บทที่ 3 น้องสาวบุญธรรม

บทที่ 3 น้องสาวบุญธรรม

เมื่อลืมตาขึ้นมาเธอก็เงยหน้าดูนาฬิกาที่ฝาผนังเวลาเท่าเดิมจริงๆ ด้วยแฮะ เธอจึงเก็บของทุกอย่างลงหีบแล้วไปเก็บไว้ที่เดิมทำความสะอาดต่อจนเสร็จ เธอเดินไปที่ข้างเตียงแล้วยิ้มให้กับรูปถ่าย “ตาจ๋ายายจ๋าไม่ต้องห่วงดานะคะตอนนี้ดาสบายดีมากๆ เลยค่ะ”

เฮนรี่นอนครุ่นคิดทำไมป่านนี้เลขาและบอดี้การ์ดยังไม่มารับอีกนะ ไม่มีทางที่จะหาตำแหน่งของเขาไม่เจอในเมื่อนาฬิกาเรือนนี้ยังอยู่กับเขามันแปลกมากเกิดอะไรขึ้นกันแน่เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก

“ขอเข้าไปนะคะ” ดาริกาส่งยิ้มน้อยๆ มาตั้งแต่หน้าประตู

“สาวน้อยพี่ชายขอใช้โทรศัพท์หน่อยสิ”

“ได้ค่ะ” ส่งโทรศัพท์ให้หนุ่มลูกครึ่งแล้วก็กำลังหันหลังกลับออกไป

“ไม่ต้องไปหรอกอยู่ตรงนี้แหละ”

รอสายอยู่นานก็ยังไม่มีใครรับสายเฮนรี่เริ่มกระวนกระวายทำไมเจสันถึงไม่รับสายหมอนั่นรับสายเสมอไม่ว่าจะเข้าห้องส้วมหรืออาบน้ำแม้แต่ตอนทำเรื่องว่าก็ยังรับ ยิ่งคิดใบหน้าก็ยิ่งมืดครึ้ม ดาริกาเห็นท่าทางของชายหนุ่มกำลังจะพูดอะไรบางอย่างมือถือของเธอก็มีเสียงเรียกเข้ามาพอดี

ครืด.........ครืด เมื่อเห็นเบอร์ที่คุ้นเคยเขาจึงกดรับสายทันที

“เจสัน ฉันเองเฮนรี่”

“นาย นายอยู่ที่ไหนผมตามหานายไม่เจอไม่พบพิกัดเกิดอะไรขึ้นครับนายปลอดภัยมั้ย” เจสันถามกลับมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

เฮนรี่คิ้วขมวดทันทีที่ฟังเจสันพูดจบไม่พบพิกัดนี่มันจะเป็นไปได้อย่างไรสายตาคมดุเหลือบไปมองนาฬิกาที่ข้อมือก่อนจะตอบกลับในสาย

“ฉันไม่เป็นไรทางฝั่งฮาน่าเป็นยังไงบ้าง”

“คุณหนูเรียบร้อยดีครับนายทุกอย่างปกติ นายอยู่ที่ไหนครับผมจะไปรับ”

“ยังไม่ต้องนายตามค้นหาฉันต่อไปทำให้พวกมันตายใจให้พวกมันโผล่หางออกมาจะได้จัดการรวบยอดทีเดียว เพิ่มคนดูแลฮาน่าด้วยแล้วชั้นจะติดต่อกลับไป” เฮนรี่สั่งเสียงเข้ม

“เอ่อพี่ชายไม่กลับบ้านหรอค่ะ” ดาริกาอดถามไม่ได้จริงๆ

“ตอนนี้ยังกลับไม่ได้พี่ชายคนนี้ขออยู่ที่นี่สักพักได้รึป่าว” เฮนรี่ยิ้มให้ดาริกาพร้อมกับสายตาที่คาดหวังรอคำตอบของสาวน้อยอย่างตั้งใจ

