ตอนที่ 5 เข้าป่าลึกอีกนิด

ซูหลานมองท่าทางของเด็กแก่แดดคนนี้แล้วก็คิดตาม เรื่องที่เขากังวลนั้นก็ถูกผู้หญิงบอบบางอายุแค่สิบเก้ากำลังเป็นสาวเต็มตัวกับเด็กอ่อนแออีกห้าคน จะรอดไปได้กี่วันเชียว

แต่ก่อนจะตอบอะไรออกไป เสียงจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง!】

【ภารกิจใหม่】

【หาอาหารให้ลูกชายทั้งห้ากินอิ่ม】

【รางวัล : คะแนนระบบ 15 คะแนน】

ซูหลานมองหน้าจอที่ไม่มีใครเห็น จากนั้นก็หันไปมองเด็กทั้งห้า นางยกมือขึ้นเท้าสะเอวมองไปรอบ ๆ

“ช่างเถอะเรื่องของพ่อพวกเจ้าไว้คิดกันอีกทีก็แล้วกัน ตอนนี้พวกเราไม่มีที่ไป ไม่มีอาหาร อาศัยอยู่ที่นี่ชั่วคราวก่อนแล้วกัน”

ทุกคนพยักหน้า

“ขอรับ”

ซูหลานมองไปรอบ ๆ วัดร้าง แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่แปลงผักด้านหลังมุมปากของนางค่อย ๆ ยกขึ้น

“เมื่อคืนข้าเห็นแปลงผักหลังวัดพวกเราไปดูกัน ตอนนี้เอาหัวมันที่เหลือจากเมื่อคืนรองท้องก่อน ค่อยไปดูกันว่าจะหาของกินอะไรได้บ้าง”

กู้ฉางเฟิงเด็กอ้วนตาเป็นประกายทันทีก่อนจะพุ่งไปเป็นคนแรก เขาเขี่ยทั้งหมดออกมากองขี้เถ้าแล้วจัดการส่งให้พี่น้องทุกคน

“ท่านแม่ก็กินเถอะ” หัวสุดท้ายเขาเดินมาส่งให้นางถึงตรงหน้า

“ขอบใจมากฉางเฟิง”

หลังจากกินหัวมันที่เหลือเป็นอาหารเช้าแล้ว ซูหลานก็พาเด็กทั้งห้าออกมาด้านหลังวัด เมื่อคืนฟ้ามืดเกินไปนางเห็นเพียงเถามันที่เด็ก ๆ ขุดเจอเท่านั้น แต่พอเป็นตอนกลางวัน สิ่งที่ซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้กลับมองเห็นได้ชัดเจนกว่าที่คิด

“วันนี้แม่คนนี้จะสอนพวกเจ้าหาอาหารเอง”

บริเวณด้านหลังวัดมีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง แม้จะไม่ได้รับการดูแลมานาน แต่เพราะอยู่ใกล้ภูเขาและมีน้ำฝนตามธรรมชาติ ทำให้พืชป่าขึ้นอยู่ไม่น้อย

“ที่นี่ของกินเยอะกว่าที่คิดแฮะ...” นางพึมพำ

กู้ฉางจิ่นเดินตามอยู่ข้าง ๆ

“ฉางจิ่นจำได้ไหมว่าอยู่ตรงไหน”

เด็กชายรีบเดินนำไป ก่อนหยุดตรงบริเวณพุ่มไม้เตี้ย ๆ

“ตรงนี้ขอรับ”

ซูหลานก้มลงดูพื้นเถามันที่ถูกขุดไปเมื่อคืนยังเหลืออยู่บางส่วน นางใช้กิ่งไม้เขี่ยดินบริเวณโคนต้นเบา ๆ

“ทิ้งพวกมันไว้ก่อนมันอยู่ใกล้วัด กลับมาขุดทีหลังก็ยังทัน”

พูดจบนางก็ลุกขึ้นแล้วเริ่มเดินสำรวจต่อ นางตั้งใจจะดูให้ทั่วบริเวณก่อนหากวันนี้หาอาหารได้มากพอ อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องอดทนกินหัวมันเพียงอย่างเดียว

หัวมันแดงกินครั้งแรกอาจจะหอมหวานแต่กินติด ๆ กันหลายมื้อก็ไม่ไหว

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางจิ่น : ความผูกพัน +1】

【กู้ฉางเฟิง : ความผูกพัน +1】

ซูหลานเลิกคิ้วนางหันไปมองเด็กสองคนที่กำลังช่วยกันค้นหาพืชตามพื้น

“ระบบนี่ชอบโผล่มาให้คนตกใจจริง ๆ”

ซูหลานเดินต่อไปอีกไม่ไกล ทันใดนั้นกู้ฉางเฟิงก็ร้องขึ้น

“ท่านแม่!”

