ตอนที่ 2 - 3

“เดี๋ยวๆๆ ฉันก็ต้องทำมาหากินไหมล่ะ ใช่ว่าอ้าปากกินลมกินอากาศแล้วอิ่มได้ ไหนจะค่าบ้าน ค่ารถ ค่าหนี้บัตรเครดิต แล้วก็ค่า...” เรืองรินพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกเพื่อนแทรกขึ้นมาทันควัน

“วันละหมื่น”

“ค่าอะไรก็ไม่สำคัญไปกว่าค่าความรักของเพื่อนอยู่แล้ว สำหรับฉันเพื่อนสำคัญเสมอ” เรืองรินกลับคำอย่างทันท่วงที

“เปลี่ยนสีไวเชียวนะ แต่ก็ดี อย่างน้อยเงินก็แก้ปัญหาให้ทั้งฉันและแกได้” ญาณินยักไหล่

“เฮ้ย! ที่ฉันช่วย ฉันไม่ได้เห็นแก่เงินของแกนะเว้ย แกก็รู้ว่าคนอย่างฉันซื้อไม่ได้ด้วยเงิน”

“ถ้ามันไม่มากพอ” ญาณินพูดต่อให้อย่างรู้ทัน

“เออ แต่ถึงฉันจะรับเงินจากแก ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะต้องเลิกทำงานนะเว้ย ฉันยังต้องไลฟ์ขายของเพื่อรักษาฐานลูกค้าอยู่ดี” เรืองรินรีบบอกข้อแม้ของตัวเอง เพราะถึงแม้เงินจากเพื่อนจะเป็นรายได้ที่งดงาม แต่มันก็ไม่ได้ยั่งยืน

“ฉันก็ไม่ได้ให้แกเลิกนี่ แกยังทำงานของแกได้ ตราบเท่าที่มันไม่กระทบกับงานของฉัน”

“ไม่กระทบแน่นอน” เรืองรินตอบรับอย่างมั่นใจ

“ดีล งั้นเริ่มงานพรุ่งนี้เลย”

“พร้อมเสมอ” สองสาวหยักยิ้ม เมื่อต่างฝ่ายต่างพอใจในข้อตกลงด้วยกันทั้งคู่

“เกิดอะไรขึ้นครับนาย” ระหว่างทางขณะขับรถพาเจ้านายกลับ ครามที่พยายามคิดหาเหตุผลหลายตลบ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก จนต้องถามออกมาในที่สุด

“อะไร” ตุลญะทำแสร้งไม่เข้าใจ

“ก็เรื่องที่นายรับนัดผู้หญิงสองคนนั้นไง”

“แล้วไง แปลกตรงไหน” ตุลญะยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นให้คนที่มองผ่านกระจกมองหลังสงสัยมากขึ้น

“แปลกตรงที่ปกตินายไม่เคยให้ความสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษ แต่นี่ถึงขนาดยอมกินข้าวด้วย มันต้องมีอะไรบางอย่าง แต่ผมแค่ยังคิดไม่ออกว่ามันคืออะไร”

“งั้นก็คิดต่อไป แกยังมีเวลาอีกถมเถ” สิ้นเสียงเขาก็หยิบไอแพดขึ้นมาเปิด แสร้งทำเป็นไม่สนใจ

“โธ่! ไม่เอาแบบนั้นสิครับนาย ขืนให้ผมคิด ผมก็ไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี ช่วยบอกให้ผมตาสว่างทีเถอะว่าเพราะอะไร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็มีผู้หญิงตั้งหลายคนพยายามเข้าหา แล้วก็มาด้วยวิธีที่เนียนกว่านี้เยอะด้วย แต่ก็ไม่เห็นจะมีใครเข้าตาสักคน ผิดกับคนนี้ที่เจอแค่แป๊บเดียว กลับทำให้นายอยากเจออีก”

“ฉันคงถูกใจเขาล่ะมั้ง” เขายักไหล่พลางยิ้มอ่อน แต่มันกลับยิ่งทำให้อีกฝ่ายไม่เชื่อ ด้วยรู้จักเจ้านายดีกว่าใคร

“ไม่จริงอะ ก่อนหน้านี้ก็มีสวยๆ ตั้งหลายคน ไม่เห็นนายจะถูกใจใครเลยสักคน”

“ก็แล้วคนนี้ไม่สวยรึไง”

“สวย...แต่แปลก ถึงขนาดยื่นมือให้ตอกเล็บ นายว่าไม่แปลกรึไง”

“แปลกๆ ก็น่าสนใจดี” เขายักไหล่

“ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงคนนั้นแล้วแหละที่แปลก นายกูก็แปลก” ครามอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะบ่นดังๆ ออกมาให้เจ้านายได้ยินด้วย

“มันต้องมีอะไรซับซ้อนมากกว่านั้นแน่” ครามพยายามคิดอย่างหนัก กระทั่งบางอย่างก็ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้

“หรือว่า...นายเคยเจอผู้หญิงคนนั้นมาก่อน” ดูเหมือนสิ่งที่ครามคิดจะเข้าใกล้ความจริง เมื่อเจ้านายของเขาค่อยๆ คลี่ยิ้มและตอบกลับมา

“ไม่ใช่แค่ฉัน แกเองก็เคยเจอ”

“ผมเนี่ยนะเคยเจอ ไม่เห็นจะจำได้ ปกติคนแปลกๆ แบบนี้ผมน่าจะจำได้ขึ้นใจ ขนาดผู้หญิงคนนั้นที่...” พูดไม่ทันขาดคำ ครามถึงกับชะงักตาโตหลังจากนึกบางอย่างขึ้นมาได้

“อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่นายพยายามตามหา” ครามโพล่งสิ่งที่คาดเดาออกมา กระทั่งได้เห็นรอยยิ้มของเจ้านาย เขาก็ยิ่งมั่นใจ

“พระเจ้า! นี่มันทฤษฎีโลกกลมหรือพรหมลิขิตเนี่ย ผมเกือบลืมผู้หญิงคนนั้นไปแล้วจริงๆ นะครับ”

“แต่ฉันไม่เคยลืม แล้วก็ไม่มีวันลืมว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง” สิ้นเสียงแววตาของตุลญะก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ จนครามรับรู้ได้ถึงความตึงเครียดที่กำลังก่อนตัวขึ้นอีกครั้ง ก็ได้แต่หวังว่าเจ้านายของเขาจะผ่านมันไปได้”