ตอนที่ 1 - 3

“หือ! ไอ้คนป่าเถื่อน คิดแต่ละอย่าง แกโผล่มาจากยุคหินรึไง” คนขี้แกล้งถึงกับหลุดขำสีหน้าจริงจังของเพื่อนตอนนี้

“ก็ถ้าไม่อยากให้ฉันใช้วิธีดึกดำบรรพ์ แกก็งัดออกมาสักวิธีสิ มีเป็นพันเล่มเกวียนไม่ใช่รึไง” เธอแกล้งขู่

“เขามีแค่ร้อยเล่มเกวียนย่ะ” ถึงจะหงุดหงิดกับความขี้แกล้งของเพื่อน แต่เรืองรินก็ยังไม่วายแก้มุกให้อยู่ดี

“ก็เห็นอยู่ว่าแกหมกมุ่นอยู่กับยุทธวิธีอ้อยผู้อะไรนั่น อีกอย่างคนที่เปลี่ยนผู้บ่อยพอๆ กับเปลี่ยนกางเกงในอย่างแก แค่ร้อยคงเอาไม่อยู่”

“ชมกันขนาดนี้ ฉันควรช่วยแกใช่ไหม” เรืองรินทำหน้าเขม่นเข่นเขี้ยว

“ช่วยสิ เพื่อนจะมีความรักครั้งแรกทั้งที แกจะใจจืดใจดำ ไม่ช่วยให้เพื่อนสมหวังเลยรึไง นะๆ ช่วยหน่อยนะ” เธอกอดแขนเพื่อนทำหน้าออดอ้อน

“รัก? แกเรียกผู้ชายที่เจอหน้ากันไม่กี่วินาทีว่ารักเนี่ยนะ ให้ตายสิ! ฉันคิดถูกคิดผิดเนี่ยที่แนะนำให้แกมีแฟน แกรู้จักความรักจริงๆ รึเปล่าไอ้คะขา” เห็นเพื่อนทำอะไรปุบปับแบบนี้ เรืองรินก็อดเป็นกังวลไม่ได้

“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าอยากได้ เห็นแล้วมันกระชุ่มกระชวยบอกไม่ถูกอะ” พูดแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งสั่งอาหารอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง

“โอ๊ย! หัวจะปวด แกกำลังถูกความหล่อครอบงำ เชื่อฉันแกต้องตั้งสติ อย่าเพิ่งว้าวุ่น”

“ก็แค่อยากได้ ตรงไหนเรียกว้าวุ่น” คนถูกหาว่าว้าวุ่นปฏิเสธทันควัน แต่ก็ยังไม่วายนั่งเท้าคางมองผู้ชายต่อ

“ทุกตรงย่ะ ค่อนไปทางหมกมุ่นแล้วด้วย” เรืองรินเหน็บให้ด้วยความหมั่นไส้

“โอ๊ย! ตกลงจะช่วยไม่ช่วยเนี่ย เดี๋ยวผู้ชายก็หายไปซะก่อนหรอก” เห็นอาหารทยอยมาเสิร์ฟที่โต๊ะของชายผู้นั้น ญาณินจึงอดร้อนใจไม่ได้

“เออๆ ช่วยก็ช่วย อย่างน้อยก็ดีกว่าปล่อยให้แกใช้ความป่าเถื่อนไปฉุดเขามา เอานี่ไป” สิ้นเสียงเรืองรินก็ส่งโน้ตบุ๊กเครื่องเดิมให้เพื่อน

“อ่อยยังไงให้ได้ผู้ หว่านเสน่ห์อย่างมีชั้นเชิง ร่าเริงเอาใจผู้ชาย แอ๊บสวยใสสไตล์กุลสตรี โอ๊ย! อะไรของแกเนี่ย อย่าบอกนะว่าฉันต้องทำหมดนี่ เยอะขนาดนี้กว่าฉันจะอ่านหมด ผู้ชายคงหนีไปมีเมียมีลูกก่อน” เพียงอ่านแค่หัวข้อที่เพื่อนส่งให้ ญาณินถึงกับโอดครวญ

“ก็แล้วใครให้แกอ่านทั้งหมดเล่า เลือกมาสักหัวข้อสิ เอาที่เหมาะกับแกที่สุด” ญาณินมองหน้าจออีกครั้ง ก่อนจะตอบออกมาอย่างมาดมั่น

