ตอนที่ 2 เริ่มภารกิจเลี้ยงลูก

【ระบบความผูกพันจะมอบคะแนน จากความรัก ความไว้ใจ และสายใยความผูกพันที่สมาชิกครอบครัวมีต่อผู้ใช้】

【คำเตือน : ความรู้สึกต้องเกิดขึ้นจากความจริง ไม่สามารถบังคับหรือแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งของได้】

ซูหลานกะพริบตา นางยังไม่ทันได้ถามอะไร ระบบก็แสดงข้อความใหม่ขึ้นมา

【ภารกิจเริ่มต้น】

【หาอาหารให้ลูกชายทั้งห้ากินอิ่ม】

【รางวัล : สิทธิ์เปิดใช้งานระบบค้นหารัศมี 10 เมตร】

【ค่าความผูกพันเริ่มต้น】

【กู้ฉางเหยียน : 0】

【กู้ฉางจิ่น : 5】

【กู้ฉางอัน : 3】

【กู้ฉางเฟิง : 4】

【กู้ฉางอู่ : 15】

ซูหลานมองตัวเลขเหล่านั้นนิ่ง ๆ โดยเฉพาะตัวเลขสุดท้ายที่มากกว่าทุกคนแบบก้าวกะโดด นางค่อย ๆ ก้มลงมองเด็กชายวัยสองขวบที่ยังถือหัวมันอยู่

เด็กน้อยเงยหน้ามองนาง ก่อนยิ้มจนตาหยี

“ท่านแม่... กินไหม”

ซูหลานพิจารณาเด็กชายหน้าตามมอมแมมเหมือนผีเด็กเมื่อครู่ ตอนนี้เขาดูไม่น่ากลัวเท่านั้นแล้วแต่ก็ยังสกปกอยู่ดี

นางค่อย ๆ ก่อนยื่นมือไปรับหัวมันจากมือเล็ก ๆ

“กินสิ”

นางหมุนคอมองเด็กทั้งห้าคนในห้องโถงรกร้างอีกครั้ง

“แต่ก่อนจะกิน...” ซูหลานสูดหายใจเข้าลึก “เราต้องทำให้มันสุกก่อน”

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางอู่ : ความผูกพัน +1】

ซูหลานชะงัก

“...”

นางมองระบบ แล้วมองเด็กตัวเล็ก

“ข้าเพิ่งพูดแค่นี้ก็ได้แต้มแล้ว”

ฉางอู่ยิ้มกว้าง

“ท่านแม่เก่ง!”

【กู้ฉางอู่ : ความผูกพัน +2】

ซูหลาน “...”

‘ระบบนี้มันใช้งานง่ายเกินไปหรือเปล่า’

นางยังไม่รู้เลยว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชะตากรรมของเด็กชายทั้งห้าคนและชีวิตของนางเองกำลังจะเปลี่ยนไปพร้อมกัน

ซูหลานค่อย ๆ ดันตัวเองขึ้นนั่ง อาการมึนศีรษะยังคงมีอยู่เล็กน้อย นางยกมือกดขมับพลางมองไปรอบ ๆ

สิ่งแรกที่เห็นคือเด็กอีกสี่คนกำลังนั่งล้อมกองไฟ ข้างกองไฟมีหัวมันป่าหลายหัววางเรียงอยู่ บางหัวถูกเสียบไม้ย่าง บางหัวถูกวางลงบนถ่านโดยตรงจนเปลือกด้านนอกเริ่มไหม้ดำ

ซูหลานขมวดคิ้วทันที “เอามันเข้าไปใต้ขี้เถ้าสิ”

เด็กทั้งห้าหันมามองนางพร้อมกัน

ซูหลานชี้ไปยังหัวมันที่กำลังถูกปิ้งอยู่บนถ่าน “ปิ้งแบบนั้นมันก็ไหม้หมดสิ ความร้อนอยู่แค่ด้านนอก ข้างในยังไม่ทันสุกหรอก”

จากนั้นนางชี้ไปยังใต้กองไฟ “เอามันฝังไว้ใต้ขี้เถ้าร้อน ๆ ความร้อนจะค่อย ๆ ทำให้มันสุกถึงด้านใน”

เด็กชายทั้งหลายมองหน้ากัน

กู้ฉางเหยียนเป็นคนแรกที่ขยับ เด็กชายวัยสิบสองใช้กิ่งไม้เขี่ยขี้เถ้าออกจากกองไฟ ก่อนทำตามคำพูดของนางอย่างไม่ลังเล หัวมันถูกวางลงในหลุมเล็ก ๆ แล้วกลบด้วยขี้เถ้าร้อนจนมิด

ซูหลานมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “แบบนั้นแหละ”

