Chapter 4

ซิสเตอร์มารีอาและแมรี่จางมีความเห็นตรงกันว่า บางทีตอนนี้เจ้าเหมียวลีออนอาจจะยังคงขวัญผวาจากเหตุการณ์เฉียดความเป็นความตายของมัน และอาจจะยังช็อคจนหลงลืมวิธีการออกเสียงของตัวมันเองไปชั่วขณะ สักวันมันอาจจะเปล่งเสียงทักทายออกมาเองเมื่อมันพร้อม

ในทุก ๆ วันหลังกลับมาจากเรียนหนังสือ แมรี่จางมักจะมีขนมติดมือมาฝากมันด้วยเสมอ และแน่ละ เจ้าเหมียวลีออนก็ดูเหมือนจะชอบใจมากเช่นกัน มันตัวโตขึ้นเร็วมากด้วยการเลี้ยงดูและเอาใจใส่อย่างดีจากแมรี่จาง

มันมักจะเลือกขนมหวานมากกว่าอาหารคาว ซึ่งผิดแผกจากแมวปกติทั่วๆไป แต่นั้นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับแมรี่จางเลยสักนิด เธอกลับเห็นว่ามันมีความพิเศษมากกว่าแมวธรรมดาๆทั่วไปเสียด้วยซ้ำ และบ่อยครั้งที่เธอเข้าใจในสิ่่งที่เจ้าเหมียวลีออนพยายามสื่อสารกับเธอ

นี่ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์หรอกหรือ เจ้าเหมียวลีออนเองก็ดูเหมือนจะแปลกใจที่แมรี่จางเข้าใจภาษาที่มันพูดออกเช่นกัน มันพยายามหาคำตอบกับเรื่องนี้ แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครช่วยให้มันคลายความสงสัยได้เลยในโลกแห่งนี้ ตัวมันเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจทั้งความคิดและความรู้สึกของเจ้านายตัวเล็กของมันคนนี้ แต่ถึงกระนั้นมันก็ไม่ลืมภารกิจหลักของมันในการมาเยือนโลกใบนี้เช่นกัน

และทุกครั้งที่แมรี่จางออกจากห้องพักเพื่อไปโรงเรียนหรือไปธุระที่ไหนก็ตามแต่ เจ้าเหมียวลีออนจะนั่งหมอบคอยอย่างสงบบนโซฟาเพื่อรอเธอกลับมา

หากใครไม่สังเกต คงคิดว่ามันคือตุ๊กตาผ้าดีๆนี่เอง และเป็นแบบนี้อย่างสม่ำเสมอในทุก ๆ วัน และทุกสิ่งที่ดำเนินไปในแต่ละวันนั้น ล้วนตกอยู่ในสายตาของซิสเตอร์มารีอาแทบทั้งสิ้น

ทุกเช้าที่เธอไปหาแมรี่จางเพื่อเรียกให้มาทานอาหารเช้า เจ้าเหมียวลีออนจะตื่นมานั่งรอที่ปลายเตียงก่อนแล้วเสมอ พร้อมยกเท้าหน้าขึ้นหนึ่งข้างเพื่อทักทายซิสเตอรจะมารีอาอย่างคุ้นเคยเช่นกัน

แต่เพียงวันนี้เจ้าเหมียวลีออนมีพฤติกรรมเปลี่ยนไป มันคลอเคลียแมรี่จางและคอยนัวเนียอยู่ไม่ห่าง ซ้ำยังเดินขวางทางคล้ายกับไม่อยากให้แมรี่จางออกไปจากห้องยังงัยยังงั้น

“วันนี้ข้ามีลางสังหรณ์แปลกๆ เจ้านายท่านอยู่เล่นกับข้าต่ออีกหน่อย ดีหรือไม่” สิ่งที่มันพูด แน่นอนละว่ามีเพียงแมรี่จางเท่านั้นที่เข้าใจ

