๒ ผู้ถูกเมินตลอดไป (๓)

ทำบ่อยจนกลายเป็นเคยชินไปแล้ว

ถ้าโกรธหรือมีเรื่องไม่พอใจก็แค่นับเลขอยู่ในใจ ความร้อนรุ่มจะเริ่มหายไปเอง ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา แล้วเธอก็หวังว่าสักวันตัวเองจะแข็งแรงพอจะเดินออกจากความสัมพันธ์เป็นพิษที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ได้แข็งแรงพอมากขนาดนั้น

หล่อนยังอยากได้รับความรักจากเขา

รอคอยว่าสักวันชายหนุ่มจะกลับมาเป็นพี่แสนคนเดิมของตัวเอง

“ครับ ไปกันเลย” ทั้งสองเดินออกจากบ้านไปพร้อมกัน ทิ้งไว้เพียงความเศร้าที่เกาะกินใจหล่อนเป็นเวลานาน

แผ่นหลังที่คู่ควรแล้วเป็นเธอเองมีปัญหา...

“เฮ้อ...” ผ่อนลมหายใจเสียงเบา ดวงตากลมเหม่อมองทางข้างหน้าเมื่อคนทั้งสองลับตาไป

ไม่มีคำพูดใดออกจากปาก เหมือนความรู้สึกมันจุกอยู่อกจนไม่อาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้ ทำเพียงก้มหน้าถอนหายใจไม่อยากจะคิดอะไรมากนัก ที่เป็นตอนนี้ก็ดีมากแค่ไหนแล้ว มีครอบครัวของตัวเอง ไม่ต้องออกไปทำงานก็มีเงินใช้ไม่ขาดมือจนเงินเก็บขึ้นจำนวนเจ็ดหลัก แถมยังได้เงินไปลงทุนในตลาดหลักทรัพย์อีกต่างหาก

แค่ทนรับความเฉยชาจากสามีตัวเอง...มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว

“เห็นชุดเดรสสีเขียวลายผีเสื้อของฉันไหม” สามีออกจากบ้านไปไม่นาน

แม่ย่าก็เดินลงมาข้างล่างเพื่อถามลูกสะใภ้เกี่ยวกับชุดที่ท่านต้องการสวมแต่หาไม่เจอ ถึงเธอไม่ได้เป็นคนเก็บไว้แต่รู้แทบทุกอย่างภายในบ้าน หญิงสาวเหมือนเป็นหัวหน้าแม่บ้านคอยตรวจตรางานอีกที อาจเพราะเธอว่างจนเกินไปจึงหางานทำระหว่างรอลูกสาวกลับบ้าน

จึงไม่แปลกที่คุณอังคณาจะเข้ามาสอบถาม แล้วเธอก็รีบพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เดินขึ้นชั้นสองเพื่อไปยังห้องของท่าน

“เห็นค่ะคุณแม่ เดี๋ยวปิ่นไปหาให้นะคะ”

“ขอบใจ”

เข้ามาภายในห้องก็เห็นว่าเสื้อผ้ากระจัดกระจายเพราะคุณผู้หญิงของบ้านหาของไม่เจอ เธอจึงเก็บเสื้อผ้าที่หล่นตามพื้นขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นค่อยเลื่อนประตูตู้เสื้อผ้าออกเพื่อหาชุดที่คุณอังคณาต้องการสวมไปงานเลี้ยงเย็นนี้

แน่นอนว่าไปคนละงานกับลูกชาย เพราะท่านมีงานการกุศลให้ต้องดูแลอีกมากมาย ส่วนเธอก็อยู่บ้านคอยเลี้ยงลูก ช่างลงตัวเสียเหลือเกิน

“คุณแม่ทำผมไหมคะ ปิ่นทำให้เอง”

เมื่อหาชุดได้ครบก็ตัดสินใจเดินไปถามท่านว่าต้องการทำผมหรือเปล่า เพราะอีกฝ่ายยังไม่ได้เกล้าผมเลยด้วยซ้ำ มีเพียงแต่งหน้าบางเบาให้ดูสดใสขึ้นมาบ้าง หล่อนจึงต้องถามถามย้ำให้ท่านตัดสินใจ

“ดีเหมือนกัน เอาแบบที่เข้ากับชุดล่ะ อย่าทำให้หน้าฉันอมทุกข์เหมือนหน้าเธอ” คำพูดประชดสั่นคลอนหัวใจที่เจ็บปวดแต่ก็ไม่ได้ทำให้หล่อนต้องเสียน้ำตา กลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วเริ่มทำผมให้ท่านด้วยความมืออาชีพ

“ค่ะ”

คนอายุมากกว่านั่งหน้ากระจกเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองอีกครั้ง จากนั้นจึงได้เห็นถึงความผิดปกติบางอย่างบนมือเรียว ท่านไม่รอช้ารีบถามทันที

“มือเป็นอะไร”

“โดนแก้วบาดค่ะ นิดหน่อยไม่เป็นอะไรมาก” ยังคงตอบเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่ แล้วแผลก็เริ่มดีขึ้นมากแล้ว

ยิ่งได้พลาสเตอร์จากสามีมาติดก็แทบหายเป็นปลิดทิ้ง ยังมีความหวานเล็กน้อยที่เกิดขึ้นจากการกระทำของเขา

ถึงชายหนุ่มจะทำเพราะความสงสารไม่ได้คิดอะไรกับเธอก็ตาม...

“อือ” ท่านรับคำเสียงเบาเหมือนไม่ใส่ใจแต่ก็ยังมองไม่ห่าง

หญิงสาวจึงไม่ได้คิดอะไรนอกจากทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จเรียบร้อย

คุณอังคณาออกจากบ้านเพื่อไปงานการกุศล เหลือเพียงเธอที่อยู่บ้านตามลำพังเพราะลูกสาวยังไม่กลับจากเรียนพิเศษ เลือกจะนั่งรับประทานอาหารในห้องกว้างที่มีเก้าอี้เรียงรายแต่ไม่มีใครร่วมโต๊ะเลยสักคน ความอ้างว้างเกาะกินใจก่อนฝืนกลืนข้าวคำโต อยากกินให้หมดเร็วที่สุดจะได้ไม่ต้องอยู่กับความเหงาอย่างเช่นตอนนี้

“คุณผู้หญิงให้เอายาแก้ปวดมาให้คุณปิ่นค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

แม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับยาแก้ปวด เธอมองด้วยความสงสัยก่อนได้รับคำตอบซึ่งเรียกความซาบซึ้งให้แก่คนฟังเป็นอย่างมาก ดวงตากลมสั่นไหวรับรู้ถึงความห่วงใยที่มีแก่กัน แม้ที่ผ่านมาตัวเองจะไม่เคยถูกยอมรับจากแม่ย่าเลยสักครั้ง

แต่คราวนี้ท่านเป็นฝ่ายมอบความอบอุ่นแก่กัน...ช่างดีเหลือเกิน