ตอนที่ 4 ภารกิจให้ลูกเลี้ยงกินอิ่ม

หลังจากกินเสร็จซูหลานเก็บหัวมันที่เหลือไปฝังไว้ใต้ขี้เถ้า อาศัยความร้อนที่เหลือทำให้หัวมันสุก

“พรุ่งนี้เช้าจะได้ไม่ต้องก่อไฟใหม่”

กู้ฉางจิ่นพยักหน้า “ขอรับ”

ซูหลานมองฟ้าที่มืดสนิทด้านนอกวัด ก่อนหันกลับมามองเด็กทั้งห้า วันนี้นางเพิ่งฟื้นจากการข้ามภพ ยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะต้องเจอกับอะไร

ไม่รู้ว่าครอบครัวนี้จะถูกส่งไปไหนอีกหรือไม่ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของเด็กทั้งห้าจะมีโอกาสกลับมาหรือไม่ หรือบางทีอาจจะตายไปแล้วก็ได้ไม่อย่างนั้นคงไม่หายไปแบบนี้

แต่เรื่องหนึ่งนางรู้แล้ว ถ้านางต้องเดินทางต่อไปพร้อมกับเด็กพวกนี้จริง ๆ อย่างน้อยก็ต้องทำให้พวกเขามีชีวิตรอดก่อน

“เอาล่ะ นอนได้แล้ว”

เด็กทั้งห้าค่อย ๆ แยกย้ายกันหาที่นอน ซูหลานเองก็เลือกมุมหนึ่งของพื้นวัดแล้วล้มตัวลง ร่างกายนี้อ่อนล้าเต็มทีเดิมทีก็เป็นคุณหนูในห้องหอ ร่างบอบบางนี้ทนมาได้จนถึงที่นี่ก็นับว่าดีมากแล้ว

นางหลับตาลงได้ไม่นานก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างขยับเข้ามาใกล้ ซูหลานลืมตาขึ้นเห็นกู้ฉางอู่กำลังคลานเข้ามาหานาง

“ท่านแม่...”

“ฉางอู่มีอะไร”

เด็กน้อยไม่ตอบเพียงมุดเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนบาง แล้วขดตัวเข้าหานางก่อนกอดแขนเอาไว้แน่น

ซูหลานแข็งค้าง “เดี๋ยว!”

เด็กน้อยหลับตาพริ้ม “ท่านแม่ตัวอุ่น...”

ซูหลานเงียบไปนางก้มมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างกาย จะผลักออกก็ดูใจร้ายเกินไป สุดท้ายจึงถอนหายใจแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เขา

“เด็กน้อย...”

ซูหลานหลับตาลงอีกครั้ง คืนนี้คงต้องนอนกันแบบนี้ไปก่อน

【ติ๊ง!】

【ภารกิจเริ่มต้นกินให้อิ่มหนึ่งมื้อ: สำเร็จ】

【เปิดความสามารถค้นห้าในรัศมี 10 เมตรสำเร็จ】

ซูหลานลืมตาขึ้นอีกครั้งเยี่ยมไปเลยตอนนี้นางไม่ต้องเป็นหนูตาบอดคลำทางอีกแล้ว

“...”

แค่สิบเมตรเองหรือระบบนี้ช่างรู้จักหาเรื่องให้นางจริง ๆ แต่เมื่อมองเด็กน้อยที่กอดแขนของตัวเองแน่น

‘เอาเถอะเด็กก็คือเด็กจะจัดการไม่ได้ให้มันรู้ไป’

กู้ฉางอู่หลับสนิทใบหน้าเล็กซุกอยู่ตรงข้อพับแขนของนาง ลมหายใจสม่ำเสมอราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือแล้วนางจะหายไป

ซูหลานก้มมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

“เจ้านี่ติดคนจริง ๆ”

นางขยับแขนเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนท่า แต่เด็กน้อยกลับขยับตามทันที ซูหลานจึงยอมแพ้

... ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เจ้ายังเล็กหรอกนะ นางหลับตาลงอีกครั้ง ทว่าภายในหัวกลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

【ติ๊ง!】

ซูหลานลืมตาทันที “มาอีกแล้ว”

แผ่นแสงโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้า ไม่มีใครนอกจากนางมองเห็นมันซูหลานขยับตัวช้า ๆ ระวังไม่ให้เด็กน้อยตื่น จากนั้นจึงเพ่งมองหน้าจอ

รายชื่อเด็กทั้งห้าคนปรากฏขึ้นทีละคน

【กู้ฉางเหยียน — ความผูกพัน 0】

【กู้ฉางจิ่น — ความผูกพัน 6】

【กู้ฉางอัน — ความผูกพัน 3】

【กู้ฉางเฟิง — ความผูกพัน 4】

【กู้ฉางอู่ — ความผูกพัน 16】

ซูหลานกะพริบตาปริบ ๆ

“เดี๋ยวนะ”

นางจำได้ว่าค่าของฉางจิ่นก่อนหน้านี้อยู่ที่ห้า ส่วนฉางอู่สิบห้า แปลว่า ... เพียงแค่กินหัวมันด้วยกันหนึ่งมื้อ ค่าความผูกพันก็เพิ่มขึ้น?

