๑ บุคคลที่สาม (๕)

นอกจากคำเดียวที่เอ่ยได้ “พี่ขอโทษ” ความรู้สึกผิดยังติดค้างในใจจนถึงทุกวันนี้ ก่อนอีกฝ่ายจะแย้มยิ้มออกมาแล้วลูบปลอบพี่สาว เปลี่ยนอารมณ์ในวินาทีจนเธอปรับตามแทบไม่ทัน ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่

“ไม่ได้โทษพี่หรอก แค่รำลึกความหลังน่ะ”

“อือ” พยักหน้าไปตามเรื่องแล้วรีบเดินออกไปข้างนอกเพื่อรับประทานอาหารเที่ยง ถ้ากินอิ่มน้องสาวอาจจะกลับก็ได้ เธอไม่กล้าไล่แต่ก็ไม่อยากคุยกับอีกฝ่ายนานกว่านี้ ระหว่างมื้ออาหารก็มีนักดนตรีสาวชวนคุยไม่หยุด

บทสนทนาส่วนใหญ่กล่าวถึงสามีของเธอทำให้คนฟังไม่ค่อยอยากแสดงความคิดเห็นมากนัก ทำเพียงยิ้มรับแล้วชะงักเมื่อได้ยินประโยคขอร้องที่ดูเหมือนจะเป็นการบอกเล่ามากกว่า

“วันนี้ปราณมีนัดทานอาหารเย็นกับพี่แสน พี่ปิ่นว่ายังไง ยอมให้ไปหรือเปล่า” เธอยังคงรับประทานอาหารเหมือนไม่รู้สึกกับสิ่งที่น้องสาวเอ่ย ทั้งที่ใจแสนเจ็บปวดก็ยังอดกลั้นเอาไว้ยิ้มหน้าตายก่อนผงกศีรษะเพื่อยืนยัน

“ตามใจสิ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ขออนุญาตไว้ก่อนนะคะ” ไม่รู้เจตนาของน้องสาวว่าต้องการอะไรกันแน่ เพราะยังคงป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้กับสามีของเธอ ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงโวยวายไปแล้ว ต่างจากตอนนี้ที่ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับอย่างเดียว

เพราะเธอ...คือคนที่ไปแย่งเขามาจากน้องสาว

แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม

“จ้ะ”

ฝืนยิ้มแม้ใจจะร้องไห้ ก่อนกินข้าวแล้วนั่งฟังอีกฝ่ายพูดพล่ามอย่างน่ารำคาญ จนกระทั่งบอกลากันในเวลาต่อมาจึงได้หายใจสะดวกขึ้นมาบ้าง เธอคาดหวังว่าสามีของตนจะไม่ตอบตกลงไปกับน้องสาว แต่ก็ได้เพียงแค่หวังเพราะความจริงทั้งสองควงกันเข้ามาในบ้านหลังรับชมภาพยนตร์จบ

“บอกแล้วว่าเรื่องนี้สนุกจริง พี่แสนไม่เชื่อเอง” เสียงดังมาจากหน้าบ้านจนหล่อนต้องหันไปมอง ลูกสาวยังคงสนุกกับการเล่นตุ๊กตาจึงไม่ได้สนใจ ต่างจากคนเป็นแม่ที่ฝืนกลืนก้อนสะอื้นลงคอ บอกตัวเองอย่าใส่ใจเรื่องของสามีกับน้องสาวตน

“คิดว่าจะเป็นแค่รักโรแมนติก แต่สอดแทรกมุกตลกไว้เยอะมากเลย...น้องน้ำมาหาป๊าสิลูก” ลูกสาวเงยหน้ามามองบิดาแล้วยอมลุกจากโซฟาเพื่อเดินไปหาอีกฝ่าย

“ค่ะ”

เขายื่นขนมให้ลูกสาวทำเอาเจ้าตัวยิ้มกว้างมีความสุข ก่อนหยิบมากินคำแรกแล้วไม่ได้หยิบมาอีกเลย

“ป๊าซื้อขนมมาให้ ชอบไหมคะ”

“อร่อย แต่ของแม่ทำอร่อยกว่า” คำตอบทำให้รอยยิ้มของเขาหุบลง เธอเห็นอย่างนั้นจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไปดูหนังกันมาเหรอ” ถามน้องสาวแล้วเจ้าตัวก็พยักหน้ายิ้มมีความสุข ทุกอย่างแสดงออกทางแววตามีเพียงเธอที่นิ่งเงียบเหมือนถูกแช่แข็งเป็นหินไปแล้ว

“ใช่ค่ะพี่ปิ่น สนุกมากเลย” พยักหน้าซึ่งเธอก็ทราบก่อนว่าอีกฝ่ายจะชวนสามีไปดูหนัง แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอมไปเพราะตอนที่เธอเคยชวนถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

“พี่แสนว่างไหม ลูกอยากไปดูหนัง...” ลูกสาวเพิ่งสามขวบแล้วพูดตลอดว่าอยากไปดูหนังอนิเมชั่นในโรงภาพยนตร์ เธออยากสร้างความทรงจำที่ดีให้ลูกสาวจึงมาชวนเขาจะได้ไปพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก กลับถูกอีกฝ่ายเอาเรื่องอื่นมาอ้าง

“ไม่ว่าง มีธุระ”

“แต่น้องน้ำอยากไป” ยังคงพยายามอ้อนวอนกลับถูกเขาตวัดมองคล้ายรำคาญ

“เธอก็พาลูกไปสิ อย่ามาวุ่นวายได้ไหมคนยิ่งปวดหัวอยู่ด้วย”

“ค่ะ”

สุดท้ายก็ไม่ได้ไปด้วยกัน แล้วเขาก็ไปกับหญิงอื่น...