๒ ผู้ถูกเมินตลอดไป (๔)

ลูกสาวกลับจากเรียนพิเศษดนตรี เธอดีใจเป็นอย่างมากเพราะไม่ต้องอยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียวอีกต่อไป รีบเข้ามาหาหนูน้อยก่อนจะพาไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ทำอาหารให้กินเป็นปกติแล้วเด็กหญิงก็กินจนหมดไม่เหลือข้าวสักเม็ดเลยด้วยซ้ำ

คนเป็นแม่มองด้วยความดีใจทั้งยังเอ็นดูลูกสาวที่กินเก่ง เธอไม่คิดห้ามปรามการกินแต่เลือกของมีประโยชน์มากกว่า กินครบห้าหมู่ในทุกมื้ออาหารแล้วยังทำของหวานเตรียมไว้อีกต่างหาก ไม่ค่อยอยากให้ลูกกินขนมขบเคี้ยวเท่าไหร่

“แม่ขา แล้วป๊าจะกลับตอนไหน” พาลูกสาวขึ้นไปนอนบนบ้านโดยไม่รอให้สามีกลับถึงบ้าน เด็กหญิงเอนกายพักผ่อนแล้วถึงบิดาทันที

ปกติศตวรรษมักจะกลับถึงบ้านตรงเวลาเสมอ มีบางครั้งต้องออกไปทำธุระข้างนอกก็ต้องบอกลูกสาว ไม่ปล่อยให้รอเหมือนอย่างตอนนี้ที่ไม่มีคำอธิบายใดให้เข้าใจสักอย่าง

“น่าจะดึกเลย ป๊าบอกให้น้องนอนก่อนไม่ต้องรอ” เธอลูบหัวลูกสาวด้วยความเอ็นดู หลังจากนั้นจึงยิ้มเพื่อปลอบปะโลม แม้ใจของหล่อนจะเจ็บปวดเช่นกันก็ต้องเก็บซ่อนเอาไว้ ความรู้สึกถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเสมอ

กลายเป็นความเคยชินสำหรับหล่อนไปแล้ว...

จนคิดว่ารอยยิ้มกลบเกลื่อนความเจ็บปวดได้หมด ซึ่งมันไม่เป็นความจริงเลยสักนิด ร่องรอยความเสียใจยิ่งขยายขนาดใหญ่มากกว่าเดิม

“อยากรอป่าป๊า” ยังไม่ยอมนอนหลับ เธอยังเรียกหาบิดาเหมือนเดิม

“รอก็ดึกเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปเรียนไม่ทันนะ นอนก่อนแล้วถ้าป๊ามาแม่จะปลุก” คนเป็นแม่ไม่รู้จะพูดอย่างไรจึงปั้นเรื่องโกหกเพราะไม่ทราบเวลากลับที่แน่ชัดของสามีตน

“จริงนะ” กระพริบตาปริบแล้วถามย้ำเพื่อความแน่ใจ

“ค่ะ” เธอพยักหน้าทันทีสร้างความมั่นใจให้หนูน้อย

“แม่เล่านิทานได้ไหม” ดวงตากลมเปิดกว้างไม่มีวี่แววว่าจะหลับเลยสักนิด หญิงสาวเห็นอย่างนั้นก็ต้องหาตัวช่วย เธอจัดการกล่อมลูกเข้านอนโดยให้พี่เลี้ยงไปพักผ่อน อยากใช้เวลาอยู่กับธารธารินทร์ตามลำพัง เพื่อรักษาใจของตัวเองที่บอบช้ำจากการกระทำของสามีครั้งแล้วครั้งเล่า

“อยากฟังเรื่องอะไรหือ”

“ลูกหมูสามตัว” บอกชื่อเรื่องก็ทำให้หล่อนหลุดขำ หยิบหนังสือนิทานมาถือเอาไว้ด้วยความเคยชิน เล่าให้ฟังหลายรอบแล้วไม่เห็นว่าลูกจะเบื่อสักที กลายเป็นเธอเสียอีกที่จำได้ทุกประโยคของนิทานจนต้องแต่งเติมเพิ่มบ้าง

“เล่าจนจำเนื้อเรื่องได้หมดแล้วมั้ง หนูยังจะฟังอีกเหรอ”

