แสนแสบทรวง

บทนำ

ความรักที่เคยได้รับจากบุพการีถูกลดทอนไปให้น้องสาวที่เพิ่งเกิดใหม่ในช่วงวัยที่เธอเพิ่งสี่ขวบ เด็กหญิงผู้เคยได้รับการดูแลอย่างดีจากพ่อแม่กลับถูกทิ้งขว้างความรู้สึก เหมือนแปลกแยกจากคนอื่นจนเกิดความอิจฉาลึกในใจทำให้ไม่สนิทกับน้อง เลือกจะแสดงความดื้อรั้นอย่างเอาแต่ใจจนกลายเป็นทำให้คนรอบข้างเอือมระอา

ปิ่นคีตา วรรณวาณิชย์ลูกสาวคนโตของนายธนาคารผู้หน้าตาสะสวยงดงาม แต่กลับไม่มีเค้าโครงหน้าของพ่อกับแม่เลย จนความจริงเฉลยเมื่อเห็นเอกสารขอรับบุตรบุญธรรมจากบ้านเด็กกำพร้า เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางดวงใจ ทราบถึงเหตุผลทุกอย่างที่พวกท่านไม่รักตนเท่าน้องสาวอย่างปราณปรียา วรรณวาณิชย์

ทำใจยอมรับแต่โดยดีแล้วลดความดื้อรั้นลงเพราะกลัวว่าจะถูกส่งกลับบ้านเด็กกำพร้า หญิงสาวในวัยสิบสี่ปีที่เพิ่งทราบเรื่องจึงเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่เคยเรียกร้องความรักอีกต่อไปแล้วก็ถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบ

พวกท่านทุ่มความรักให้ลูกคนเล็กที่แสนน่ารัก พูดเจื้อยแจ้วยิ้มเก่งแต่หัวอ่อนเรื่องการเรียน กระนั้นบิดาก็ยังส่งไปเรียนพิเศษทั้งด้านวิชาการและดนตรีที่อีกฝ่ายชอบนักหนา เปียโน ไวโอลินคือสิ่งที่น้องของหล่อนเล่นเก่งชนิดหาตัวจับยาก จึงมุ่งเน้นไปทางดนตรีมากกว่ามาเอาดีด้านวิชาการเหมือนเธอ

หญิงสาวพยายามเรียนหนังสือให้เก่งเพื่อจะได้เกรดดีๆ ทำให้พวกท่านภูมิใจ แต่ความพยายามก็ไปไม่เคยถึงสักทีเมื่อถูกเมินเพราะน้องสาวไม่สบายต้องไปโรงพยาบาล เธอถือใบผลการเรียนไว้ในมือแล้วมองคนทั้งบ้านห้อมล้อมลูกสาวคนเล็กด้วยหัวใจที่วูบโหวง ก่อนบอกตัวเองให้เจียมตัวว่าเป็นแค่เด็กเก็บมาเลี้ยงอย่าเผลอแสดงอาการโวยวายเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนอีก

ความน้อยใจถูกเก็บเอาไว้ในอก ตั้งใจเรียนหนังสือเพื่อความภาคภูมิใจของพวกท่านและชีวิตที่ดีต่อตัวเอง แม้ว่าหล่อนจะเหนื่อยและรู้สึกหนักแค่ไหนก็ต้องทนไว้ก่อน

เพราะมีกำลังใจคนสำคัญของเธอ...พี่แสน

ศตวรรษ ชนสรณ์ไพศาลลูกชายของเพื่อนแม่ที่ชอบมาเล่นอยู่บ้านด้วยกันตลอด ไม่ว่าเธอจะขอให้ทำอะไรก็ไม่ขัดสักครั้ง ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าไปในหัวใจของคนที่ขาดแคลนความรัก จนยึดเขาเป็นโลกทั้งใบของตัวเอง

แววตาที่มองชายหนุ่มจึงเต็มไปด้วยความรักและเทิดทูน...ไม่คิดว่าวันหนึ่งจะเสียเขาไปให้น้องสาว

“จะรักใครก็รักไปสิ มายุ่งกับพี่แสนทำไม” เป็นครั้งแรกที่ใช้ความกล้าทั้งหมดเพื่อมาพูดกับปราณปรียาเรื่องการหมั้นหมายของสองครอบครัว

เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อทราบว่าบ้านชนสรณ์ไพศาลมาสู่ขอลูกสาวบ้านวรรณวาณิชย์

คิดว่าต้องเป็นตัวเองเพราะมาบ้านทีไรก็เห็นเขามาเล่นกับเธอ คุยกับน้องสาวแทบนับคำได้ จึงลิงโลดเมื่อรู้ว่าจะได้ครอบครองใจเขาเพียงผู้เดียว ก่อนทุกอย่างจะพังลงตรงหน้าเมื่อความจริงช่างต่างจากที่หวังเอาไว้ลิบลับ

พี่ชายที่ตนหลงรักได้หมั้นกับน้องสาวที่ได้รับความรักมาโดยตลอด...