ซูหลานขมวดคิ้ว

“แล้วของฉางเหยียนล่ะไม่เห็นขยับสักนิด”

นางมองไปยังเด็กชายที่นั่งพิงเสาอยู่ไม่ไกล กู้ฉางเหยียนหลับแล้วหรืออย่างน้อยก็ดูเหมือนหลับ เด็กชายวัยสิบสองนั่งกอดอกพิงเสา ร่างผอมยังคงมีท่าทางระมัดระวังแม้ยามหลับ

ซูหลานถอนหายใจ เจ้าเด็กนี่คงเหนื่อยมามากจริง ๆ นางเลื่อนสายตากลับมายังหน้าจอ

“แล้วข้าได้อะไรจากการเพิ่มค่าความผูกพัน”

【เมื่อค่าความผูกพันสะสมถึงเงื่อนไขที่กำหนด สามารถปลดล็อกรางวัล】

“รางวัลอะไร?”

【ขึ้นอยู่กับระดับของระบบ】

“แล้วตอนนี้ระบบอยู่ระดับไหน”

【ระดับ 1】

“มีอะไรให้ข้าใช้บ้าง”

หน้าจอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปรากฏข้อความใหม่

【ร้านค้ากลางชาวนา — ยังไม่ปลดล็อก】

ซูหลานหรี่ตา “ร้านค้า”

【สามารถแลกเปลี่ยนอาหาร เมล็ดพันธุ์ ของใช้พื้นฐาน ยารักษา และสิ่งของอื่นตามระดับของระบบ】

ดวงตาของซูหลานสว่างวาบ

อาหาร!

เมล็ดพันธุ์!

ยา!

ของพวกนี้คือสิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่หรือ

“แล้วต้องใช้เงินเท่าไร”

【ใช้คะแนนระบบ】

“แล้วคะแนนระบบเอามาจากไหน?”

【ค่าความผูกพัน】

“...”

นี่มันระบบเลี้ยงลูกชัด ๆ!

นางเพิ่งมาอยู่ร่างนี้ไม่ทันไร ระบบก็โยนภารกิจให้เลี้ยงลูกห้าคนเพื่อแลกของเสียแล้ว

“แล้วถ้าข้าไม่ทำล่ะ”

【ไม่มีรางวัล】

“ถ้าข้าทำไม่สำเร็จ”

【ไม่มีรางวัล】

“ถ้าข้าทำให้เด็กพวกนี้รักข้าไม่ได้”

【ไม่มีรางวัล】

ซูหลานเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพึมพำออกมา

“เจ้าระบบขี้งก”

【...】

ซูหลานอดที่จะหัวเราะต่อโชคชะตาของตัวเองไม่ได้

“ก็ได้”

“เลี้ยงก็เลี้ยง”

แม้นางจะไม่ใช่คนรักเด็ก ไม่เคยคิดจะมีลูกแต่นางก็ไม่ได้เกลียดเด็กพวกนี้อยู่แล้ว ถึงจะยังไม่คุ้นกับคำว่า ‘แม่’ ที่เด็กพวกนั้นเรียก

แต่ในเมื่อร่างนี้กลายเป็นแม่เลี้ยงของพวกเขาแล้ว อย่างน้อยนางก็จะไม่ปล่อยให้เด็กทั้งห้าตายอยู่ข้างทาง

“แล้วต้องมีคะแนนเท่าไหร่ถึงจะเลื่อนระดับ”

【ร้านค้าจะปลดล๊อคเมื่อสะสมค่าความผูกพันครบ 100 คะแนน】

“...”

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

“เจ้าระบบ”

【...】

“เจ้านี่มันงกจริง ๆ”

ไม่มีคำตอบกลับมา ซูหลานจึงปิดหน้าต่างระบบอย่างหงุดหงิด แต่ก่อนที่หน้าจอจะหายไป นางเหลือบเห็นข้อความเล็ก ๆ ด้านล่าง

【หมายเหตุ : ความผูกพันไม่สามารถบังคับหรือซื้อได้】

ซูหลานชะงัก นางอ่านประโยคนั้นอีกครั้ง ไม่สามารถบังคับหรือซื้อได้ ... แปลว่าต่อให้นางพยายามเอาใจเด็กเพียงเพื่อให้ได้คะแนน ระบบก็คงไม่ยอมรับสินะ

“เข้าใจแล้ว” ซูหลานพึมพำ

ระบบนี้ไม่ได้ต้องการให้นางแสดงเป็นแม่ที่ดี แต่มันต้องการให้นางกลายเป็นครอบครัวของเด็กพวกนี้จริง ๆ

คิดมาถึงตรงนี้ซูหลานก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

“ยากกว่าหาเงินเสียอีก”