"นี่ เจ้าแมวจอมเจ้าเล่ห์ มื้อเช้าเพิ่งจบไปเมื่อครู่ และเจ้าก็กินมากกว่าทุกๆวันเชียว เจ้ายังไม่อิ่มหรืออย่างไรกัน วันนี้ฉันจะนำพายพุดดิ้งมาฝาก เจ้ารอนะเพื่อนรัก แล้วฉันจะรีบมา" พูดจบ แมรี่จางก็จุมพิตลงบนหน้าผากของมันเหมือนดังเช่นทุกวัน เจ้าเหมียวลีออนก็ได้แต่มองตามตาปริบปริบ

แมรี่จางยิ่งโตก็ยิ่งโดดเด่น ความงามน่ารักสมวัยและความสดใสของเธอ เป็นที่ชื่นชอบต่อผู้คนรอบข้างไม่น้อย แต่กระนั้นแล้วความโดดเด่นของแมรี่จางเองก็พาลจะไปขัดหูขัดตาขัดใจใครบางคนเข้าซะงั้น ก็ดูเหมือนจะมีคนที่ไม่ชอบความละมุนและมุมน่ารักของเธอสักเท่าไรนัก

"ซูซีหราน" เด็กสาววัยเดียวกันกับแมรี่จาง เธอมีดีกรีเป็นถึงบุตรสาวคนเล็กของประธานบริษัทนำเข้าสินค้ารายใหญ่ของประเทศ และครอบครัวของเธอก็ถือหุ้นของวิทยาลัยแห่งนี้เกือบครึ่งเลยทีเดียว ทำให้เธอได้รับอภิสิทธิ์เหนือกว่านักเรียนคนอื่น ๆ เธอหน้าตาสะสวยเลยทีเดียว สาวงามผู้เป็นเจ้าของผมสีบลอนด์สว่าง ปลายผมดัดตามสไตล์สมัยนิยม คิ้วโก่งดั่งคันธนู ปากงามฉาบด้วยสีแดงสด ซึ่งเป็นสีประจำที่แสดงอยู่บนเรียวปากบางงาม แน่ละ ก็เธอเป็นดาวของวิทยาลัยถึง สามปีซ้อน จะปล่อยตัวให้ดูจืดชืดได้อย่างไรกัน

จะด้วยความอิจฉาหรือเหม็นน้ำหน้าของแมรี่จางโดยไร้เหตุผลก็ไม่อาจรู้ได้ ซูซีหรานมักจะชอบหาเรื่องแมรี่จางอยู่เสมอ ไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล็กน้อยก็ตามทันทีที่เธอเห็นแมรี่จางอยู่ในวิสัยทัศน์ของเธอ

ซูซีหรานและผองเพื่อนที่มีครอบครัวเป็นนักธุรกิจใหญ่ ตั้งตนเองเป็นกลุ่มแก๊งแห่งลูกเศรษฐี ที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แม้กระทั้งเหล่าบรรดาอาจารย์ต่างก็ยังเอือมระอา แต่ก็ต้องทนทำเป็นนิ่งเฉยเพื่อความอยู่รอดของตนเองเช่นกัน หลายต่อหลายครั้งที่มีการร้องเรียนถึงเรื่องพฤติกรรมอันแสนจะก้าวร้าวของเด็กกลุ่มนี้นั้น

ท่านอธิบดีชาประธานสูงสุดของวิทยาลัยก็จะทำเป็นทองไม่รู้ร้อน และเอาหูทวนลม เปลี่ยนโหมดคุยเรื่องอื่นเสียดื้อๆ ทำให้ทุกคนเอือมระอา จนต่างคนต่างก็เลิกยื่นเรื่องรายงานกันไปเอง และต่างคนต่างก็ไม่อยากปะทะกับผู้ปกครองของเด็กเหล่านั้น เพราะอาจจะโดนบีบให้ออกจากงานด้วยเหตุผลนานาประการ