๓ อดีตแสนหวาน ปัจจุบันสุดขม (๒)

“พี่ซื้อชุดเพิ่มให้อีกเอาไว้เล่นนะ” นอกจากตุ๊กตาจะแพงแล้ว ราคาชุดก็ไม่ต่างกันแต่ชายหนุ่มก็ตัดสินใจซื้อให้น้องสาวคนนี้ไม่คิดเลยสักนิด ทั้งยังใช้เงินเก็บของตนซื้ออีกโดยไม่ยอมบอกบุพการีว่าหอบหิ้วของฝากมาให้ใคร

เขาทำขนาดนี้...เพื่อเธอคนเดียว

“ขอบคุณค่ะ”

แค่ได้รอยยิ้มแสนหวานตอบกลับมา ทุกอย่างก็คุ้มค่าสำหรับเขาแล้ว...

วันเกิดของปราณปรียาถูกจัดใหญ่โตต่างจากเธอที่ต้องมาเป่าเค้กคนเดียวบ่อยครั้ง ความอิจฉาเปลี่ยนเป็นเฉยชาไม่ยินดียินร้าย กระนั้นก็ใช่ว่าความเศร้าจะหายไป เธอมองพ่อแม่ที่ยืนเคียงข้างลูกสาวคนเล็กในงานวันเกิดก็นึกอิจฉาขึ้นมาจนต้องออกมานั่งข้างนอกคนเดียว

หยิบเค้กชิ้นเล็กติดมือมากินพร้อมกับน้ำหวาน หลบมุมคนเดียวพร้อมมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เห็นพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว นั่งอยู่อย่างนั้นหลายนาทีจนเกือบครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่ลุกไปไหน ถอนหายใจหลายต่อหลายครั้งเมื่อน้ำตาคลอเบ้าเจียนจะไหล

“ทำไมมานั่งคนเดียว ไม่เข้าไปในงานเหรอ” จนมีคนมานั่งข้างกันจึงต้องรีบปาดน้ำตาออกแล้วหันมาหาเขาพร้อมรอยยิ้ม พยายามเข้มแข็งเพื่อให้คนอื่นรู้ว่าตนเองไม่ได้อ่อนแอ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเปราะบางแค่ไหนก็ตาม

“ไม่ค่ะ ดูดาวข้างนอกดีกว่า” พูดจบก็นึกขึ้นมาได้

วันนี้ไม่มีดาวสักดวง...

“ไม่เห็นมีดาวสักดวง” เขาพูดเหมือนที่เธอคิดเลยด้วยซ้ำ จนหญิงสาวทำได้เพียงหาเหตุผลเพื่อมาสนับสนุนคำพูดของตัวเอง โชคดีที่ตรงนี้ค่อนข้างมืดจึงไม่เห็นว่าหล่อนกำลังจะร้องไห้ แต่เมื่อมีเขามาอยู่ด้วยความเหงาก็ค่อยทุเลาลงบ้างแล้ว

“จินตนาการเอาว่ามีไง” ว่าแล้วก็กินขนมเค้กพร้อมกับเหม่อมองไปทางอื่น ไม่ได้ชวนชายหนุ่มคุยเหมือนทุกครั้ง

เสียงเพลงจากงานดังขึ้นพร้อมกับเพลงสุขสันต์วันเกิด เขาไม่ได้เข้าไปส่วนเธอก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่มีใครตามหาคุณหนูคนโตของบ้านเพราะจุดสนใจคือคุณหนูคนเล็กต่างหาก เธอทราบดีว่าตนไม่ได้มีความสำคัญต่อครอบครัวเลยสักนิด

จะอยู่หรือหายไปก็ไม่มีใครมาสนใจหรอก

“เหงาเหรอ”

“ไม่เหงา มีพี่แสนไม่เหงาหรอก” เธอตอบเขาแล้วยิ้มให้เป็นการปิดท้าย

“ถ้าอยากได้เพื่อนเล่นก็โทรหาพี่นะ เดี๋ยวพี่มาเล่นด้วย” ยกมือลูบศีรษะมนด้วยความเอ็นดู สัมผัสจากมือหนาอุ่นไปถึงหัวใจจนเธอมองเขานิ่ง คำพูดพวกนั้นอาจเป็นเรื่องธรรมดาแต่สำหรับคนฟังมันมีผลต่อหัวใจมากเหลือเกิน

จนเธอเริ่มสร้างโลกทั้งใบที่มีเพียงเราสองคน...

