ตอนที่ 2 - 1

ญาณินค่อยๆ เยื้องย่างตามแบบกุลสตรีเพื่ออำพรางตัวตนที่แท้จริง แต่พอเห็นว่าเป้าหมายกำลังจะลุกจากโต๊ะ สองเท้าก็ซอยถี่ขึ้นโดยอัตโนมัติ กระทั่งพอใกล้จะถึงตัว เธอก็เริ่มปฏิบัติการทันที

“อุ๊ย!” เธอแสร้งสะดุดขาตัวเองตรงจุดที่เป้าหมายยืนอยู่ เพื่อให้อีกฝ่ายหันมารับได้พอดิบพอดี แต่ทุกอย่างกลับผิดคาด

“เฮ้ย!” เธอเผลอร้องอุทานก่อนร่วงลงไปกองกับพื้น

ตุ๊บ! ทันทีที่เพื่อนล้มหน้าคว่ำ เรืองรินที่แอบลุ้นตามอยู่ไกลๆ ถึงกับปิดหน้าแทบไม่ทัน

ถ้าจะโทษก็ต้องโทษสัญชาตญาณของตุลญะที่ทำงานดีเกินไป เพียงแค่รับรู้ถึงอันตรายสองขาเขาก็ขยับพร้อมกับเบี่ยงตัวหลบอย่างทันท่วงที

“ทำไมไม่เหมือนที่คิดวะ” คนที่ทั้งเจ็บทั้งอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนีได้แต่ก้มหน้าโอดครวญกับพื้นแข็งๆ เมื่อทุกอย่างไม่เป็นดังภาพที่วาดไว้

“เอ่อ...คุณครับ เป็นอะไรมากไหมครับ” เสียงทุ้มๆ ดึงดูดให้เธอรีบเงยหน้าขึ้นด้วยความดีใจ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อเจ้าของเสียงไม่ใช่เป้าหมายที่ต้องการ แต่เป็นคราม คนสนิทของตุลญะที่มาด้วยกัน จึงได้แต่ก้มลงไปโอดครวญเบาๆ กับพื้นดังเดิม

“ฮือ...ผิดแผนไปหมด แต่เราจะท้อไม่ได้ นี่เป็นโอกาสเดียวเลยนะเว้ย” หลังจากปลุกใจให้ฮึดสู้ เธอจึงเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แต่พอทำท่าจะยันตัวลุกขึ้นก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

‘ไม่ได้สิ เราจะแสดงความแข็งแกร่งให้เขาเห็นไม่ได้ ผู้หญิงอ่อนหวานจะต้องอ่อนแอและน่าทะนุถนอม’ คิดได้ดังนั้นเธอก็หันมาร้องโอดครวญเรียกร้องความสนใจ

“โอ๊ย! เจ็บจัง เหมือนจะลุกไม่ไหว”

“ให้ผมช่วยไหมครับ” ครามเสนอตัวด้วยการยื่นมือหมายจะให้เธอจับ แต่รายนั้นกลับทำเป็นมองไม่เห็นแล้วยื่นมือไปที่คนข้างๆ เขาแทน

“นี่สินะที่เขาเรียกว่าคนนอกสายตา เฮอะ! รังเกียจเดียดฉันท์กูปานนี้ กูก็ลูกพระยานาหมื่น อ้อ! ลืมไป กูเป็นไพร่แล้วกูก็ไม่ใช่แม่นายการะเกด เฮ้อ...” ครามพึมพำพร้อมกับค่อยๆ ชักมือกลับด้วยความรู้สึกเสียหน้า ก่อนจะกลายเป็นกลั้นขำเมื่อไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกเช่นนั้น แต่ยังมีอีกคนที่กำลังยื่นมือเก้อ ด้วยว่าตุลญะเจ้านายของเขาไม่แม้แต่จะชายตามาแล

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ปกติเจ้านายของเขาก็เป็นอย่างนี้อยู่แล้ว และเหตุการณ์ทำนองนี้ก็เกิดขึ้นบ่อยครั้ง ด้วยว่าตุลญะเป็นหนุ่มเนื้อหอม จึงไม่แปลกที่สาวๆ จะใช้สารพัดวิธีเพื่อเข้าหา

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์ไม่สู้ดีนัก คนที่ซุ่มดูสถานการณ์อยู่ตรงมุมหนึ่งจึงรีบเข้ามาช่วยกู้หน้าที่แตกละเอียดของเพื่อน

“ฮึบไว้ไอ้คะขา ห้ามโวยวายเด็ดขาด” เรืองรินพยุงเพื่อนพร้อมกับกระซิบเตือนไปด้วย

“แผนที่วางไว้ ล้มไม่เป็นท่าเลยแก” ญาณินยอมทำตามที่เพื่อนบอก แต่ก็อดไม่ได้ที่จะโอดครวญออกมาเบาๆ

“แต่ฉันว่ามันก็เป็นอยู่นะ ท่าที่แกล้มล้มเมื่อกี้น่ะ น่าจะเรียกว่าท่าตุ๊กแกยักษ์ได้เลยแหละ” เรืองรินอดที่จะล้อเลียนไม่ได้

“มันใช่เวลามาล้อฉันไหม ฉันล้ม ฉันเจ็บ ฉันอาย แล้วฉันก็กำลังเฟลมากๆ ด้วย” คนที่กำลัง fail หันมาแยกเขี้ยวใส่

“โทษๆๆ ภาพเมื่อกี้มันติดตาเลยอดไม่ได้จริงๆ ว่ะ แต่แกต้องฮึบไว้นะเว้ย ห้ามหลุดคาแรกเตอร์เด็ดขาด ว่าก็ว่าหมอนั่นก็เหลือเกิน ดูหยิ่ง ดูเย็นชายังไงก็ไม่รู้ ขนาดผู้หญิงล้มอยู่ตรงหน้ายังเมินได้ ฉันว่าแกเปลี่ยนเป้าหมายเหอะ” เรืองรินเห็นแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

“ไม่ แบบนี้สิดี เร้าใจ ดูน่าค้นหา ฉันชอบ” เธอยืนยันเสียงหนักแน่น

“อะแฮ่ม!” ครามแกล้งกระแอมเสียงดัง เมื่อเห็นว่าสองสาวเอาแต่หันไปกระซิบกระซาบ ประหนึ่งว่าพวกเขาไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้น

“อะเอ่อ...เพื่อนฉันมัวแต่เดินใจลอย เลยไม่ทันระวัง ทำพวกคุณตกใจ ยังไงก็ขอโทษด้วยนะคะ” เรืองรินที่ได้สติก่อนรีบหันมาแก้สถานการณ์ ครั้นพอเห็นว่าเพื่อนเอาแต่ยืนมองเสี้ยวหน้าของผู้ชาย จึงรีบสะกิดเตือน