ตอนที่4

ท่าทางนั้นดูแล้วก็พลันทำให้ฉู่หว่านหนิงเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วยื่นมือไปประคองไว้อย่างระมัดระวัง นางยังคงนิ่งเงียบเพียงส่งรอยยิ้มขอบคุณให้สตรีตรงหน้าเท่านั้น

กู้เหยียนหลินยิ้มตอบแล้วเอ่ยขึ้น

“องค์หญิง ท่านหิวหรือยังเพคะ เดียวหม่อนฉันจะไปหยิบซาลาเปามาให้นะเพคะ ดินแดนเทียนหลางกันดารนัก หาอาหารชั้นเลิศยากนัก ไม่เหมือนต้าซ่งของเรา”

ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อยตอบรับ โดยไม่ได้เอ่ยคำใด นางมองสตรีผู้ไร้เดียงสาตรงหน้าก่อนจะยิ้มบาง ๆ

ขณะนั้นเสียงคมเข้มด้านนอกรถม้าก็ดังขึ้น

“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าอย่ามารบกวนองค์หญิง”

ฉู่หว่านหนิงและกู้เหยียนหลินที่กำลังคุยกันก็พลันเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่กำลังขี่ม้าอยู่ด้านนอก

มู่หานเซียวในชุดเกาะเหล็ก ใบหน้าคมเข้มนั้นจ้องมองมาทางฉู่หว่านหนิงแวบหนึ่งก่อนจะหันไปทำสายตาดุใส่ กู้เหยียนหลินที่นั่งอยู่เคียงข้าง

กู้เหยียนหลินกำลังจะอ้าปากอธิบาย ทว่ากลับถูกสายตาคมกริบของมู่หานเซียวหยุดไว้เสียก่อน ทว่านางยังไม่ทันได้ตั้งตัวมือใหญ่ของมู่หานเซียวก็ยื่นห่อกระดาษห่อหนึ่งมาให้นางแล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ

“สายมากแล้วกินเสีย”

กู้เหยียนหลินขมวดคิ้วเล็กน้อยมองห่อกระดาษตรงหน้า นางรับมาด้วยความงุนงง พลันคิดในใจก็นางเพิ่งกินหมั่นโถวไปเมื่อครู่แล้วนี่

มือเรียวยาวของกู้เหยียนหลินค่อย ๆ แกะ ห่อกระดาษออกด้านในคือขนมถังเกา นางขมวดคิ้วเล็กน้อยขนมถังเถานั้นเป็นขนมที่ทำขึ้นเฉพาะเทศกาลเท่านั้น ยิ่งช่วงนี้แทบไม่มีขายแล้วเขาหามาจากที่ใดกัน

ทว่ากู้เหยียนหลินกลับไม่สนใจจะคิดต่อ นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง

“องค์หญิงหากท่านไม่รังเกียจ ท่านเสวยรองท้องไปก่อนนะเพคะ”

ฉู่หว่านหนิงยื่นมือไปรับขนมถังเกาตรงหน้า ดวงตาพร่ามัวเล็กน้อยมองขนมตรงหน้านิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบชิ้นหนึ่งใส่ปากประทังความหิว

ขนมถังเกา ทั้งที่เป็นของโปรดที่สุดของนาง ทว่าบัดนี้นางกลับรู้สึกว่ามันขมยิ่งนัก นางฝืนกลืนลงไปรสชาติที่ขมขื่นนี้ทำให้นางนึกย้อนไปถึงเมื่อก่อน

ตอนที่ฉู่หว่านหนิงกับมู่หานเซียวยังรักกันใหม่ ๆ ปีหนึ่งในเทศกาลปีใหม่ ทุกคนต่างอยู่พร้อมหน้ากัน ทว่านางที่เป็นองค์หญิงเก้ากลับไม่ได้ไปเข้าร่วม อยู่อย่างเดียวดายในตำหนัก

ทว่าร่างสูงโปร่งของมู่หานเซียวก็พลันปรากฏขึ้น ราวแสงเทียนที่มอบความอบอุ่นให้นาง

มู่หานเซียวพาฉู่หว่านหนิง ออกไปนอกวังหลวง ข้างนอกในเทศกาลปีใหม่นั้นช่างคึกครื้นยิ่งนัก เหล่าชาวบ้านต่างออกมาเดินชมโคมไฟกันอย่างคึกคัก

โคมไฟในรูปลักษณ์ต่าง ๆ ถูกแขวนเต็มสองข้างทาง แสงสว่างจากโคมไฟสาดส่องไปทั่วบริเวณดูงดงามจนยากจะลืมเลือน