“พี่แสนว่างเหรอ”

“เพื่อน้องสาวคนสวยพี่ว่างอยู่แล้ว” รอยยิ้มของเขาตราตรึงใจหล่อนตั้งแต่วินาทีนั้น หัวใจของสาวน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะยามมองเขาจนต้องรีบหลบสายตา รู้ทันทีว่าถ้ามองนานกว่านี้อาจเกิดเรื่องที่ทำให้หัวใจทำงานหนักกว่าเดิม

“ขอบคุณค่ะ”

วันนี้เองที่เป็นจุดเริ่มต้นความรักของเธอที่มีต่อสามี แล้วก็หวังว่าความสุขนั้นจะกลับมาอีกครั้ง แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นตอนไหนก็ตาม

อดีตแสนหวานทำให้เธอไม่อยากตื่นมาพบความเป็นจริงที่ขมยิ่งกว่าบอระเพ็ด รอคอยการกลับมาของศตวรรษแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมกลับบ้านสักที นั่งระบายสีอยู่กับลูกสาวที่หงอยลงผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

พี่เลี้ยงของหนูน้อยลากลับบ้านหนึ่งสัปดาห์ เธออนุญาตเพราะว่าการเลี้ยงลูกไม่ใช่เรื่องยากเท่าไหร่ อาจจะลำบากเล็กน้อยเรื่องการนอนหลับ เธอคงต้องไปนอนกับลูกในช่วงนี้ซึ่งเข้าทางพอดี เนื่องจากอยู่ในช่วงที่หล่อนไม่อยากนอนกับสามี

นั่งระบายสีเป็นเพื่อนลูกที่สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิของร่างกายสูงกว่าปกติ เธอเห็นอย่างนั้นก็ละมือจากงานที่ทำตรงหน้า ทาบมือลงไปยังหน้าผากมนไล่มาถึงลำคอและแขนของเด็กน้อย รับรู้ว่าอีกฝ่ายไม่สบายก็เป็นห่วงจึงเก็บของหมดทุกอย่างเพื่อให้หนูน้อยได้พักผ่อน

“ตัวร้อนนะ แม่ว่ากินยาแล้วไปนอนดีกว่า” ดวงตากลมที่ได้จากมารดาดูโรยราเสียเหลือเกิน พร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อจนเธอนึกก่นด่าตัวเองที่ไม่สังเกตลูก เอาแต่มองไปทางประตูหน้าบ้านเพื่อคอยใครบางคนกลับมา ทั้งที่เขาไม่ติดต่อมาเลยสักครั้ง

“ค่ะ”

สองแม่ลูกพากันเดินขึ้นไปบนบ้าน โดยหล่อนก็ยังพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย “พี่แสนยังไม่กลับ...ไปไหนของเขานะ” ปกติถ้าจะกลับค่ำก็บอกเสมอ ยกเว้นช่วงที่ต้องเคลียร์งานจึงจะอยู่ดึก กระนั้นเขาก็มักจะบอกก่อนออกจากบ้านไม่ต้องให้คอยเป็นห่วง เธอนึกกังวลว่าสามีอาจเกิดอุบัติเหตุหรือเปล่า

“คุณแม่จะไปไหนเหรอคะ” พอดีกับที่คุณอังคณาเดินสวนออกมาจากห้อง เธอจึงรีบทักท่านทันที

“กินข้าวกับเพื่อน น่าจะกลับดึกบอกแม่บ้านให้รอเปิดประตูด้วย” สั่งเสร็จสรรพก็หันมาโบกมือให้หลานตัวน้อย

“ค่ะ”