ตอนที่ 1 - 2

“Noจ้ะ แกช่วยดูหนังหน้าฟ้าประทานของฉันด้วย ให้อยู่เป็นโสดพระเจ้าคงโกรธแย่ ไหนๆ พระเจ้าก็อุตส่าห์ประทานความสวยมาให้ขนาดนี้ ฉันก็ต้องใช้ให้เต็มที่สิ แกเองก็เหมือนกัน หัดเอาออกมาใช้ซะบ้าง อย่าปล่อยให้หยากไย่ขึ้น” เรืองรินไม่วายแนะนำเพื่อนด้วย

“แกหมายถึงความสวย?” ญาณินถามพลางเลิกคิ้วหยั่งเชิง ในขณะที่คนตอบก็สวนกลับมาทันควัน

“หมายถึงความสาวย่ะ”

“อีบ้า ฉันไม่เอามาใช้พร่ำเพรื่ออย่างแกหรอก เคยได้ยินไหม...เก็บไว้ให้ผู้ชายเสียดายเล่นน่ะ” ญาณินลอยหน้าลอยตาด้วยสีหน้ามาดมั่น

“ฉันพูดจริงนะเว้ย แกควรหาแฟนนะไอ้คะขา”

“ทำไมต้องหา ฉันอยู่ของฉันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เอาหรอก ฉันไม่อยากปวดหัว” ญาณินส่ายหน้าดิก

“คิดซะว่าค่าเวลาระหว่างที่แกยังอยู่ที่นี่ไง แกจะได้ไม่เบื่อ ไม่เหงา ที่สำคัญจะได้เลิกจิกหัวตามฉันวันละร้อยรอบสักทีด้วย”

“แกพูดเหมือนรำคาญฉัน” ญาณินเบะปากแสร้งทำหน้าปริ่มจะร้องไห้

“จะพูดแบบนั้นก็...ไม่ผิด ก็แกเล่นโทรจิก โทรตามยิ่งกว่าผัวกว่าแม่ฉันซะอีก ไม่รำคาญก็บ้าแล้ว” เรืองรินโวยให้โดยไม่คิดจะรักษาน้ำใจเพื่อน

“แล้วไงใครแคร์ เพราะนั่นมันปัญหาของแก ไม่ใช่ปัญหาของฉันนี่” ญาณินยักไหล่อย่างไม่แยแส

“เพราะงี้ไงฉันถึงต้องรีบแก้ปัญหาด้วยการหาแฟนให้แกสักคน แล้วถ้าคนเดียวยังแก้ไม่ได้ จะหาให้อีกหลายๆ คนเลยด้วย” คนถูกยั่วโมโหขึ้นหน้าขึ้นตาประชดให้ด้วยความหงุดหงิด

“ยากหน่อยนะ เพราะมาตรฐานฉันสูง” ญาณินยังคงลอยหน้าลอยตากวนประสาท

“เชื่อหัวไอ้รินเหอะ ยากแค่ไหนก็ไม่เกินความสามารถหรอก ว่าสเปคแกมา ต่อให้ยากเย็นแสนเข็ญ ฉันจะควานหาผู้ชายคนนั้นมาสังเวยแกให้จงได้”

“สเปคเหรอ ก็ไม่มีอะไรมาก ขอแค่ตัวสูง ขายาว ไม่ผอมแต่ก็ต้องไม่บึ๊กจนเกินไป แบบพวกก้ามปู กล้ามใหญ่จนหุบแขนไม่ลงแบบนี้ก็ไม่ไหว เอาแค่ดูกำยำไม่ปวกเปียก สรุปก็คือขอแบบสมส่วนทะมัดทะแมง ประมาณว่าเห็นแล้วอยากเอนไปซบ” ญาณินสาธยายพลางเอนซบหลังมือตัวเอง ทำเอาเรืองรินถึงกับเบ้หน้าแล้วหันไปบ่นอีกทาง

“เลือกผัวหรือคัดตัวนายแบบวะ เรื่องมากฉิบ”