“สวยๆ อย่างฉันก็คงต้องเลือกหว่านเสน่ห์ ฉัน...” พูดยังไม่ทันจบ เรืองรินก็รีบแทรกขึ้นมา

“No จ๊ะ เพราะถ้าให้เลือกข้อที่ไม่เหมาะกับแกที่สุดก็ข้อนี้แหละ ใช่...แกสวย แต่แกป่าเถื่อน ไม่มีผู้ชายที่ไหนชอบผู้หญิงเถื่อนๆ ที่เอะอะจะดักฉุดเขาหรอกนะ เพราะงั้นตัดข้อนี้ไปได้เลย” คนถูกหาว่าป่าเถื่อนทำหน้างอง้ำ จนเพื่อนต้องพูดปลอบ

“ถ้าแกอยากหว่านเสน่ห์จริงๆ แกก็ทำข้อนี้ก่อนแล้วกัน” เรืองรินว่าพลางจิ้มไปที่หัวหนึ่งบนหน้าจอ

“แกจะให้ฉันแอ๊บเป็นกุลสตรีใสๆ เนี่ยนะ ทุกวันนี้ที่ฉันต้องแอ๊บต่อหน้าคุณยาย อกฉันจะแตกตายวันละร้อยรอบ แกจะให้ฉันแอ๊บอะไรอีก” อีกครั้งที่เธอโอดครวญ

“ก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรงอะไรนี่ ไหนๆ ก็ต้องแอ๊บอยู่แล้ว แอ๊บต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไป เชื่อหัวไอ้รินเถอะ ร้อยทั้งร้อยผู้ชายชอบผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน พูดจาไพเราะ ยิ่งถ้าโง่ด้วยจะดีมาก” ในขณะที่คนโน้มน้าวบอกด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจประหนึ่งคนที่ผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน แต่เธอกลับยังมีสีหน้าลังเล

“แต่ถ้าเขาชอบฉันขึ้นมาจริงๆ ก็เท่ากับเขาไม่ได้ชอบที่ฉันเป็นฉันน่ะสิ”

“จุ๊ๆๆ อ่อนหัดจริงๆ เพื่อนฉัน ฟังนะ...เมื่อไหร่ที่เขาชอบแก นั่นก็เท่ากับว่าเขาตกหลุมพรางแกแล้ว มันแปลว่าอะไรรู้ไหม มันแปลว่าเขาเข้ามาอยู่ในเงื้อมมือแกแล้ว ถึงตอนนั้นต่อให้พยายามจะดิ้นแค่ไหนยังไงก็ดิ้นไม่หลุด” ถึงตอนนี้คนที่หลงเชื่อเต็มร้อยจนเผลอคิดตาม ถึงกับยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

“โอเคดีล จะให้แอ๊บ level ไหนว่ามาเลย”

ว่าแล้วสองสาวก็ก้มหน้าก้มตาอ่านยุทธวิธีที่ว่านั่นอย่างจดจ่อ พร้อมทั้งวางแผนด้วยวิธีที่คิดว่าแยบยลที่สุด กระทั่งเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเธอหยักยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืน

“ฉันดูเป็นไงแก ดูเป็นหญิงไทยใจงามขึ้นมาบ้างรึยัง” ญาณินถามพลางปรับสีหน้าท่าทางพลางเอียงหน้าค่อยๆ เอามือเกี่ยวผมทัดหูด้วยท่าทีแช่มช้อย

“เริดค่ะ เพื่อนฉันเริดที่สุด ขาดก็แต่สไบเท่านั้นแหละ ไม่งั้นฉันคงนึกว่าแกเดินออกมาจากหนังสือวรรณคดี” เรืองรินอวยเพื่อนเต็มที่ ในขณะที่อีกคนก็ตอบรับอย่างเห็นดีเห็นงาม

“เพื่อนรัก”

“โอเค ฉันว่าแกพร้อมละ เป้าหมายมีไว้พุ่งชน เริ่มชนเลยเพื่อน” เมื่อฝ่ายสนับสนุนอย่างเรืองรินส่งสัญญาณเชียร์เต็มที่ เธอจึงไม่รีรอที่จะมุ่งหน้าไปหาเป้าหมายด้วยสีหน้ามาดมั่น