นัดพบผู้ใด #5

นางเว้นจังหวะไปอึดใจ “ท่านอ๋องอธิบายเรื่องในคืนนั้นให้ข้าฟังหมดแล้ว ที่แท้เรื่องคืนนั้นเป็นเพราะถูกองค์ชายสี่วางแผนร้ายใส่ เขาถึงได้พลาดท่าไปมีความสัมพันธ์กับเจ้า ข้าให้อภัยเขารวมทั้งเจ้าด้วย พวกเราตกลงกันว่าจะกลับมารักกันดังเดิม และอีกสามเดือนเขาจะหย่ากับเจ้า เพื่อขอสมรสพระราชทานแต่งกับข้า”

ทันทีที่ฉินเนี่ยนอวี๋เอ่ยจบทั้งร่างของลั่วเหม่ยจือพลันแข็งทื่อ ในอกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก ไม่ว่าผิงอ๋องจะใจร้ายกับนางเพียงใด ทำร้ายจิตใจนางแค่ไหน ขอเพียงได้อยู่กับเขานางยอมได้ แต่ไม่มีทางยอมให้เขาจากไป

ฉินเนี่ยนอวี๋มองสำรวจใบหน้าของนางอย่างไม่คิดปิดบัง สักพักก็เอ่ย “เจ้าคงไม่ได้โกรธเคืองพวกเราใช่หรือไม่”

ไม่โกรธหรือ? ประโยคนี้เอาไว้ถามตัวเจ้าเองเถิด ลั่วเหม่ยจือคิดในใจอย่างชิงชัง ความริษยาท่วมท้น หากแต่ใบหน้ายังคงเรียบนิ่ง นางส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่ได้คิดที่จะตอบ

“เจ้าไม่โกรธก็ดี ข้าจะได้สบายใจ พวกเราเป็นสหายกันมาห้าปี ข้าไม่อยากผิดใจกับเจ้าเพราะเรื่องบุรุษ”

ฉินเนี่ยนอวี๋ยังคงพูดพร่ำ นางกลับมาเป็นเช่นเดิม เมื่อก่อนฉินเนี่ยนอวี๋ก็เป็นเช่นนี้ นางเป็นคนพูดมากช่างจำนรรจา น่ารักสดใส ใจกล้าบ้าบิ่น นิสัยเด็ดเดี่ยว เมื่อรู้ว่าตนมีใจให้ผิงอ๋อง นางก็เป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อน การเป็นสตรีเปิดเผยเช่นนี้ เกรงว่าจะมีแต่บุตรสาวแม่ทัพใหญ่เท่านั้นที่ทำได้

ลั่วเหม่ยจือมองนางนิ่ง ความคิดในหัวหมุนวนไม่หยุด ถ้าพูดกันตามจริง คืนนั้นแม้จะเป็นความผิดของนาง แต่นางก็นับเป็นผู้เสียหาย เหตุการณ์คืนนั้น หาใช่เพียงทำลายชีวิตของผิงอ๋อง ชีวิตของนางเองก็ถูกทำลายเช่นกัน ทุกวันนี้ มีผู้ใดไม่ด่าประณามนางบ้าง พวกเขาว่านางเจตนายั่วยวนผิงอ๋องตอนเมามาย ท่านพ่อโดนดูถูกดูแคลน ครอบครัวต้องแบกรับคำนินทา

กว่าจะได้ตำแหน่งพระชายามาครอบครอง นางมีสิ่งที่ต้องแลกเช่นกัน แล้วเรื่องอันใดจะปล่อยให้ทุกอย่างสูญเปล่า

ฉินเนี่ยนอวี๋ เจ้าอย่าฝันเลยว่าจะแย่งเขาไปจากข้าได้!

คิดได้ดังนั้นแล้ว อารมณ์ของลั่วเหม่ยจือพลันค่อย ๆ สงบลง

นางคร้านจะฟังอีกฝ่ายพูดพร่ำ จึงถามออกไปเสียงเรียบ “พวกเราจะไปที่ใด”

ฉินเนี่ยนอวี๋ที่กำลังพร่ำพรรณนาถึงความรักระหว่างนางกับผิงอ๋องหยุดชะงักไป ก่อนจะตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม “เหลาชุนเซียง ข้าจำได้ว่าเจ้าชอบรสชาติอาหารที่นั่น”