นางเอนตัวลงนอนอีกครั้ง คราวนี้ไม่คิดอะไรอีกไม่นานก็หลับไป

ทว่าในความมืด กู้ฉางเหยียนที่ควรหลับอยู่กลับค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเด็กชายมองไปยังซูหลาน

เมื่อครู่ ... เขาไม่ได้หลับแต่แอบมองท่าทางของซูหลานอยู่ กู้ฉางเหยียนขมวดคิ้ว ตั้งแต่ซูหลานฟื้นขึ้นมาทุกอย่างก็ผิดปกติไปหมด

นางรู้วิธีจัดการหัวมัน แบ่งอาหารให้พวกเขา ยอมให้น้องเล็กนอนข้างกายและยังพูดว่าพวกเขาเป็นลูกของนาง

แต่สิ่งที่น่าประหลาดที่สุดคือ ... นางมักพูดกับบางสิ่งที่ไม่มีใครมองเห็น เด็กชายมองหญิงสาวที่หลับสนิท ก่อนลดสายตาลง

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งใดก็ตาม ตราบใดที่นางไม่ทำร้ายพวกเขา เขาจะยังไม่ถาม แต่ถ้านางคิดร้ายขึ้นมา...

กู้ฉางเหยียนกำมือแน่น เขาจะไม่มีวันปล่อยให้น้อง ๆ เป็นอะไรเด็ดขาด

รุ่งเช้า

“ท่านแม่!”

เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นข้างหู

ซูหลานขมวดคิ้วแล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมหน้า “ขออีกห้านาที...”

“ท่านแม่!” เสียงดังขึ้นอีกครั้ง

ซูหลานยังไม่ขยับ “ห้านาที...”

“ท่านแม่ หิว!”

คราวนี้ซูหลานลืมตาทันที

“...”

กู้ฉางอู่กำลังนั่งคร่อมอยู่บนผ้าห่มของนาง ใบหน้าเล็ก ๆ ยิ้มกว้าง

“หิวแล้ว”

ซูหลานมองเด็กตรงหน้า ก่อนยกมือกุมขมับ

เพิ่งเช้าเองนะ!

“เจ้าเป็นนาฬิกาปลุกหรืออย่างไร”

“นาฬิกาปลุกคืออะไร”

“ช่างเถอะ”

ซูหลานลุกขึ้นนั่ง

เด็กทั้งสี่คนที่เหลือกำลังทยอยตื่น กู้ฉางจิ่นลุกไปเติมฟืน ส่วนกู้ฉางอันกับกู้ฉางเฟิงช่วยกันเก็บของที่ใช้เมื่อคืน

มีเพียงกู้ฉางเหยียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล เขามองซูหลานเงียบ ๆ

ซูหลานสบตาเขา “มองอะไร”

“ไม่มีอะไรขอรับ”

“ถ้ามีก็ถามมา ข้าไม่ชอบความนิ่งเงียบ ต้องการอะไรจะถามอะไรก็รีบ ๆ พูดมา”

เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

“วันนี้เราจะไปไหนหรือ จะเข้าเมืองหรือจะเดินทางลงใต้”

“นักโทษเนรเทศเดินทางออกจากที่นี่แล้วลงใต้ได้ด้วยหรือ”

เรื่องนี้นางค้นหาจากความทรงจำแล้ว แต่ก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับข้อมูลกฎหมายพวกนี้เลย

กู้ฉางเหยียนมีสีหน้าลังเล ดวงตากรอกไปมาราวกับกำลังชั่งใจ ก่อนจะตอบเสียงเบาว่า

“เดินทางได้ขอรับแต่ห้ามเข้าไปค้างคืนในเมือง และตลอดเส้นทางต้องอยู่ห่างจากเมืองหลวงอย่างน้อยสองพันลี้”

“ยุ่งยากจริง” ซูหลานฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว “ไม่มีแผนที่จะรู้ได้อย่างไรว่าที่อยู่ตอนนี้อยู่ห่างเมืองหลวงเท่าไหร่”

“ท่านแม่หรือ ... หรือพวกเราจะไม่ไปตามหาท่านพ่อแล้ว”

“หือ” ซูหลานสงสัย

ในความทรงจำตลอดเส้นทางเด็กพวกนี้เอาแต่ร้องหาพ่อ พร่ำบอกว่าหลังจากพ้นจากโซ่ตรวนจะเดินทางลงใต้ทันที แต่ตอนนี้เจ้าคนโตกลับบอกว่าจะไม่ไปแล้ว

“ทำไมถึงไม่ไปแล้วล่ะ” ซูหลานลองถาม

กู้ฉางเหยียนเงียบไปหลายอึดใจก่อนบอกว่า

“ข้าปกป้องใครไม่ได้เลย หากฝืนเดินทางแล้วมีคนจำทำร้ายพวกน้อง ๆ แล้วก็ท่านแม่เหมือนวันนั้นอีก ... ข้า”