายังโกรธข้าอยู่กระมัง”

ลั่วเหม่ยจือหันไปมอง

นางไม่เคยรู้มาก่อน ว่าฉินเนี่ยนอวี๋เป็นผู้ที่ชอบสร้างความลำบากใจให้ผู้อื่น หรือไม่ อีกฝ่ายก็เป็นเช่นนี้อยู่ก่อนแล้ว แต่เป็นเพราะเมื่อก่อนนางยอมคล้อยตามโดยไม่คิดอะไร ถึงได้ไม่สังเกตเห็น แต่อย่างว่า ตอนนั้นคบหากันด้วยความจริงใจ ไม่ว่าฉินเนี่ยนอวี๋จะทำสิ่งใด ล้วนเป็นเรื่องดีงามในสายตานางทั้งสิ้น ทว่าตอนนี้ในใจเป็นศัตรู ต่อให้คนตรงหน้าทำดีแค่ไหน นางก็มองเป็นร้ายเสมอ มันเป็นสัจธรรมไม่ใช่หรือ

“เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าจะโกรธเจ้าเรื่องใด ข้ามีความจำเป็นจริง ๆ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ เอาไว้โอกาสหน้าพวกเราค่อยนัดกันดีหรือไม่”

เห็นว่ารั้งคนเอาไว้ไม่ได้จริง ๆ ฉินเนี่ยนอวี๋ก็ยอมปล่อยไป “เอาอย่างนั้นก็ได้ เอาไว้ข้าจะไปหาเจ้าที่จวน”

ลั่วเหม่ยจือเพียงคลี่ยิ้ม นางหันมายอบกายให้องค์รัชทายาทอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกไป

ทางด้านจวนผิงอ๋อง คนดูแลฝ่ายจัดซื้อออกมาหาซื้อของ เห็นฉินเนี่ยนอวี๋เข้าไปในเหลาพอดี อีกทั้งเขายังเห็นองครักษ์ขององค์รัชทายาท หลังจากกลับไปจึงรายงานเรื่องนี้ให้เหอกงกงฟัง

ขณะที่ลั่วเหม่ยจือกำลังนั่งรถม้ากลับบ้าน ผิงอ๋องก็มาถึงเหลาชุนเซียง

ในตรอกสิบหก ทิวสนข้างทางเต็มไปด้วยหิมะเกาะขาวโพลน บนถนนมองเห็นคนกวาดหิมะเป็นระยะ รถม้าหยุดลงหน้าบ้านหลังหนึ่ง