ตอนที่ 3 - 2

“ชัดเจน คำถามเดียวกันเป๊ะ แต่เลือกที่จะไม่ตอบกู”

“คะขาเขาอยู่เมืองนอกอะค่ะ โตที่นั่นแล้วก็เรียนที่นั่น จะกลับมาเยี่ยมคุณยายแค่ปีล่ะครั้ง ก็คงจะคลาดกันไปมานั่นละค่ะ” ด้วยความหมั่นไส้ความสองมาตรฐานของอีกฝ่าย เรืองรินจึงชิงตอบแทนเพื่อน แล้วก็ถูกเมินอีกครั้ง

“ทำไมถึงอยู่เมืองนอกล่ะ พ่อคุณเป็นคนต่างชาติเหรอ แต่ดูคุณไม่ค่อยจะเหมือนลูกครึ่งสักเท่าไหร่”

“พ่อฉันเป็นลูกครึ่ง ฉันก็เลยเหลือไม่ถึงครึ่งลูก กลายเป็นครึ่งควบลูกน่ะค่ะ ฮ่าๆๆ” มุกของเธอทำเขาเลิกคิ้ว ในขณะที่เพื่อนอย่างเรืองรินนั้นถึงกับสะอึก แล้วหันมาหยิกต้นขาเธอแรงๆ ในส่วนของครามที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เจ้านายของเขาก็หลุดขำออกมา

“ฮ่าๆๆ” แน่นอนว่าที่ขำไม่ใช่เพราะมุกฝืดๆ นั่น แต่เป็นเพราะหน้าเหวอๆ ของผู้หญิงสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำให้เรืองรินจำต้องหัวเราะตาม ถึงจะเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูจืดเจื่อนชอบกลก็ตาม

“ฮ่าๆๆ เพื่อนฉันเขากำลังพยายามฝึกเล่นมุกเพื่อเข้าสังคมอะค่ะ ฉันบอกแกแล้วใช่ไหมคะขาว่าทางนี้ไม่เหมาะกับแก มันห่างไกลตัวแกมากเกินไป อย่าพยายามฝืนตัวเองอีกเลยนะ” เรืองรินกัดฟันเอ็ดเพื่อนเพื่อแก้สถานการณ์

“ไม่เห็นเป็นไร ก็น่ารักดีออก” ตุลญะค้านออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คำว่าน่ารักของเขากลับทำให้คนถูกชมเขินจนตัวบิดตัวงอ และก่อนที่จะเสียอาการไปมากกว่านี้ เธอจำต้องตั้งสติ

ปึง! ญาณินดึงสติตัวเองด้วยการทิ้งศีรษะแล้วฟุบหน้าลงไปบนโต๊ะ แต่ดูเหมือนจะทิ้งแรงไปหน่อย เสียงหน้าผากกระแทกโต๊ะทำเอาคนร่วมโต๊ะสะดุ้งไปตามๆ กัน

“ทำอะไรของแก เอาหัวโขกโต๊ะทำไม ไหวไหมเนี่ย” เรืองรินก้มลงไปกระซิบถามด้วยความเป็นห่วง

“ฉันโอเค” เธอตอบพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมา

“เชี่ย!” เห็นรอยแดงเป็นปื้นที่หน้าผากเพื่อน เรืองรินถึงกับหลุดสบถออกมา โชคดีที่ไม่มีใครใส่ใจ เพราะมัวแต่ตกใจรอยแดงนั่นอยู่

“เจ็บมากไหม” เขาถามพลางยื่นมือมาแตะที่หน้าผากเธอด้วยความอาทร ทำเอาคนถูกแตะถึงกับสะเทิ้นสะท้านจนอยากกรี๊ดออกมา แต่ทำได้แค่รำพึงรำพันในใจ

‘ยุบหนอ พองหนอ สติหนอ จับกอดซะดีไหมหนอ ฮือ...อยากได้จังเลยหนอ’

“ว่าไง เจ็บมากรึเปล่า” เห็นเธอเอาแต่นั่งเหม่อ เขาจึงต้องถามซ้ำ

ครั้นพอเธอทำท่าจะส่ายหน้าก็ถูกเพื่อนแอบหยิกที่ต้นขาอีก คำตอบที่คิดไว้ถึงถูกเปลี่ยนเป็นเสียงออดอ้อน

“เจ็บจังเลยค่ะ”

“ไปหยิบยาที่รถมา” เขาหันไปสั่งคนสนิทของตัวเองทันที

“เป็นเพราะความซุ่มซ่ามของฉันแท้ๆ เลย แทนที่จะได้นั่งกินข้าวอร่อยๆ กลับต้องมานั่งทายาให้ฉันแบบนี้ ขอโทษนะคะที่ทำให้มื้อนี้ของเราต้องกร่อย” ระหว่างที่เขากำลังทายาให้ เธอก็พูดด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่เห็นเป็นไร มื้อหน้าก็ยังมี นอกซะจากว่า...” เขาหยุดมองหน้าเธอแล้วพูดต่อ

“คุณจะไม่อยากเจอผมแล้ว”

“อยากค่ะ” เธอโพล่งออกมาโดยไม่เสียเวลาคิด

“งั้นเอาไว้ค่อยเจอกันครั้งหน้า วันนี้คงต้องขอตัวก่อน พอดีมีงานต้องกลับไปทำต่อ” สิ้นเสียงเขาก็ลุกเดินจากไป ปล่อยให้คนทางนี้มองตามจนลับสายตา

“คนอะไรทั้งอบอุ่น อ่อนโยนแล้วก็สุภาพสุดๆ นี่มันพ่อของลูกชัดๆ” เธอมองตามจนลับสายตา ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยใบหน้าเคลิ้มฝัน แต่ก็ถูกเพื่อนดับฝันในเวลาต่อมา

“เหอะ! ฉันว่าไม่แกก็ฉันนี่แหละที่สายตามีปัญหา เพราะฉันไม่รู้สึกอย่างที่แกว่ามาเลยสักอย่าง ตรงข้ามฉันว่าเขาดูน่ากลัวแปลกๆ ด้วยซ้ำ”

“แกอะอคติ ผู้ชายที่แสนดีขนาดนั้นจะน่ากลัวได้ไง คนที่น่ากลัวน่าจะเป็นแกมากกว่า”

“ให้มันน้อยๆ หน่อย นี่เพื่อนนะ ไม่ทันไรก็เข้าข้างผู้ชายแล้ว คนทรยศ เห็นผู้ดีกว่าเพื่อน” เรืองรินเหน็บให้ด้วยความหมั่นไส้