บทที่ 2 แหวนมิติ

“ข้าไม่ใช่แมว ข้าคือพยัคฆ์ขาว”

“ตรงไหนที่เรียกว่าพยัคฆ์ดาไม่เข้าใจ” ดาริกาพิจารณาน้องแมวที่เรียกตัวเองว่าพยัคฆ์ขาวหรือเสือขาวตัวนี้อีกครั้งอย่างละเอียดแต่มองยังไงก็แมวอะ

“เอาล่ะพยัคฆ์ก็พยัคฆ์ ว่าแต่ทำไมถึงพูดได้ล่ะค่ะ เฮ้ยแล้วทำไมดาถึงฟังพี่พยัคห์พูดรู้เรื่องล่ะ”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ ตอนนี้เจ้ารู้แค่ว่าเจ้าเป็นนายหญิงของมิติสวรรค์คนปัจจุบันก็พอ”

พยัคฆ์ขาวจ้องหน้าดาริกามองพิจารณาดูอีกรอบ ผิวขาวดั่งไข่มุก ผมยาวดำสนิทเป็นมันวาว เครื่องหน้างดงามหาผู้ใดเปรียบ นางก็งามสมกับที่เป็นบุตรหลานท่านผู้นั้นนั่นแหละถ้านางไม่งามสิแปลกแล้วคิดในใจว่า “ท่านผู้นั้นส่งนางให้มาอยู่ที่นี่และมอบหมายให้ข้าคอยปกป้องนางข้าต้องปกป้องนางให้ดีและไม่ให้นางรับรู้ถึงการมีอยู่ของดินแดนแห่งนั้นก็เพียงพอแล้ว”

“ก็ได้ ก็ได้ไม่รู้ก็ได้ แต่ดาถามเรื่องเกี่ยวกับมิติแห่งนี้ได้มั้ย”

เธอไม่เข้าใจกำลังสับสน มิติ เศษเสี้ยววิญญาณ พยัคฆ์ขาวพูดได้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตเธอกันแน่คงต้องถามพยัคฆ์ขาวแล้วล่ะ

“ได้ที่นี่คือมิติสวรรค์ น้ำตกด้านหน้าเจ้าคือน้ำตกสวรรค์ เป็นน้ำที่มีพลังวิญญาณมหาศาลดื่มเพียงเล็กน้อยก็สามารถรักษาอาการบาดเจ็บตั้งแต่เล็กน้อยจนถึงสลายพิษร้ายแรงได้แล้ว หากดื่มครั้งถัดไปก็จะเป็นการล้างพิษสารตกค้างในร่างกายจนถึงขั้นชำระไขกระดูก ซึ่งหากดื่มปริมาณมากก็จะเจ็บปวดทุกทรมานแสนสาหัสยิ่งร่างกายของคนผู้นั้นมีพิษร้ายแรงก็แทบขาดใจตายขึ้นอยู่กับว่าคนผู้นั้นมีความอดทนมากน้อยเพียงใด แต่ผลลับที่ได้ร่างกายนั้นเหมือนได้เกิดใหม่ ถ้าบุคคลผู้นั้นมีพรสวรรค์ก็จะให้เส้นลมปราณเปิดออก ทำให้ใช้พลังวิญญาณได้ หากแต่ว่ามีเพียงอย่างเดียวที่ไม่สามารถทำได้คือชุบชีวิตคนตายแล้วให้ฟื้นมาได้ เพราะนั่นจะเป็นการแหกกฎสวรรค์ที่ร้ายแรงที่สุด”

พยัคฆ์ขาวหยุดสักครู่แล้วเอ่ยต่อ

“ผักผลไม้ในมิติแห่งนี้ทุกอย่างมีพลังวิญญาณเจ้าสามารถกินได้ ภูเขาด้านหลังน้ำตกเป็นป่าสัตว์ต่างๆจะอาศัยอยู่ที่ด้านหลังและจะไม่กล้ำกลายข้ามเขตมาเป็นอันขาดหากเจ้าไม่อนุญาต”