“ส่วนหน้าตาก็อืม...” ญาณินขมวดคิ้วมุ่นอย่างกำลังคิดหนัก

“โอ๊ยแก ฉันก็ไม่ใช่คนเรื่องมากที่จะเห็นเรื่องหน้าตาสำคัญไปกว่าจิตใจซะหน่อย ขอแค่นิสัยหล่อคมเข้ม ไม่ต้องถึงขั้นหน้าไทยจ๋า แต่ก็ต้องไม่ตี๋แดนมังกรอะไรประมาณนี้”

“แน่ใจนะว่าพูดถึงนิสัย” เรืองรินถามพลางกลอกตาไปมา

“ก็ใช่ไง คนเราจะหาแฟนสักคนก็ต้องมองลึกๆ กันที่หัวใจ แล้วก็นิสัยใจคอสิว่าเข้ากับเราได้ไหม”

“สรุปก็คือผู้ชายที่แกอยากได้จะต้องนิสัยขาว สูง ขายาว หน้าไม่ตี๋ บุคลิกดีที่เห็นแล้วอยากสะดุดขาตัวเองล้มไปอยู่อ้อมกอดเขา อืม...แบบนั้นพอไหวไหม” เรืองรินสรุปพลางพยักพเยิดให้เพื่อนหันไปมองผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน

“ไม่ไหวว่ะ ฮือ...หัวใจฉันนี่แหละไม่ไหว เห็นแล้วจะวูบ” ญาณินพึมพำพลางโบกสองมือพัดที่หน้าร้อนผ่าวของตัวเองโดยที่ยังไม่ละสายตาไปจากชายผู้นั้น ทุกย่างก้าวที่เขาเยื้องย่างราวกับมีแสงออร่าเปล่งประกายที่ทำให้คนมองอ้าปากค้างราวกับตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งมือของเรืองรินปาดมาที่ปากของเธอเร็วๆ

“โอ๊ย! ไอ้รินทำอะไรของแกเนี่ย” ญาณินโวยพลางเช็ดที่ปากด้วยความขุ่นเคือง

“ก็เช็ดน้ำลายให้ไง นั่นผู้ชายนะ มองอย่างกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวงั้นแหละ สงวนท่าทีด้วย ให้สมกับที่คุณยายแกอุตส่าห์ปลูกฝังความเป็นกุลสตรีให้” เพื่อนประชดให้อย่างเหลืออด

“ก็คนมันอยากได้ จะให้สงวนท่าทียังไงไหว เนี่ยยิ่งมองก็ยิ่งอยากได้ นี่แหละใช่เลยพ่อของลูกที่ฉันตามหา” ถึงแม้ชายผู้นั้นจะนั่งห่างออกไป แต่ใบหน้าที่เห็นเพียงเสี้ยวก็ยังดึงดูดสายตาของเธอได้

“ฉันล่ะอยากให้คุณยายชมนาดมาเห็นความกระเหี้ยนกระหือรือของแกตอนนี้จริงๆ เลย” เรืองรินอดเหน็บไม่ได้

“จะพูดมากอะไรนักหนา แกเองไม่ใช่รึไงที่คะยั้นคะยออยากให้ฉันมีแฟน ฉันก็จะมีให้แล้วนี่ไง เพราะงั้นแกต้องช่วยฉันไอ้ริน”

“เฮ้อ! ฉันก็คิดว่าแกไม่ชอบผู้ชายซะอีก บทจะไม่สนก็ไม่เคยจะชายตาแลใคร แต่พอถูกใจขึ้นมาก็จะเอาให้ได้ซะงั้น Hello! นั่นผู้ชายนะยะไม่ใช่ปลาในตลาด ที่แค่ถูกใจ จ่ายตังค์ แล้วจะเอากลับบ้านได้”

“ก็รู้ไงว่าไม่ใช่ปลา ฉันถึงต้องให้แกช่วย ตกลงว่ามีวิธีไหม ไม่งั้นฉันจะใช้วิธีของฉันนะ” คนใจร้อนเริ่มหงุดหงิด

“วิธีอะไรวะ” เรืองรินเลิกคิ้วด้วยความอยากรู้

“ดักฉุด แล้วเอาไปขังไว้บนเกาะแบบในละครไง” เธอตอบหน้าตาเฉย ทำเอาคนที่ตั้งใจฟังตอนแรกถึงกับชะงัก ก่อนจะกลายเป็นขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนต้องหันมาเอ็ด