กู้ฉางเหยียนเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาของเด็กชายยังคงนิ่งและระแวดระวัง ในความทรงจำของเขา แม่เลี้ยงคนนี้ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ และยิ่งไม่มีทางรู้ว่าหัวมันต้องทำอย่างไรถึงจะกินได้

แต่ตอนนี้นางพูดเรื่องหัวมันราวกับเป็นเรื่องธรรมดา กู้ฉางเหยียนไม่ได้ถามเพียงแต่เก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจ

ซูหลานเองก็ไม่ได้สนใจสายตาของเขา นางก้มมองหัวมันที่เหลืออยู่

“มีแค่นี้หรือ”

เด็กชายคนหนึ่งพยักหน้า

มองอย่างไรก็ไม่พอให้เด็กห้าคนกินอิ่ม

“ไปเก็บมาจากตรงไหน”

“ด้านหลังวัดขอรับท่านแม่ ข้าจะพาท่านไปดู”

เด็กชายคนหนึ่งลุกขึ้น

ซูหลานชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘ท่านแม่’ จากเด็กที่อายุห่างจากนางไม่กี่ปี

แต่ครั้งนี้นางไม่ได้ตกใจจนเป็นลม

‘อาเจ๊เพิ่งสิบเก้าเองนะ’

นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วลุกตามเขาไป

แสงแดดยามเย็นส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาบนพื้นดินด้านหลังวัดร้าง เด็กชายเดินนำไปตามทางแคบ ๆ ก่อนหยุดตรงพุ่มไม้เตี้ย

“ตรงนั้นขอรับ ข้าเจอหัวมันอยู่บนพื้น”

ซูหลานเดินเข้าไปดู เถาสีแดงอมม่วงเลื้อยพันอยู่ตามพื้นดิน นางย่อตัวลงกวาดตามอง ก่อนหันกลับไปถาม

“เจ้าบอกว่าเจอหัวมันอยู่บนพื้น”

“ขอรับ”

“พวกเจ้าไม่ได้ขุดมันขึ้นมาเองหรือ”

เด็กชายส่ายหน้า

“ไม่ได้ขุดขอรับ หัวมันโผล่อยู่บนดิน ข้าเห็นจึงเก็บมา”

ซูหลานเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฮ่า ๆ ๆ...”

เด็กชายมองนางอย่างงุนงง

ซูหลานชี้ไปยังเถามันสีแดง

“พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าหัวมันอยู่ใต้ดิน”

เด็กชายส่ายหน้าอีกครั้ง

ซูหลานแทบจะยกมือกุมขมับ ที่แท้เด็กพวกนี้ก็ไม่ได้รู้จักมันเสียด้วยซ้ำ เห็นอะไรกินได้ก็เก็บมาก่อน

นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนก้มลงจับเถามันขึ้นมา ไล่สายตาตามแนวเถาที่เลื้อยไปบนพื้น จนพบลำต้นหลัก

“อยู่ตรงนี้”

ซูหลานหยิบเศษกระเบื้องแตกที่อยู่ใกล้ ๆ ขึ้นมา แล้วเริ่มขุดดินทันที ดินด้านหลังวัดค่อนข้างร่วน ขุดง่ายกว่าที่คิด ไม่นานเศษกระเบื้องก็ชนเข้ากับบางสิ่ง

กึก!

ซูหลานหยุดมือ

“เจอแล้ว!”

นางใช้มือโกยดินออกอย่างรวดเร็ว

หัวมันสีแดงขนาดใหญ่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า นางดึงมันออกมาทีละหัว ๆ ไม่นานหัวมันเกือบสิบหัวก็กองรวมกันอยู่บนพื้น

เด็กชายที่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ เขามองกองหัวมัน แล้วมองซูหลานสลับกัน

“เหตุใด...”

เด็กชายพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

“เหตุใดมันถึงมีเยอะขนาดนี้”

ซูหลานหัวเราะ “เพราะมันไม่ได้ขึ้นอยู่บนดินน่ะสิ”

นางลุกขึ้นปัดดินออกจากมือ

“พวกเจ้าเก็บมาแค่หัวที่โผล่ให้เห็น แต่ไม่เคยตามเถาลงมาดูที่โคนต้น”

เด็กชายก้มหน้าลงอย่างละอาย

ซูหลานกลับไม่ได้ตำหนิ เด็กพวกนี้อายุยังน้อย ทั้งยังต้องหนีออกจากบ้านและอดอยากมาหลายวัน จะรู้จักพืชป่าก็แปลกแล้ว

นางกำลังจะหันกลับ แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นพื้นที่อีกด้านหนึ่ง

“เดี๋ยวก่อน”