“ดะ..ได้ค่ะ” ดาริกาทนแรงกดจากสายตาไม่ไหวจึงรับปากไป

“ดีมากสาวน้อยเรามาทำความรู้จักกันอย่างเป็นทางการกันเถอะ สวัสดีพี่ชื่อเฮนรี่” ชายหนุ่มผู้มีโครงหน้าชาวต่างชาติผมสีน้ำตาลทอง ดวงตาคมดุ ส่งยิ้มให้เป็นมิตรกับสาวน้อยตรงหน้า เพราะอะไรไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกถูกชะตากับคนตรงหน้าจังหรือเป็นเพราะว่าเขามีน้องสาวจึงเอ็นดูสาวน้อยคนนี้เป็นพิเศษกันนะ

“สวัสดีชื่อดาริกา เรียกดาก็ได้ค่ะ”

“อายุเท่าไหร่”

“22 ค่ะ”

หลังจากแนะนำตัวกันเรียบร้อยได้ความว่าพี่เฮนรี่อายุ 34 ปี มีน้องสาว 1 คน อายุ 18 ปี เฮนรี่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ โรงแรมทั้งในและนอกประเทศ และมีกิจการอื่นอีกมีเยอะจนไม่อยากเอ่ยถึง พ่อแม่พี่เฮนรี่เสียชีวิตไปเมื่อ 2 ปีก่อนด้วยอุบัติเหตุทำให้ต้องดูแลน้องสาววัยกำลังโตพร้อมทั้งดูแลธุรกิจทั้งหมดที่สำคัญตอนนี้โสดไร้พันธะ

ดาริกาฟังแล้วก็ได้แต่ยิ้มรับคิดในใจว่า “รวย หล่อ โสดแล้วยังไงโฆษณาตัวเองไปทำไมกัน”

“ดา มาเป็นน้องสาวบุญธรรมของพี่มั้ย” เฮนรี่เอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่จริงใจ

“ไม่ค่ะ”

“ไม่คิดสักหน่อยหรอครับ” เฮนรี่ถามย้ำ

เฮนรี่รู้สึกถูกชะตากับสาวน้อยคนนี้มากท่าทางไม่ยินดียินร้ายของเธอทำให้เขานึกสนุก ปากยิ้มแต่ตาไม่ยิ้มด้วยไม่รู้ว่าภายในใจด่าเขาไปถึงไหนแล้วช่างเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจ เฮนรี่ไม่ได้หลงตัวเองแต่เขาหน้าตาดีจริงๆ สาวเล็กสาวใหญ่แค่เขาส่งยิ้มให้ก็พร้อมสยบแทบเท้า ด้วยอำนาจเงินทองเขามีครบไม่แปลกที่จะเปลี่ยนผู้หญิงได้ทุกอาทิตย์แต่แล้วอย่างไรเล่าเด็กสาวคนนี้กับไม่สนใจเขาเลยสักนิดเธอไม่ได้แกล้งทำแต่ไม่สนใจ

“เป็นน้องสาวบุญธรรมแล้วได้อะไรคะ” ดาริกาเอ่ยถาม

“ได้ทุกอย่างที่น้องดาอยากได้”

“ดามีทุกอย่างแล้วค่ะไม่ได้อยากได้อะไรเพิ่ม”

เฮนรี่คิ้วกระตุก...

“โอเค ไม่เป็นไรครับถ้าน้องดาไม่อยากเป็นพี่ก็ไม่บังคับแต่ยังไงพี่ก็คงดูแลเราเหมือนน้องสาวแท้ๆ อยู่ดี ขอบคุณนะครับที่ช่วยชีวิตพี่”

เฮนรี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่มีแววขี้เล่นเหมือนเมื่อสักครู่ เขาขอบคุณด้วยใจจริงถ้าไม่มีสาวน้อยคนนี้เขาคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วบาดแผลของของเขาถึงแม้กระสุนจะแค่ถากๆ แต่ทั้งเสียเลือดไปไม่น้อยแถมยังประคองตัวเองจากกระแสน้ำจบแทบจะหมดแรงจนมาเจอศาลาริมน้ำที่บ้านหลังนี้ขอบคุณสวรรค์ที่ยังเมตตาเขาอยู่บ้าง