พยัคฆ์ขาวเหลือบมองนายหญิงคนใหม่เล็กน้อยหลังจากพูดจบ อยากรู้ว่านายหญิงจะมีความโลภในแววตากับสิ่งของที่เหนือธรรมชาติมากเกินจินตนาการของดินแดนอันล้าหลังนี้หรือไม่แต่กลับพบว่าเด็กสาวพยักหน้าเป็นไก่จิก

หลังจากที่ได้ฟังดาริการู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมามหัศจรรย์มากเกินไปแล้ว แม้จะรู้สึกทึ่งกับสรรพคุณทั้งหลายแต่เธอตั้งใจใช้ชีวิตสโลไลฟ์หลังเรียนจบอยากกิน นอน ดูซีรี่ย์ ฟังเพลงโปรด เพราะอะไรน่ะหรอทรัพย์สมบัติที่คุณตาทิ้งไว้ให้ชาตินี้ทั้งชาติก็กินไม่หมด คงอย่างที่ท่านตาชุดขาวว่าการพบกันถือว่าเป็นวาสนา ถ้าอย่างนั้นแหวนมิตินี้ก็ถือซะว่าเป็นวาสนาของเธอเช่นกัน

“น้องแมวเอ้ยพยัคฆ์ขาวมีชื่อมั้ยค่ะ” จะให้เรียกพยัคฆ์ขาวก็ยังไงอยู่

“เรียกข้าว่า ไป๋หู่” พยัคฆ์ขาวตอบด้วยเสียงอันเหย่อหยิ่ง

“โอเค แต่ดามีเรื่องสงสัยทำไมไป๋หู่ถึงมีรูปร่างเหมือนแมวล่ะคะ” อดถามไม่ได้ในเมื่อเจ้าตัวบอกเป็นพยัคฆ์แต่ทำไมรูปร่างเหมือนน้องแมวในโฆษณา

“มิตินี้หลับใหลมานานเหล่าสัตว์และสิ่งมีชีวิตทุกตนที่อยู่ในมิติแห่งนี้จะเริ่มต้นใหม่เติบโตไปพร้อมกับเจ้านายคนใหม่ถึงร่างกายจะย่อส่วนลงแต่จิตข้างในก็คงเดิม” ไป๋หู่อธิบายให้ดาริกาฟังอย่างใจเย็น แม้จะไม่ใคร่พอใจนักที่องค์ชายลำดับสามของเหล่าพยัคฆ์ต้องตัวเล็กลงดังเช่นลูกแมวแรกเกิด

“ดาเข้าใจแล้วค่ะ โอ้ยตายแล้วข้างนอกนั่นดาหายมานานแล้วแย่ละกลับก่อนดีกว่า”

“เจ้าไม่ต้องตกใจไป ข้างนอกเวลาไม่ได้มีผลอะไรกับมิติแห่งนี้เจ้าสามารถปรับเปลี่ยนเวลาในนี้ได้ตอนเจ้าออกไปข้างนอกก็เวลาเท่าเดิม

“ดีเลย งั้นดาออกไปก่อนนะคะพี่ไป๋หู่” ดาริกาอยากเรียกพี่เพราะคิดว่าอายุคงไม่น้อยแล้วถึงแม้อายุจะขัดกับรูปร่างน้องแมวมากก็เถอะ คิดแล้วก็หลับตาตั้งสมาธิออกมาจากมิติทันที

หลังจากที่หญิงสาวออกไปเสียงเพื่อนๆด้านหลังน้ำตกก็ดังขึ้นในหัวของไป๋หู่

ชิงหลง “ทำไมเจ้าไม่ให้นางรับรู้ถึงการมีอยู่พวกเรา”

จูเชวี่ย “ใช่”

เสวียนอู่ “นั่นสิ”

“ยังไม่ถึงเวลาของพวกเจ้า” ไป๋หู่ตอบกลับสั้นๆ นางจะสนใจเพื่อนของเขาเหล่านั้นหรือขนาดน้ำตกสวรรค์ที่มีผู้คนอยากครอบครองมากเพียงใดนางก็หาได้รู้เรื่องไม่ ผลไม้พลังวิญญาณแค่หนึ่งผลก็ทำให้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นได้นางยังไม่แตะต้อง