ลั่วเหม่ยจือฝืนคลี่ยิ้มบาง ในใจนึกค่อนขอด

ข้าเคยบอกตั้งแต่เมื่อใดว่าชอบรสชาติอาหารที่นั่น ไม่ใช่เป็นเจ้าที่ชอบหรือ

ความคิดพวกนี้เหม่ยจือคงได้แต่เก็บไว้ในใจ

ดูเหมือนว่าในห้าปีนี้จะมีหลายสิ่งที่นางมองข้ามไป อย่างเรื่องของเหลาชุนเซียง ฉินเนี่ยนอวี๋เอาความคิดมาจากไหนว่านางชอบที่นั่น

เหลาชุนเซียงเป็นเหลาอาหารขึ้นชื่อที่สุดในเมืองหลวง แขกที่จะเข้าไปทานได้ต้องเป็นคนมีฐานะ ค่าอาหารจานหนึ่งไม่ใช่เบา เจ้าของเหลาเป็นเจ้านายในวัง บุตรสาวซิ่วไฉเช่นนางมีหรือจะกล้าอาจเอื้อม เป็นเพราะถูกฉินเนี่ยนอวี๋ลากมา นางถึงได้จำใจมา แต่อีกฝ่ายกลับพูดว่านางชอบรสชาติอาหารมีราคาพวกนั้น นี่มันใส่ร้ายปรักปรำกันชัด ๆ คนไม่รู้จะคิดว่านางไม่เจียมตัว ไม่รู้ว่าฉินเนี่ยนอวี๋เจตนาดีหรือไม่

มุมมองของลั่วเหม่ยจือที่มีต่อฉินเนี่ยนอวี๋เริ่มไปในทางเลวร้าย ความริษยาและความหึงหวงเริ่มกลายเป็นความเกลียดชัง

“เหม่ยจือ เจ้าอยู่จวนอ๋องคงลำบากมากกระมัง” สายตาของฉินเนี่ยนอวี๋ไปตกอยู่บนชุดฮั่นฝูเนื้อผ้าราคาถูกสีซีดจางที่มองเห็นรำไรรอดเสื้อคลุมขนเพียงพอน ใบหน้างามผุดร่องรอยความเห็นอกเห็นใจ

ลั่วเหม่ยจือก้มมองตัวเองปราดหนึ่ง ไม่ได้ตอบคำถาม

เนี่ยนอวี๋กล่าวต่อไปว่า “เอาไว้ข้าจะบอกให้ท่านอ๋องดูแลเจ้าให้ดี ถึงอย่างไรเรื่องที่เกิดขึ้นก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

“ขอบคุณ” ลั่วเหม่ยจือเค้นเสียงออกไปอย่างยากเย็น แทบไม่อยากทนฟังคำพูดเสียดแทงใจจากอีกฝ่าย

โชคดีที่รถม้าหยุดลง ความสนใจของฉินเนี่ยนอวี๋จึงถูกดึงออกไป

“ถึงแล้ว พวกเราลงไปกันเถิด”

ลั่วเหม่ยจือพยักหน้า รอให้สาวใช้ของฉินเนี่ยนอวี๋ลงไปก่อน นางถึงค่อยตามลงไป ฉินเนี่ยนอวี๋ลงมาทีหลังสุด ทันทีที่เสี่ยวเอ้อเห็นนางก็รีบมาต้อนรับ

“คุณหนูฉิน แขกมารออยู่ในห้องพิเศษแล้วขอรับ”

สาวใช้ของฉินเนี่ยนอวี๋หยิบอัฐส่งให้เขา เสี่ยวเอ้อได้รางวัลรีบนำทางท่าทางกระตือรือร้น

ลั่วเหม่ยจือขมวดคิ้วไม่ได้เดินตามไปในทันที เพราะไม่นึกว่าฉินเนี่ยนอวี๋จะนัดผู้อื่นเอาไว้ กระทั่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาจับแขน เหม่ยจือจึงจำต้องเดินตามไป

หน้าห้องบนชั้นสองมีบุรุษร่างกำยำสองคนยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู มือของพวกเขาจับอยู่บนด้ามดาบที่แขวนอยู่ข้างเอวตลอดเวลา ลักษณะเช่นนี้ นางเคยเห็นจากเฉินอู่กับเฉินหมิงองครักษ์ข้างกายผิงอ๋อง มีความเป็นไปได้สูงว่าคนในห้องจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ฉินเนี่ยนอวี๋นัดพบใครกัน? ไฉนจึงลากนางมาด้วย?

ไม่มีเวลาให้ลั่วเหม่ยจือได้ทันขบคิด ประตูห้องก็ถูกเปิดออก