ซูหลานเดินเข้าไปดู

ตรงนั้นมีร่องดินเป็นแนวยาว แม้จะถูกทิ้งร้างจนหญ้าขึ้นรก แต่ยังพอมองออกว่าเคยเป็นแปลงผักมาก่อน

นางก้มลงสำรวจดิน ดินร่วนซุย มีความชื้นพอสมควร และที่สำคัญ ... มีต้นผักเล็ก ๆ งอกกระจายอยู่ตามร่องดิน

บางต้นยังเล็ก บางต้นโตจนเกือบเก็บกินได้ เห็นได้ชัดว่าเป็นต้นที่งอกจากเมล็ดของพืชรุ่นก่อน ซูหลานเด็ดใบหนึ่งขึ้นมาดู ก่อนดวงตาจะเป็นประกาย

“ไอ๊หยา... มีผักด้วย!”

นางเงยหน้ามองพื้นที่รกร้างตรงหน้า เมื่อครู่ยังคิดอยู่ว่าพรุ่งนี้จะหาอาหารจากที่ไหน ตอนนี้กลับเจอทั้งมันป่าและแปลงผักเก่า

ซูหลานหันไปมองกองหัวมันเกือบสิบหัว ก่อนหัวเราะออกมา

“ฮ่า ๆ ๆ... ดีจริง ๆ พรุ่งนี้พวกเรามีของกินแล้ว!”

เด็กชายมองนางอย่างไม่เข้าใจ มารดาของเขาไม่เคยหัวเราะเสียงดังเช่นนี้มาก่อน

หรือว่านางจะหิวจนเสียสติไปแล้ว?

ซูหลานไม่สนใจว่าเด็กจะคิดอย่างไร นางรวบหัวมันขึ้นมากอดไว้สี่ห้าหัว ก่อนยื่นส่วนที่เหลือให้เด็กช่วยถือ

“ไปกันเถอะ เอาพวกนี้กลับไปเผากินกัน”

“ขอรับ”

เด็กชายรับหัวมันมาอย่างว่าง่าย

ทั้งสองเดินกลับไปทางวัดร้างด้วยกัน ระหว่างทางซูหลานเหลือบมองเด็กชายข้างกาย เด็กคนนี้ผอมเกินไป แขนเล็กจนเห็นกระดูกชัดเจน ใบหน้าก็ซีดเซียว เสื้อผ้าเก่าจนแทบไม่เห็นสีเดิม

เมื่อคิดว่าทั้งห้าคนต้องใช้ชีวิตแบบนี้มานานแค่ไหน นางก็รู้สึกหนักใจขึ้นมาเล็กน้อย

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัว

【ติ๊ง!】

【กู้ฉางจิ่น +1】

ซูหลานนิ่งไปนางมองจอตรงหน้าเห็นหมายเหตุว่า : สมาชิกในครอบครัวรู้สึกได้รับการดูแล

เดี๋ยวนะ ... นางหันกลับไปมองเด็กชายที่กำลังเดินตามหลังมา

“เจ้าระบบ”

ไม่มีเสียงตอบ

ซูหลานลองคิดคำถามในใจ ‘เพิ่มขึ้นเพราะอะไร’

คราวนี้หน้าจอโปร่งใสก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

【ระบบความผูกพันในครอบครัว】

【ความผูกพันไม่สามารถเพิ่มจากการเสแสร้งหรือบังคับได้】

【ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากความจริงใจเท่านั้นจึงจะได้รับการยอมรับ】

ซูหลานอ่านเงียบ ๆ จากนั้นมุมปากก็ค่อย ๆ ยกขึ้น ถ้าอย่างนั้น ... ระบบนี้ไม่ได้ให้รางวัลจากการเลี้ยงเด็กให้กินอิ่มอย่างเดียว

แต่ถ้านางอยากได้สิ่งตอบแทนจากระบบ นางก็ต้องทำให้เด็กพวกนี้ยอมรับนางจากใจจริง

ซูหลานก้มมองหัวมันในอ้อมแขนก่อนหัวเราะเบา ๆ

“ก็เอาสิ ในเมื่อข้าต้องเป็นแม่เลี้ยงของพวกเจ้าแล้ว...”

นางหันไปมองเด็กทั้งห้า

“อย่างน้อยก็เลี้ยงให้พวกเจ้ากินอิ่มก่อนแล้วกัน”

เสียงท้องร้องของใครบางคนดังขึ้นทันที

โครก...

ซูหลานหันไปมอง กู้ฉางเฟิงเด็กชายคนที่สามรูปร่างอ้วนกลอมกว่าใคร เขารีบก้มหน้าลงด้วยความอาย

“เอาล่ะ รีบกลับกันเถอะ วันนี้แม่จะทำมื้อแรกให้พวกเจ้ากินเอง”