ตอนที่ 7 พบเทียนหมา

เมื่อหัวมันเริ่มสุก เปลือกด้านนอกก็ปริออก เผยเนื้อด้านในสีเหลืองอ่อน ซูหลานย่างต่ออีกไม่นานให้เปลือกหอมกลิ่นไหม้อีกนิด ก่อนนำออกมาวางบนใบไม้รอให้คลายร้อน จึงแบ่งหัวมันออกเป็นส่วน ๆ แล้วส่งให้เด็กแต่ละคน

“กินช้า ๆ ระวังร้อน”

กู้ฉางเหยียนรับของกินไปแต่ไม่ได้กินทันที เขาหันไปดูน้อง ๆ ก่อน เมื่อเห็นว่าทุกคนได้รับของกินครบแล้วจึงค่อยเริ่มกินของตัวเอง

ซูหลานมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ในหัวเพิ่มคะแนนความเป็นพี่ชายให้เขาอีกหลายแต้ม ก่อนจะยื่นเห็ดย่างอีกชิ้นให้เขา

“ของเจ้า”

กู้ฉางเหยียนชะงัก

“ข้ามีหัวมันอยู่แล้ว”

ซูหลานไม่สนใจนางยัดเห็ดใส่มือเขา

“กินให้หมดเจ้าก็เป็นเด็กคนหนึ่งเหมือนกัน ไม่ใช่หัวหน้าครอบครัวเสียหน่อย”

กู้ฉางเหยียนนิ่งไปมือที่ถือเห็ดกำแน่นขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ตอบอะไร เพียงก้มหน้ากินต่อ

ซูหลานหันไปแจกเห็ดให้เด็กคนอื่นต่อ

“ฉางจิ่น เอาของเจ้าไป”

“ขอบคุณขอรับท่านแม่”

“ฉางอัน นี่ของเจ้า”

“ฉางเฟิง ของเจ้า”

สุดท้ายซูหลานจึงหยิบชิ้นเล็กที่สุดให้กู้ฉางอู่ เด็กน้อยรับไปทั้งสองมือ ก่อนจะเงยหน้ามองนาง

“ท่านแม่กินด้วย” กู้ฉางอู่ยื่นเห็ดของตัวเองกลับมาให้

ซูหลานมองมือเล็ก ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้าแล้วใจอ่อนยวบ

“ได้ ๆ แม่กินด้วย” นางกัดเห็ดจากมือเด็กน้อยไปคำหนึ่ง

กู้ฉางอู่ยิ้มจนตาหยี “อร่อยไหม”

“อืม อร่อย”

บรรยากาศข้างลำธารค่อย ๆ เต็มไปด้วยเสียงเคี้ยวอาหารและเสียงหัวเราะเบา ๆ เป็นเพียงอาหารง่าย ๆ ที่หาได้จากในป่า

แต่สำหรับเด็กทั้งห้าแล้วมันอาจเป็นอาหารเช้าที่อร่อยที่สุดในรอบหลายวัน

ขณะนั้นเอง เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของซูหลาน

【ติ๊ง!】

【ภารกิจประจำวันสำเร็จ : รับรางวัล 15 คะแนน】

นางก้มมองเด็กทั้งห้า ทุกคนกำลังกินอาหารอย่างมีความสุข ไม่มีใครรู้เลยว่าในหัวของนางเพิ่งมีเสียงระบบดังขึ้น

ซูหลานอดยิ้มไม่ได้อย่างน้อยระบบก็ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง

หลังจากกินอาหารเช้าจนอิ่มแล้ว ซูหลานก็ไม่คิดจะกลับทันที เด็กทั้งห้าคนยังมีแรงเหลืออีกไม่น้อย หากกลับไปตอนนี้ก็คงเสียโอกาสหาอาหารและเสบียงเพิ่ม

นางจึงเดินเลียบลำธารต่อ โดยให้เด็ก ๆ คอยสังเกตสิ่งรอบตัว กู้ฉางเหยียนยังคงเดินนำอยู่ด้านหน้าเช่นเดิม ส่วนกู้ฉางจิ่นกับกู้ฉางเฟิงช่วยกันมองหาผักและผลไม้ กู้ฉางอันเดินตามอยู่ไม่ห่าง

ส่วนกู้ฉางอู่ ... ยังอยู่ในอ้อมแขนของนางเหมือนเดิม

“ท่านแม่ ตรงนี้มีดอกไม้แปลก ๆ ด้วยขอรับ”

กู้ฉางจิ่นชี้ไปยังพื้นที่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ซูหลานหันไปมอง “แค่กล้วยไม้น่ะ”

ทันใดนั้นเสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวเสียก่อน

【ติ๊ง!】

【ตรวจพบสมุนไพรป่า : เทียนหมา】

ซูหลานชะงักฝีเท้า เทียนหมา? ดวงตาของซูหลานเป็นประกายขึ้นมา

หลังจากนั้นก็หันมองรอบ ๆ จนได้เห็นว่าตรงพื้นด้านหน้าเป็นเพียงต้นไม้เล็ก ๆ ที่ดูไม่ต่างจากพืชป่าทั่วไป ใบไม้ส่วนบนไม่ได้สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย

แต่ระบบกลับตรวจพบว่ามันเป็นสมุนไพร ย่อมเป็นสมุนไพรไม่ผิดแน่

“ทุกคนหยุดก่อน”

ทั้งหมดหยุดเดินพร้อมกัน แม้แต่ฉางอูยังยกหัวขึ้นมองตรง

กู้ฉางเหยียนหันกลับมา “มีอะไรหรือขอรับ”

ซูหลานเดินเข้าไปใกล้บริเวณที่ระบบแจ้งเตือน ก่อนจะย่อตัวลงสำรวจพื้น

【สมุนไพร : เทียนหมา】

【ส่วนที่ใช้ : หัวใต้ดิน】

【คำแนะนำ : ขุดอย่างระมัดระวัง ห้ามทำลายส่วนหัว】

นางหันไปมองเด็ก ๆ พลางวางฉางอูลงบนพื้น

“พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน อย่าเพิ่งเดินไปไหน”

ซูหลานมองพื้นตรงหน้าแล้วหยิบกิ่งไม้ขึ้นมา นางกำลังจะลงมือขุด ทว่าเสียงระบบกลับดังขึ้นอีกครั้ง

【ภารกิจใหม่ : ขุดหัวเทียนหมา】

【เทียนหมามีมูลค่าในตลาดกลางชาวนาชั่งละ 20 เหรียญ】

【รางวัล : 5 คะแนน】

ซูหลานนิ่งไปสองวินาทีนางก้มมองกิ่งไม้ในมือจากนั้นมองพื้นดินตรงหน้า แล้วมองกิ่งไม้อีกครั้ง

“ระบบ เจ้าไม่คิดว่ารางวัลมันน้อยไปหน่อยหรือ”

ไม่มีเสียงตอบ

ซูหลานเบ้ปาก

“ข้าต้องใช้แรงขุดเองนะ”

ยังคงเงียบ

“อย่างน้อยควรให้สิบคะแนนสิ”

เงียบ...

“ห้าก็ห้า”

นางยอมแพ้อย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มลงมือขุดดินอย่างจริงจัง

กู้ฉางเหยียนที่ยืนมองอยู่ด้านข้างขมวดคิ้ว

“ท่านแม่ ใช้กิ่งไม้แบบนั้นจะขุดไหวหรือขอรับ”

“ถ้าไม่ไหวก็ต้องไหว” ซูหลานตอบทั้งที่ยังขุดต่อ “ของดีอยู่ใต้ดิน ถ้าไม่ขุดก็ไม่ได้”

กู้ฉางจิ่นรีบเข้ามาช่วย

“ข้าช่วยขอรับ”

“ได้ แต่ระวังอย่าขุดโดนหัวในดินนะ”

เด็กชายทั้งหลายพยักหน้าพร้อมกันแล้วนั่งลงช่วยนางอย่างตั้งใจ ไม่นานกู้ฉางอันกับกู้ฉางเฟิงก็เข้ามาช่วยด้วย แม้แต่กู้ฉางเหยียนยังวางไม้ในมือลงแล้วเดินเข้ามา

“ข้าจะขุดตรงนี้เอง”

ซูหลานเงยหน้ามองเขา ก่อนจะยิ้ม “ได้ แต่ค่อย ๆ ทำ”

เด็กทั้งห้าช่วยกันขุดอย่างระมัดระวัง ดินร่วนถูกแหวกออกทีละน้อย

... กึก!

ปลายกิ่งไม้กระทบกับบางสิ่งใต้ดิน

ทุกคนหยุดพร้อมกัน

ซูหลานรีบใช้มือปัดดินออก ไม่นานหัวสีเหลืองอ่อนขนาดพอเหมาะก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

“เจอแล้ว!”

นางร้องออกมาด้วยความดีใจ

เด็ก ๆ ต่างชะโงกหน้ามาดู

“นี่คืออะไรขอรับ

“เทียนหมา หัวเทียนหมาเป็นสมุนไพรชนิดหนึ่งแล้วยังต้มกินได้ด้วย ขุดไปให้เยอะที่สุดเผื่อเอาไปขายในเมืองด้วย”

ได้ยินดังนั้นเด็ก ๆ ยิ่งเพิ่มความตั้งใจมากขึ้นอีกหลายเท่า

ซูหลานค่อย ๆ ใช้มือขุดดินรอบ ๆ แล้วดึงหัวเทียนหมาออกมาอย่างระมัดระวัง

ทันใดนั้นเสียงระบบก็ดังขึ้น

【ติ๊ง!】

【ภารกิจ : สำเร็จ】

ซูหลานยิ้มกว้างทันทีในที่สุดก็ได้คะแนนเพิ่ม! นางมองหัวสมุนไพรในมือ ก่อนจะมองเด็กทั้งห้าที่ช่วยกันขุด

“วันนี้พวกเจ้าทำได้ดีมาก”

กู้ฉางเฟิงยิ้มกว้าง “เพราะพวกเราช่วยกันขุดหรือขอรับ”

“ใช่ เพราะพวกเราช่วยกัน” ซูหลานพยักหน้า

“ของดีบางอย่าง ถ้าคนเดียวหาอาจไม่เจอ แต่ถ้าช่วยกันหา ก็มีโอกาสได้ของดีมากขึ้น”

กู้ฉางเหยียนมองหัวเทียนหมาในมือของนาง แววตาที่เคยระแวงซูหลานค่อย ๆ อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว

ส่วนซูหลานกำลังมองหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้า

【คะแนนรวม : 54 คะแนน】

นางยิ้มอย่างพอใจ “แบบนี้ค่อยคุ้มแรงหน่อย”

กู้ฉางจิ่นมองนางอย่างงุนงง “ท่านแม่พูดอะไรหรือขอรับ”

“ไม่ ไม่มีอะไร” ซูหลานรีบเก็บสมุนไพรลงตะกร้า

นางลุกขึ้นก่อนจะมองเข้าไปในป่าลึกกว่าเดิม “ไปกันต่อเถอะ”

กู้ฉางเหยียนคัดค้านทันที “ท่านแม่หากไปไกลกว่านี้ คืนนี้พวกเราจะกลับไปนอนที่วัดร้างไม่ทันแล้วนะขอรับ”

ซูหลานที่กำลังจะก้าวเข้าไปในป่าชะงักเท้า นางหันกลับไปมองท้องฟ้า ก่อนจะพบว่าดวงอาทิตย์เริ่มเคลื่อนคล้อยต่ำลงแล้วจริง ๆ

นางมัวแต่ตื่นเต้นกับของกินจนลืมดูเวลาเสียได้

“จริงของเจ้า”

นางก้มมองตะกร้าที่เต็มไปด้วยผัก ผลไม้ หัวมัน และสมุนไพร ก่อนจะพยักหน้า

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้พอแค่นี้ก่อน”

กู้ฉางเฟิงที่กำลังมองเข้าไปในป่าทำหน้าผิดหวัง

“แต่ข้างในอาจมีของกินอีกนะขอรับ”

“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“พรุ่งนี้จะมาอีกหรือขอรับ” เด็กชายตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

ซูหลานหัวเราะ “ถ้าพวกเจ้ายังอยากมา ก็มา”

“อยากมา!” กู้ฉางเฟิงตอบทันที

กู้ฉางจิ่นเองก็พยักหน้าแรง ๆ “ข้าก็อยากมาขอรับ”

กู้ฉางอันไม่ได้พูดอะไรแต่สายตาที่มองตะกร้าของซูหลานก็บอกชัดว่าเขาเห็นด้วย

กู้ฉางเหยียนถอนหายใจเบา ๆ สุดท้ายเขาก็เป็นคนหันหลังกลับเดินนำหน้าตามเดิม

“ถ้าอย่างนั้นกลับกันเถอะขอรับ”

ซูหลานอุ้มกู้ฉางอู่ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเดินตามเด็ก ๆ กลับไปทางลำธาร ระหว่างทาง กู้ฉางเฟิงยังคงพูดไม่หยุด

“ท่านแม่พรุ่งนี้เราจะเจอเทียนหมาอีกหรือไม่ขอรับ”

“ไม่รู้”

“แล้วจะเจอเห็ดอีกไหม”

“ไม่รู้”

“แล้วพลัมป่าล่ะ”

“ไม่รู้”

“แล้วหัวมัน”

“เจ้าถามมากเกินไปแล้ว” ซูหลานยื่นมือไปบีบแก้มเขา “ถ้าพรุ่งนี้ยังถามไม่หยุด แม่จะให้เจ้าขุดคนเดียว”

กู้ฉางเฟิงรีบหุบปากทันที

“คิก ๆ ” กู้ฉางจิ่นหัวเราะเยาะ

แม้แต่กู้ฉางเหยียนที่เดินอยู่ด้านหน้าก็ยังยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ดังไปตามทางกลับวัดร้าง

ซูหลานก้มมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนตอนนี้กู้ฉางอู่กำลังซบหน้าลงบนไหล่ของนางท่าทางงวงงุน

“ง่วงแล้วหรือ”

“ขอรับ...” เด็กน้อยตอบเสียงเบา

“หลับเถอะไว้ถึงวัดแล้วแม่จะปลุกนะ”

ซูหลานกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น ก่อนจะเดินตามเด็กคนอื่น ๆ ในใจนางกำลังคิดถึงหัวเทียนหมาที่เก็บมาได้

ถ้าของสิ่งนี้ขายได้จริงก็มีทางหาเงินเพิ่มแล้ว และถ้าโชคดีพอพรุ่งนี้อาจจะเจอสมุนไพรอย่างอื่นอีก เอาไปขายแลกข้าวได้บ้างก็ยังดี