มู่หานเซียวในชุดสีครามเข้ม ใบหน้าคมคาย สง่างามยิ่งนัก เขาก้าวเข้ามาหา ฉู่หว่านหนิงที่ยืนมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยโคมไฟหลากหลาย

“อันหนิง”

น้ำเสียงอ่อนโยนของมู่หานเซียนดังขึ้น

ดวงตาคมจ้องมองสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าไม่วางตา แววตาเต็มไปด้วยความรักใคร่

ฉู่หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยสบเข้ากับดวงตาคมนั้น ใบหน้าพลันแดงระเรื่ออย่างเขินอาย รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขปรากฏขึ้นบนใบหน้างามสะพรั่ง

ความงดงามตรงหน้าราวมนต์สะกดฝังลึกลงไปในหัวใจของ มู่หานเซียว ดวงตาของเขาในยามนี้มีเพียงนางเท่านั้น ในใจเบิกบานยิ่งนัก รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขพลันปรากฏบนใบหน้าคมคายอย่างชัดเจน

มือใหญ่ที่ถือโคมรูปกระต่ายน้อยพลันยกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ให้เจ้า”

ฉู่หว่านหนิงมองโคมกระต่ายน้อยในมือเขา ดูงดงามยิ่งนัก หัวใจนางเต็มไปด้วยความสุข นางยิ้มรับด้วยใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข

มู่หานเซียวก้มลงเล็กน้อยยื่นมือใหญ่ของเขาไปกุมมือเล็ก ๆ ของฉู่หว่านหนิงไว้แน่น แล้วสบตานางอย่างลึกซึ้ง

“วันนี้เจ้างดงามมาก”

น้ำเสียงอ่อนโยนของมู่หานเซียวดังขึ้น ทำเอาสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้ายิ้มหวานเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข นางก้มลงเล็กน้อยหลบสายตาคมของเขาอย่างเขินอาย ในหัวใจเต้นรัว

“รอข้าอีกสักหน่อยได้หรือไม่”

น้ำเสียงที่แสนจะนุ่มนวลทว่ากลับเต็มไปด้วยความหนักแน่นจนหัวใจคนฟังเต้นไม่เป็นจังหวะ

ฉู่หว่านหนิงเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างลึกซึ้ง ราวนางเลือกแล้วว่าทั้งชีวิตนี้จะอยู่เพื่อเขาคนเดียว นางพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ไม่ว่าจะให้นางรอนานเพียงใดหากเขามีใจนางก็เต็มใจรอ

มู่หานเซียวยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ มือใหญ่จับมือนางแน่น สายตาของทั้งสองสบกันด้วยแววตาลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขจะหยิบเอาห่อกระดาษที่ผูกด้วยเชือกสีขาวออกมาแล้วยื่นให้นาง

ฉู่หว่านหนิงขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย ท่าทางงุนงงของนางช่างน่ารักน่าเอ็นดูจนคนมองอดยิ้มกว้างไม่ได้ มู่หานเซียวค่อย ๆ แกะห่อกระดาษนั้นออก ด้านในเผยให้เห็นชิ้นขนมอยู่

“ขนมถังเกา เหล่าชาวบ้านนิยมกินช่วงเทศกาล รสหวาน อร่อยยิ่งนัก ลองชิมดู”

ฉู่หว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นหยิบขนมถังเกาเข้าปากหนึ่งชิ้น รสชาติช่างแปลกใหม่ ทว่ากลับอร่อยยิ่งนัก นางพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“อืม อร่อยมาก”

มู่หานเซียวมองคนตรงหน้าที่ยังคงหยิบขนมถังเกาเข้าปากชิ้นแล้วชิ้นเล่า ใบหน้างดงามที่กำลังเคี้ยวขนมจนแก้มป่องช่างดูน่ารักยิ่งนัก ริมฝีปากเล็ก ๆ ของนางก็มีเศษขนมติดอยู่เล็กน้อยทว่านางยังไม่รู้สึกตัวจนน่าเอ็นดู

มู่หานเซียวจ้องมองฉู่หว่านหนิงไม่วางตา ราวกับอยากจะสลักภาพนางในวันนี้ให้ลึกลงไปในใจ

เมื่อรอให้นางกินจนพอแล้วเขาก็ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากให้นางอย่างแผ่วเบาพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ อย่างเอ็นดู ดวงตาคมเต็มไปด้วยความทะนุถนอม เขายื่นมือไปกุมมือนางไว้แน่นแล้วพานางเดินออกมาจากถนนที่เต็มไปด้วยผู้คน

แม้จะมีผู้คนมากมายเพียงใด ทว่าในสายตาของพวกเขานั้นกลับมีเพียงกันและกันเท่านั้น ในใจล้วนมองไม่เห็นสิ่งรอบข้าง

….