“ฟังค่ะ!” ตะโกนเสียงดังพลางกระพริบตาปริบใส่แม่

มีหรือที่จะต้านทานความน่ารักของลูกสาวไหว เธอจึงโน้มตัวไปห่มผ้าให้ลูกสาวของตน รอยยิ้มฉายชัดบนใบหน้าหวาน เอ็นดูลูกสุดหัวใจแล้วลูบกระหม่อมบางแผ่วเบา ค่อยเริ่มเล่านิทานที่ลูกสาวอยากฟังนักหนา

“งั้นก็นอนห่มผ้าเตรียมฟังนิทานนะคะ”

“ค่า”

เสียงตอบรับดังฟังชัดเจนเธอต้องเริ่มเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นให้อีกฝ่ายฟัง เป็นประโยคเดิมที่พูดวนกว่าร้อยรอบแล้ว เด็กหญิงก็ยังตื่นเต้นที่ได้ฟังเหมือนเดิม จนเธอพลอยมีความสุขไปด้วย เล่ารอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบ รู้ตัวอีกทีก็เห็นว่าหนูน้อยเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว

ไม่แปลกใจที่ธารธารินทร์จะหลับทั้งที่ฟังนิทานไม่จบ เพราะทำกิจกรรมมาทั้งวันคงเหนื่อยและเพลีย หล่อนไม่รบกวนการนอนของลูก เลือกจะห่มผ้าให้อีกฝ่ายจนถึงคอแล้วปิดไฟข้างหัวเตียง ก้าวเท้าเสียงเบาเพื่อออกจากห้อง พอดีกับที่พี่เลี้ยงมารับช่วงต่อเธอจึงลงมาข้างล่างเพื่อรอสามีที่ยังไม่กลับ

โดยหาข้ออ้างให้ตัวเองว่ามาเก็บของให้ลูกสาว ทั้งที่ความจริงทุกอย่างถูกเก็บไว้เป็นระเบียบแล้วแท้ๆ

“ยังไม่นอนอีกเหรอ” ไม่นานนักเสียงรถยนต์ก็แล่นมาจอดหน้ามุข พร้อมกับสามีของหล่อนที่เดินเข้ามายังโถงกลางบ้าน เหลียวไปเจอภรรยาก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เลือกจะเดินเข้ามาถามทั้งที่ความจริงจะเมินเฉยก็ได้

“มาเก็บของน่ะค่ะ เพิ่งกล่อมน้ำหลับเมื่อกี้เอง” ยินดีตอบเป็นอย่างยิ่ง ค่อยลุกยืนเพื่อมาเผชิญหน้ากับเขา

“อือ” ผงกศีรษะเป็นการรับทราบแล้วเดินเลี่ยงหมายจะขึ้นห้อง สายตาหวานกลับเห็นบางอย่างที่ผิดปกติเสียก่อน เสื้อของเขาที่มีรอยลิปสติกอยู่บนบ่าด้านซ้าย เผลอมองสักพักแล้วถามด้วยริมฝีปากที่สั่นระริกเพราะนึกโกรธคนตรงหน้า

เขาไปทำอะไรถึงมีลิปสติกของน้องเธอติดบนเสื้อ...

“พี่แสนไปส่งปราณแล้วเหรอ” ข่มอารมณ์โมโหเอาไว้แล้วถามเสียงนิ่ง

“ใช่” เขาพยักหน้าตอบกลับเหมือนไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด

“วันนี้ปิ่นว่าจะนอนกับลูกนะคะ เห็นน้องน้ำบ่นเรื่องฝันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ กลัวแกตื่นกลางดึกไม่เจอใครจะร้องไห้” คนตัวสูงก้าวขึ้นบันไดโดยที่เธอมองตามแล้วเลือกจะบอกเพื่อวัดใจว่าเขาจะทำเช่นไร ให้เธอกลับไปนอนด้วยหรือปล่อยตามเลย

ซึ่งคำตอบก็ไม่ผิดจากที่คิดเอาไว้เท่าไหร่ เพราะชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกันอยู่แล้ว ไม่ว่าเธอจะอยู่หรือไปก็ไม่เกี่ยวกับเขาสินะ

“อืม” ชายหนุ่มเหนื่อยเกินกว่าจะห้ามจึงตามเลยแล้วก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปพักผ่อน เหลือเพียงหล่อนที่มองตามด้วยสายตาว่างเปล่า ความเจ็บปวดยังมากเหมือนเดิมเพียงแต่มันชินชาจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว ทำเพียงแค่ยิ้มเยาะตัวเองที่ฝันสูงอยากให้เขากลับมาง้องอน

เป็นจินตนาการที่ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด...