ตอนที่ 6 มื้อเล็ก ๆ กลางป่า

เดินออกมาจากจุดเดิมไกลพอสมควรกู้ฉางจิ่นก็หันกลับมาถามซูหลาน

“หากท่านแม่หนัก ให้ข้าแบกน้องเล็กแทนได้นะขอรับ”

“ไม่หนัก” ซูหลานตอบพลางขยับแขนให้กระชับขึ้น “ตัวแค่นี้จะหนักสักเท่าไรกัน”

กู้ฉางเฟิงหันมามองน้องเล็กแล้วหัวเราะ “น้องห้าขี้เกียจเดินแล้ว”

“ข้าไม่ได้ขี้เกียจ...” กู้ฉางอู่รีบเถียงเสียงเบา “ท่านแม่บอกว่าทางมันขรุขระ”

ซูหลานหลุดหัวเราะ

“ใช่ ๆ ทางขรุขระ ไม่ใช่เจ้าขี้เกียจ”

เด็กน้อยพยักหน้าหงึก ๆ อย่างพอใจ

“ขอรับ”

กู้ฉางเหยียนที่เดินนำอยู่ด้านหน้าเหลือบมองกลับมา ภาพหญิงสาวที่กำลังอุ้มน้องเล็กเดินตามพวกเขาทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย

ในใจของเขาตอนนี้ไม่อยากให้น้องเล็กสนิทสนมกับซูหลานเลยสักนิด เขาไม่อยากให้น้องเล็กเชื่อใจนาง ... หากถึงตอนที่นางทิ้งพวกเขาแล้วจากไปกับชายชู้ น้องเล็กจะได้ไม่แตกสลายอีก

แต่ตอนนี้น้องเล็กดูมีความสุขมากขนาดนั้น พี่ชายอย่างเขาจะทำใจเห็นน้องเล็กกลับมาเศร้าอีกได้อย่างไรกัน อีกอย่างตั้งแต่เมื่อคินนางก็เหมือนจะดีขึ้นมาก

กู้ฉางเหยียนละสายตากลับไปทางด้านหน้า ‘คนเราจะเปลี่ยนไปได้จริง ๆ งั้นหรือ’

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางอู่ : ความผูกพัน +1】

ซูหลานกะพริบตาปริบ ๆ นางไม่ได้พูดอะไรก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน กู้ฉางอู่กำลังเล่นชายผ้าของนางอย่างสนุกสนาน ไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองเพิ่งทำให้ระบบเพิ่มคะแนนอีกแล้ว

ซูหลานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เจ้านี่หาแต้มให้แม่เก่งจริง ๆ”

“แต้มอะไรหรือขอรับ” กู้ฉางอู่เงยหน้าขึ้นถาม

“ไม่มีอะไร” ซูหลานหัวเราะ “แค่พูดไปเรื่อยน่ะ”

“อ้อ...”

เด็กน้อยตอบรับอย่างไม่ติดใจ ก่อนซบลงบนไหล่นางอีกครั้ง

ซูหลานมองเส้นทางด้านหน้า ป่าด้านในดูหนาทึบกว่าที่คิด แต่เมื่อเห็นเด็กทั้งสี่เดินนำหน้าอย่างกระตือรือร้น

วันนี้ ... พวกนางจะต้องหาอาหารให้ได้มากที่สุด

ยิ่งเดินเข้าไปด้านในป่าก็ยิ่งรกขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังพอเห็ฯทางเดินเก่าของชาวบ้านอยู่บ้าง กิ่งไม้เกี่ยวแขนเสื้อจนซูหลานต้องคอยใช้มือปัดออกเป็นระยะ ส่วนกู้ฉางเหยียนเดินนำอยู่ด้านหน้า คอยใช้ไม้ในมือแหวกพุ่มไม้ดูทางให้คนด้านหลัง

กู้ฉางจิ่นกับกู้ฉางเฟิงเดินตามติด ๆ ส่วนกู้ฉางอันนั้นเงียบกว่าคนอื่น แต่สายตากลับกวาดมองไปรอบด้านไม่หยุด ส่วนเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนมองไปทั่วอย่างตื่นเต้น

【พบกระเทียมป่า】

กู้ฉางเหยียนใช้ไม้เขี่ยใบไม้ที่ปกคลุมอยู่ด้านบนออก

“เหมือนจะเป็นผักป่า ข้าเคยเห็นชาวบ้านเก็บตอนที่เดินออกจากเมืองหลวงแรก ๆ”

ซูหลานได้ยินก็รีบเดินเข้าไปดู ใต้พุ่มไม้มีต้นไม้ใบเขียวขึ้นอยู่หลายต้น บางต้นยังอ่อน บางต้นโตจนใบแผ่ออกกว้าง นางนั่งยอง ๆ ลงมองใกล้ ๆ

“มันคือกระเทียมป่า เก็บได้”

“กินได้จริงหรือขอรับ” กู้ฉางจิ่นถามด้วยความสนใจ

“อืม ทำได้หลายอย่างเลยล่ะ ลวกแล้วทำเป็นยำหรือจะผัดกับไข่ยิ่งอร่อย”

คำพูดลอย ๆ ของนางกลับทำให้เด็กชายที่ยืนล้อมอยู่กลืนน้ำลายไม่รู้ตัว

ซูหลานเด็ดใบหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปสั่งเด็ก ๆ

“พวกเจ้าช่วยกันเด็ดเอาเฉพาะยอดอ่อนนะอย่าถอนรากมัน”

“เพราะอะไรหรือขอรับ” กู้ฉางเฟิงถาม

“ถ้าไม่ถอนราก คราวหน้ามันก็ยังโตให้เราเก็บกินได้ อีกอย่างถึงแม้ว่ารากของมันจะกินได้ แต่ตอนนี้พวกเราก็ไม่มีเครื่องปรุงอยู่ดี”

เด็กชายพยักหน้าหงึก ๆ

“อ้อ... เหมือนเลี้ยงไก่ ถ้าไม่จับมันกินหมด ก็ยังมีไข่ให้เก็บ”

ซูหลานชะงักไปเล็กน้อย เด็กคนนี้เปรียบเทียบได้ประหลาดดี

“...จะว่าอย่างนั้นก็ได้”

เด็กทั้งหลายเริ่มช่วยกันเก็บผักอย่างขะมักเขม้น

【พบเห็ดหอมป่า】

จังหวะเดียวกันกับที่กู้ฉางจิ่นก็ร้องขึ้นมา

“ท่านแม่! ทางนี้มีอีก! กระเทียมป่าเยอะมาก”

“ค่อย ๆ เก็บ ระวังเหยียบต้นอื่น ๆ ด้วย”

“ทราบแล้วท่านแม่!”

เสียงเด็ก ๆ ดังสลับกันไปมา ทำให้ป่าที่เงียบสงบเมื่อครู่คึกคักขึ้นไม่น้อย ซูหลานยืนมองภาพตรงหน้า พลางก้มมองกู้ฉางอู่ในอ้อมแขน

เจ้าตัวเล็กกำลังมองพี่ ๆ เก็บผักตาแป๋ว

“อยากลงไปช่วยพี่ ๆ เก็บหรือไม่”

“ไม่เอา” กู้ฉางอู่ส่ายหน้าทันที แล้วกอดคอนางแน่นกว่าเดิม

“อุ้ม”

“เจ้าอายุแค่สองขวบ แต่รู้จักใช้แม่เป็นพาหนะแล้วหรือ”

เด็กชายไม่เข้าใจคำว่า ‘พาหนะ’ แต่ยังคงกอดนางแน่นเหมือนเดิม

“ท่านแม่อุ้ม”

“ได้ ๆ อุ้มก็อุ้ม”

ซูหลานหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับตัวให้เขานั่งสบายขึ้น ก่อนจะมองไปรอบ ๆ หาเห็ดหอมป่าที่ระบบตรวจพบ

ทันใดนั้นกู้ฉางเฟิงก็ร้องขึ้นอีกครั้ง “ท่านแม่! ข้างหน้านั่นมีเห็ด!”

ซูหลานรีบหันไปทันที “อย่าเพิงแตะนะ!”

เสียงของนางดังขึ้นจนเด็กชายชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปเด็ด กู้ฉางเฟิงหันกลับมามองอย่างงุนงง

“ทำไมหรือขอรับ”

“เห็ดในป่าบางชนิดกินไม่ได้ ต่อให้หน้าตาเหมือนกันก็ไม่ได้หมายความว่าจะกินได้ บางอย่างแต่มัมผัสเบา ๆ สารพิษพวกนั้นก็ติดมือแล้ว”

นางมองดูแล้วพบว่ามันคือเห็ดหอมป่าที่ระบบตรวจพบ นางดึงขึ้นมาจากขอนไม้หนึ่งดอกก่อนหันมาบอกเด็ก ๆ

“นี่คือเห็ดหอมป่า หมวกเห็ดขอบโค้งงุ้มเล็กน้อย ใต้หมวกเป็นครีบสีขาวละเอียด มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ... พวกเจ้าลองเก็บมาดูสิ เห็ดหอมนี่แยกกับเห็ดอย่างอื่นไม่ยาก”

【เห็ดหอมป่า】

【ราคา : 25 เหรียญ / ชั่ง】

ดวงตาของซูหลานเป็นประกายทันที

‘ของดีจริง ๆ ด้วย...’

กู้ฉางเหยียนมองเห็ดตรงหน้า ก่อนจะหันไปมองซูหลาน

“ท่านแม่รู้ได้อย่างไรว่าอันไหนกินได้อันไหนกินไม่ได้”

นางคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “ข้าเคยเห็นมาก่อน” เป็นคำตอบที่ง่ายที่สุด

กู้ฉางเหยียนยังคงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง แต่ครั้งนี้ไม่ได้ถามต่อแต่ก้มลงเก็บเห็ดบนขอนไม้ผุ ๆ ด้วยความเร็ว

“พวกเราจดจำไว้แล้วขอรับ”

“ดีมาก”

ซูหลานพยักหน้าเด็กคนนี้ช่างถามจริง ๆ แต่ก็ดีแล้วต่อไปเขาจะไม่พาน้อง ๆ ไปกินของมั่ว ๆ

เดินต่อไปอีกพักใหญ่พวกเขาก็เจอลำธารเล็ก ๆ สายน้ำใสไหลผ่านก้อนหินกลางป่า น่าจะเป็นสายเดียวกันที่ผ่านด้านข้างวัดร้าง

กู้ฉางจิ่นรีบวิ่งเข้าไปดู

“มีน้ำด้วย!”

“น้องรองอย่าวิ่ง!” กู้ฉางเหยียนรีบตะโกนเตือน

เด็กชายชะลอฝีเท้าทันทีก่อนจะนั่งลงข้างลำธารวักน้ำขึ้นมาดื่มไปอีกใหญ่

ซูหลานเดินตามไปช้า ๆ นางมองน้ำตรงหน้าแล้วรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย มีน้ำก็หมายความว่าบริเวณนี้น่าจะมีอาหารอีกไม่น้อย นางก้มมองริมลำธาร ก่อนจะพบพืชป่าขึ้นอยู่เป็นหย่อม ๆ

【ตรวจพบผักจูไช้】

【ตรวจพบผักชีล้อม】

“ตรงนี้ก็เก็บได้” นางชี้ให้พวกเขาดู

เด็กทั้งหลายหันมาพร้อมกัน “จริงหรือขอรับ”

“ผักพวกนี้ไม่สะอาดเท่าไหร่ เลือกเอาเฉพาะยอดอ่อนแล้วก็ไม่มีรอยแมลงกินนะ”

เด็ก ๆ พยักหน้ารีบช่วยกันเก็บอีกครั้ง ซูหลานยืนมองตะกร้าที่เริ่มมีผักเต็มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอดยิ้มไม่ได้

【ตรวจพบหัวมันเทศป่า】

ซูหลานจัดการวางฉางอู่ลงบนโขดหินใกล้ ๆ น้ำ

“ฉางอู่นั่งอยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนเด็ดขาด”

“อืม ๆ ” กู้ฉางอู่พยักหน้าอย่างแข็งขัน

นางมองรอบ ๆ จึงเห็นว่าใต้ต้นไม้มีเถาวัลย์ชนิดหนึ่งเลื้อยคลุมดินอยู่ นางเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะลองเปิดใบไม้ดูแล้วดวงตาก็เป็นประกาย

“เจอของดีแล้ว”

เด็กทั้งห้าหันมาพร้อมกัน

ซูหลานยิ้มกว้าง “วันนี้พวกเรามีอาหารเพิ่มแล้ว”

กู้ฉางเฟิงรีบถาม “อะไรหรือขอรับ”

ซูหลานยังไม่ตอบนางเพียงยกมือขึ้นชี้ไปยังเถาวัลย์ตรงหน้า

“ช่วยแม่ขุดตรงนี้หน่อย”

เด็ก ๆ มองหน้ากันก่อนจะรีบเข้ามาล้อมทันที

ส่วนกู้ฉางเหยียนที่ยืนอยู่ด้านข้างกลับหรี่ตามองซูหลานเล็กน้อย จากตอนแรกที่คิดว่านางแปลกไป ตอนนี้ความคิดที่ว่า ... นางอาจไม่ใช่ซูหลานคนเดิมมีน้ำหนักขึ้นอีกหลายส่วน

หลังจากช่วยกันขุดอยู่พักใหญ่ พวกเขาก็ได้หัวมันเทศหัวอ้วนยาวเพิ่มมาอีกหลายหัว ซูหลานมองของที่เก็บมาแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

“วันนี้พอมีอะไรกินแล้ว”

นางหันไปมองลำธารใสตรงหน้าก่อนจะตัดสินใจ

“วันนี้พวกเรากินอาหารที่นี่กันเถอะ”

เด็กทั้งห้าตาเป็นประกายขึ้นมาทันที

“กินเลยหรือขอรับ” กู้ฉางเฟิงถามอย่างตื่นเต้น

“กินเลยเถอะ ไม่ต้องแบกหัวมันหนัก ๆ ลงไป พวกเจ้าเก็บกิ่งไม้แห้งมาก่อไฟ”

“ขอรับ!”

เด็ก ๆ แยกย้ายกันทันที

กู้ฉางเหยียนกับกู้ฉางจิ่นช่วยกันเก็บกิ่งไม้ ส่วนกู้ฉางอันกับกู้ฉางเฟิงช่วยกันลากกิ่งเล็ก ๆ กลับมา

ไม่นานกองไฟเล็ก ๆ ก็ถูกก่อขึ้นข้างลำธาร ซูหลานนั่งลงข้างกองไฟ ก่อนจะนำหัวมันที่ขุดได้มาล้างด้วยน้ำสะอาด

“หัวมันต้องย่างให้สุกก่อนถึงจะกินได้” นางย้ำกับเด็ก ๆ

จากนั้นจึงนำหัวมันไปวางไว้ใกล้ถ่านร้อน ๆ แล้วค่อย ๆ พลิกกลับไปมา กลิ่นหอมอ่อน ๆ เริ่มลอยออกมา

เด็กทั้งห้าจ้องหัวมันตาไม่กะพริบ ซูหลานเห็นท่าทางพวกเขาก็หัวเราะเบา ๆ แล้วหันกลับไปจัดการกับเห็ดต่อ

นางเลือกแยกส่วนขาและหมวกออกจากกัน เพื่อที่เวลานางเสียบไม้จะได้สุกทั่วถึง แล้วนำไปเสียบไม้ย่างเหนือกองไฟ ไม่นานกลิ่นหอมของเห็ดย่างก็ลอยตามลม

กู้ฉางจิ่นขยับเข้ามาใกล้ “หอมมากเลยขอรับ”

“อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว”

“ขอรับ”