“ไม่เป็นไรค่ะ ไปทานข้าวกันเถอะป้าแก้วน่าจะเตรียมเสร็จแล้ว” เอ่ยจบดาริกาก็ลุกไปโดยไม่ได้สนใจคนป่วยที่นั่งอยู่บนเตียงอีก อยากกินก็ตามมาไม่อยากกินก็ตามใจใครจะสนกันล่ะ

เฮนรี่รักษาตัวอยู่ที่บ้านริมน้ำเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็มโดยที่หมออาร์ทเข้ามาช่วยทำการรักษา หลังจากที่หมอหนุ่มได้รับข้อความจากผู้เป็นแม่ก็รีบบึ่งรถกลับมาทันทีหลังจากที่ออกจากห้องผ่าตัด ด้วยกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพ่อและคุณหนูแต่เขาก็โล่งใจที่ไม่มีใครเป็นอะไรมีเพียงหนุ่มลูกครึ่งที่รับบาดเจ็บที่แขนขวาเท่านั้น

“น้องดาครับ คนของพี่กำลังจะมารับขอบคุณเราอีกครั้งนะที่ดูแลพี่”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

“อีก 3 เดือน จะเป็นวันเกิดของฮาน่าพี่อยากชวนเราไปด้วยน้องดาสะดวกมั้ยครับ”

“ได้สิคะจะได้เจอตัวจริงสักที”

เฮนรี่ได้ติดต่อกับน้องสาวเขาเรียบร้อยและได้อธิบายถึงเหตุการณ์ทั้งหมดให้น้องสาวฟังฮาน่าเข้าใจทุกอย่างดีเกิดมาในตระกูลใหญ่อย่าง “ดรุณกาล” ก็ต้องเรียนรู้เข้าใจสถานการณ์ใครแข็งแกร่งคือผู้อยู่รอดในอ่อนแอก็ต้องล้มเหลวทุกอย่างขึ้นอยู่กับความสามารถของตัวเองทั้งสิ้น

ฮาน่าดีใจที่จะได้มีพี่สาวเพิ่มเนื่องจากพี่ชายของเธอไม่มีเวลาว่างมากนักถึงเธอจะเข้าใจแต่ก็อยากมีพี่สาวหรือน้องสาวให้พูดคุยคลายเหงาบ้างเธอจึงยินดีอย่างยิ่งที่จะมีพี่สาวเพิ่ม อีกทั้งพี่สาวคนนี้ยังเป็นผู้ช่วยชีวิตพี่ชายของเธออีกด้วยใครจะกล้ามีปัญหากันล่ะ หากพี่ชายเธอเป็นอะไรไปเธอยังจะรอดอยู่อีกหรือ

หลังจากนั้นไม่นานรถยนต์สัญชาติยุโรปทั้งสามคันก็ทยอยขับกันเข้ามาบริเวณลานหน้าบ้านของดาริกา คนในรถทั้งหมดลงมายืนเรียงแถวหน้ากระดานชายทั้งสิบคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่มีหลายสัญชาติปะปนกันไปท่าทางและกริยาของผู้คนเหล่านั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้คุ้มกันเลยสักนิดดูแตกต่างจากบอดี้การ์ดทั่วไปมากลักษณะแบบนี้เธอเคยเห็นในภาพยนตร์มันเหมือนกับเหล่าทหารที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีมากกว่า

“โอ๊ะโอ!! อลังการดีนะคะ” ดาริกาหันไปเอ่ยกับเฮนรี่ที่ยืนยิ้มน้อยๆ อยู่ด้านข้าง

“พี่คงต้องไปแล้วเจอกันวันเกิดฮาน่านะครับแล้วพี่จะส่งคนมารับ” พูดจบเฮนรี่ก็เดินไปขึ้นรถขายาวๆที่กำลังก้าวเดินหยุดชะงักแล้วค่อยๆ หันกลับมาก่อนจะพูดกับสาวน้อยตรงหน้า

“พี่ฝากขอบคุณหมออาร์ทด้วยนะครับแล้วพี่ของส่งของขวัญมาให้” พูดจบก็หันหลังกลับ

บ้านริมน้ำกลับมาสงบเงียบอีกครั้งท่ามกลางความโล่งใจของลุงเพิ่มกับป้าแก้วที่ชายหนุ่มตาน้ำข้าวกลับไปได้เสียที