เธอไม่อาจเก็บความเสียใจไว้ได้ เมื่อถึงเวลาระเบิดก็ทำงานจนเลือกจะเดินไปยังริมสระที่อีกฝ่ายกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายเล่นอย่างมีความสุข ไม่ต้องเดือดเนื้อร้อนใจเหมือนเธอที่เร่งอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืนเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย

จับแขนคนอายุน้อยกว่าให้ลุกยืนแล้วถามเสียงเข้ม ดวงตาสั่นไหวร้อนผ่าวที่กระบอกตาก็ต้องกลั้นเอาไว้ เธอบอกตัวเองมาตลอดว่าให้ทนเพื่อจะได้ความรักกลับมาบ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องสูญเสียไปหมดทุกอย่างกระทั่งชายที่ตนรัก

“ชอบแย่งความรักไม่ใช่เหรอ เด็กนิสัยไม่ดี! พี่ก็ถอยให้หมดแล้วไง เอาไปสิคุณพ่อคุณแม่น่ะ ขอแค่พี่แสนไว้คนเดียว...ทำไมต้องตามมาแย่งด้วย” ตะโกนด้วยความโมโหแล้วผลักอกปราณปรียาจนเซถอยหลังไปอยู่ขอบสระ สร้างความหวั่นเกรงแก่น้องสาวที่ว่ายน้ำไม่เป็นจนต้องพยายามอธิบายว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

“ไม่ใช่นะ...” อายุของเราห่างกันสี่ปีแล้วเธอก็พยายามทำตัวเป็นพี่สาวที่เคร่งขรึมมาโดยตลอด มีเส้นกั้นระหว่างพี่น้องชัดเจนทำให้พวกเราค่อนข้างห่างเหินกัน ถามคำตอบคำแต่ก็ไม่ใช่ว่าเกลียดจนพูดกันไม่ได้ เป็นความรู้สึกที่เธอไม่ชอบตัวเองยามมองอีกฝ่ายแล้วนึกอิจฉา

หล่อนไม่อยากอิจฉา...

แต่ก็ต้องยอมรับว่าอิจฉาทุกครั้งที่ปราณปรียาได้รับความรักจากคนที่เธอต้องไขว้คว้าจึงจะได้รัก ซึ่งตอนนี้หญิงสาวก็ยอมแพ้ไปแล้ว ไม่ต้องการความรักจากบุพการีอีก ขอแค่ศตวรรษคนเดียวเท่านั้นก็พอ

กลับถูกแย่งไปจนได้...

ทั้งที่น้องสาวเพิ่งอยู่มัธยมศึกษาตอนต้น แล้วชายหนุ่มก็เรียนมหาวิทยาลัย แล้วทำไมถึงได้หมั้นหมายล่ะ...

ไม่ถูกต้องเลยสักนิด...

“โกหก! เธอกำลังจะแย่งพี่แสนไปจากพี่!” พูดเสียงดังด้วยความโมโหจนไม่ได้มองว่าน้องสาวเผลอก้าวถอยหลังด้วยความกลัว จนสุดท้ายไม่ทันระวังตกลงสระจนน้ำสาดกระเซ็นมาโดนตัวของเธอด้วยเช่นกัน จึงเพิ่งทราบถึงหายนะที่กำลังจะเกิดในอีกไม่กี่นาทีต่อมา

“พี่ปิ่น ว้าย...”

ตู้ม!!

เพิ่งรู้ว่าตัวเองทำเกินไปเมื่อเห็นคนตัวเล็กกว่าตะเกียกตะกายจะขึ้นเหนือน้ำแต่ก็ว่ายน้ำไม่เป็น หล่อนชะงักพร้อมกับหัวใจที่สั่นไหวด้วยความกลัว กำลังจะยื่นมือเข้าไปช่วยเพื่อดึงอีกฝ่ายขึ้นจากสระเพราะตนก็ว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนกัน กลับมีเสียงที่ดังขึ้นพร้อมร่างหนาที่พุ่งตัวลงสระอย่างรวดเร็วไม่คิดชีวิต

“ปราณ!” เรียกน้องสาวเสียงดัง