เสียงของเด็กชายดังจนซูหลานรีบหันไปมอง

“อะไร”

“ตรงนี้มีผลไม้อะไรด้วย!”

เด็กชายย่อตัวอยู่ใต้พุ่มไม้มือหนึ่งแหวกใบออก อีกมือชี้ไปยังต้นไม้กลุ่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ด้านใน

ซูหลานเดินเข้าไปดูก็เห็นผลกลมเล็กสีแดงเข้มจนเกือบดำห้อยอยู่เต็มกิ่ง นางพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจำได้ว่าเป็นเป็นต้นพลัมป่า

“อันนี้กินได้”

ดวงตาของกู้ฉางเฟิงเป็นประกาย “จริงหรือขอรับ”

“จริงสิ ลูกสีดมม่วงอมดำสีเข้ม ๆ นั้นกินได้ ส่วนสีเขียวยังกินไม่ได้”

“ขอรับ!” เด็กชายรับคำอย่างแข็งขัน

ซูหลานยังไม่ทันได้หันไปหยิบตะกร้า กู้ฉางเฟิงก็แอบเด็ดลูกหนึ่งใส่ปากเสียแล้ว

นางกอดอกมอง “เป็นอย่างไร”

เด็กชายตาเป็นประกาย “หวาน!”

กู้ฉางเฟิงเหลือบมองผลอีกลูกที่ยังเป็นสีเขียว “สีเขียวก็น่ากิน”

ซูหลานไม่ห้ามเขานางบอกแล้วว่ายังกินไม่ได้ ในเมื่อไม่เชื่อก็ปล่อยให้ลองเอง

“ถุ๊ย!” ใบหน้าของกู้ฉางเฟิงบิดเบี้ยวทันที

“เปรี้ยว!”

กู้ฉางจิ่นที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุดหัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ ๆ ท่านแม่บอกแล้วเจ้าก็ไม่เชื่อ!”

ซูหลานเองก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ “โทษความตะกละของเจ้าเถอะ ฮ่า ๆ ๆ ”

กู้ฉางเฟิงทำหน้าหงอย

“ข้าแค่อยากรู้นี่นา ...”

ซูหลานยื่นมือไปลูบศีรษะเด็กชายเบา ๆ

“คราวหน้าต้องเชื่อฟังข้า กินมั่วซั่วไม่ได้นะ ยังดีที่มันไม่มีพิษหากมีพิษขึ้นมาต่อให้คายออกมาก็ไม่ทันแล้วนะ”

กู้ฉางเฟิงพยักหน้าหงึก ๆ

“ขอรับ ๆ ข้าจะจำไว้ท่านแม่ข้าจะไม่กินมั่วซั่วอีก”

กู้ฉางจิ่นเด็ดลูกสีดำขึ้นมาลองชิมบ้าง เขาเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่งก่อนดวงตาจะเป็นประกาย

“หวานจริงด้วย!” เด็กชายหันไปมองต้นพลัมป่าตรงหน้า “น้องเล็กต้องชอบแน่ ๆ”

เขารีบหันมามองซูหลาน “ท่านแม่เราจะเก็บไปทั้งหมดหรือไม่ขอรับ”

ซูหลานยิ้ม “ได้สิ เก็บลูกที่สุกแล้วใส่ตะกร้าไว้”

“ขอรับ!”

เด็กทั้งสองเริ่มช่วยกันเก็บผลไม้ทันที

ซูหลานมองภาพนั้นแล้วอดยิ้มไม่ได้ เด็กพวกนี้ถึงจะหิวแต่กลับนึกถึงน้องเล็กก่อนเสมอ ดูท่าในเวลาปกติเด็ก ๆ ครอบครัวนี้จะรักกันไม่น้อยเลย

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางจิ่น : ความผูกพัน +1】

ซูหลานเหลือบมองข้อความตรงหน้า

จากนั้นก็หันไปมองกู้ฉางจิ่นที่กำลังเก็บผลไม้อย่างขยันขันแข็ง

“ระบบนี่ชอบให้คะแนนเด็กง่ายจริง ๆ” นางพึมพำ “แล้วฉางเหยียนล่ะ”

ซูหลานเงยหน้ามองไปอีกทาง

กู้ฉางเหยียนไม่ได้เดินตามมาช่วยเก็บผลไม้ เด็กชายยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย กำลังตรวจดูเส้นทางรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง สายตาของเขากวาดมองตั้งแต่ป่าไปจนถึงทางเดินด้านหน้า

ซูหลานมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง เด็กคนนี้ ... อายุแค่สิบสอง แต่กลับทำตัวเหมือนผู้ใหญ่เสียแล้ว นางมองบุคลิกที่โตเกินวัยของเด็กชายแล้วถอนหายใจ

“พี่คนโตเจ้ามาช่วยน้อง ๆ เถอะ แม่จะดูต้นทางให้เอง”

กู้ฉางเหยียนชะงัก

คำว่า ‘แม่’ จากปากของนางทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ แต่แปลกตรงไหนเขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน เหมือนยิ่งหาคำตอบก็ยิ่งได้ความว่างเปล่ากลับมา

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดคำพูดนั้นกลับทำให้ความระแวงในใจลดลงเล็กน้อย

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางเหยียน : ความผูกพัน +1】

‘ในที่สุดไข่ก็แตกสักที !!’

ซูหลานกะพริบตานางมองเด็กชายตรงหน้า

“เจ้าคิดอะไรอยู่”

“ไม่ได้คิดอะไรขอรับ”

ซูหลานตบไหล่เขาเบา ๆ “ไปช่วยน้องเก็บผลไม้เถอะ”

กู้ฉางเหยียนมองมือของนางที่เพิ่งแตะไหล่ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ขอรับ”

เขาเดินไปช่วยน้อง ๆ โดยไม่ได้พูดอะไรอีก

ซูหลานมองตามแผ่นหลังของเขาแล้วอดยิ้มไม่ได้ ดูเหมือนเจ้าเด็กหัวแข็งนี่ ... จะไม่ได้เข้าถึงยากอย่างที่คิดเสียทีเดียว

อย่างน้อยคะแนนจากระบบก็เป็นหลักฐานแล้ว

นางเดินกลับไปยังแปลงผักตรวจดูแล้วเห็นหัวไชเท้าที่มีขนาดที่พอจะกินได้แล้ว นางจึงถอนออกมาจนหมดทั้งห้าหัว ก่อนจะถอนผักกาดเขียวที่พอกินได้มาด้วย แม้ต้นจะเล็กเพราะขาดการดูแลแต่อย่างน้อยก็กินได้

แต่เท่านี้ยังไม่พอ ... เด็กผู้ชายห้าคนกำลังอยู่ในช่วงวันรุ่นแล้วสี่คน ร่างกายที่กำลังพัฒนาในตอนนี้ แน่นอนว่าแค่ขุดหัวมันไปวัน ๆ ไม่มีทางเพียงพอ

ซูหลานเงยหน้ามองไปทางป่าด้านหลัง “ไปดูข้างในอีกหน่อยเถอะ”

เด็กทั้งห้าคนเงยหน้าขึ้นพร้อมกันมองไปทางเดียวกับนาง

“ขอรับ!”

กู้ฉางอู่ที่กำลังยืนอยู่ข้างพี่ชายคนที่สี่ขยับเท้าตามคนอื่น แต่เพียงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เริ่มช้าลง

ทางด้านหน้ามีทั้งก้อนหิน รากไม้ และพื้นดินที่ไม่เรียบ เด็กวัยสองขวบเดินตามพี่ ๆ ได้ไม่กี่ก้าวก็เริ่มสะดุด

ซูหลานเหลือบมองเขาก่อนจะกวักมือเรียก

“ฉางอู่ทางข้างหน้าเดินลำบาก มานี่มาแม่จะอุ้มไป”

เด็กน้อยรีบเดินตุบ ๆ เข้ามาหาทันที พอถูกอุ้มขึ้นก็ยกแขนเล็ก ๆ โอบรอบคอของนางอย่างคุ้นเคย

“ท่านแม่ ...” เด็กชายซุกหน้าลงที่คอถูไถไปมา

กู้ฉางเหยียนเห็นท่าทางนั้นของทั้งคู่เขาก็เดินเข้ามา

“น้องเล็กให้พี่ใหญ่อุ้มดีหรือไม่ ท่านแม่จะเหนื่อยเอานะ”

ฉางอู่ส่ายหน้ารีบกอดคอซูหลานแน่นขึ้นกว่าเดิม “ไม่เอาข้าจะอยู่กับท่านแม่”

“แต่น้องเล็ก” กู้ฉางเหยียนทำท่ายื่นมือออกมา

ทำให้กู้ฉางอู่กอดแน่นอีก

“ไม่ไปก็ไม่ไป แม่อุ้มเจ้าเอง”

“แต่ว่า ...”

“เดินนำไปเถอะ น้องเล็กตัวเท่านี้ข้าอุ้มได้” นางบอกกู้ฉางเหยียน

ซูหลานจัดท่าให้เด็กน้อยอยู่ในท่าที่สบายขึ้น ก่อนออกเดินตามพวกเด็กโตเข้าไปด้านใน