Chapter 3

"มันยังตัวเล็กนิดเดียวเอง หนูคิดว่ามันไม่ควรที่จะต้องมาจบชีวิต ทั้งที่ยังไม่เคยเห็นสายรุ้งของฟ้าหลังฝนเลยด้วยซ้ำ หนูเลยช่วยมันเอาไว้ก็เท่านั้นเองค่ะ" นี้คือคำอธิบายเพิ่มเติมถึงเหตุผลในการเสี่ยงชีวิตน้อยๆของตนเอง เพื่อช่วยเหลือเพื่อนร่วมโลกตัวเล็กๆของเธอ คำอธิบายมาพร้อมกับการแบมือทั้งสองข้างออกและยักไหล่เล็กน้อย นี้คือบุคลิกประจำตัวของแมรี่จาง ยามที่แสดงออกถึงความไม่สนใจต่อสิ่งรอบข้างสักเท่าไรนัก

และใช่สิ่งที่เธอไม่ใส่ใจ ณ เวลานั้นคือความปลอดภัยในชีวิตของเธอเองนะสิ! ซิสเตอร์มารีอาได้แต่ถอนหายใจด้วยความเป็นห่วงในนิสัยที่กล้าหาญเกินตัวของเธอ

แมรี่จางเดินไปที่โซฟาในห้องนอนของเธอ ที่ตอนนี้เป็นที่นอนชั่วคราวของเจ้าแมวน้อยที่เธอเพิ่งช่วยเหลือมา

"มานี้สิ เจ้าตัวเล็ก" เธออุ้มเจ้าสัตว์หน้าขนตัวจ้อยไว้ในอ้อมแขนของเธออย่างทนุถนอม

และส่งสายตาที่แสนจะเว้าวอน สื่อถึงความวิงวอนผ่านม่านขนตางอนคู่นั้นไปยังซิสเตอร์มารีอา ความปราถนาปรากฏขึ้นชัดเจนในแววตาไร้เดียงสาคู่นั้นของเธอ สิ่งที่สาวน้อยคนนี้ต้องการคืออะไรใช่ว่าซิสเตอร์มารีอาจะไม่รู้เลย และมันก็ใช่ว่า จะห้ามกันได้เสียเมื่อไร

"หากเป็นไปได้ ถ้าหนูจะขอเลี้ยงมันเอาไว้ที่นี่ หนูสัญญาว่าจะอบรมและดูแลมันอย่างดี และจะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อนแน่นอน นะคะซิสเตอร์ที่รักของหนู" เธอยังคงลูบขนเจ้าแมวน้อยตัวนั้นด้วยความเอ็นดู

"ชื่อของมันคือลีออนค่ะ เสียงในหัวของหนูบอกว่าอย่างนั้น" แมรี่จางยิ้มออกมา เธอเอ่ยเสียงเจื้อยแจ่วของเธอด้วยความสดใส เวลาอยู่กับซิสเตอร์มารีอา แมรี่จางจะกลายเป็นเด็กช่างเจรจาทันทีโดยไม่รู้ตัว

"ได้สิจ๊ะ เป็นเด็กดีนะเจ้าเหมียวลีออน ซิสเตอร์จะไปธุระข้างนอกสักพักนะแมรี่ ถ้าเธอหิว ก็เข้าไปตักซุปในครัวทานได้เลยนะจ๊ะที่รัก" ซิสเตอร์มารีอากล่าวจบ ก็เดินจากไป ประตูห้องนอนของแมรี่จางก็ปิดลง

"เย้ๆ ท้ายที่สุดแล้ว แมรี่จางคนนี้ก็ไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไปสินะ" เธอยิ้มอย่างภูมิอกภูมิใจ "ฉันจะดูแลเจ้าอย่างดีเลยทีเดียว เจ้าเหมียวลีออน"

"เจ้าเหมียวลีออน" ในที่สุดก็มีคนเรียกชื่อของข้าอีกครั้ง ว่าแต่นางรู้จักชื่อของข้าได้อย่างไรกันนะ หรือว่านี้คือโชคชะตา" จะเป็นเหตุบังเอิญหรืออะไรดลใจก็แล้วแต่

ที่นี่ก็ดูไม่เลวนัก ตอนนี้มันก็ดูเหมือนจะมีความสุขและขอพักพิงเพื่อฟื้นตัวสักคราวนึงก่อนเถอะนะ ลีออนคิด

ทุกวันทุกคืน เวลาผ่านไปด้วยความเปี่ยมสุข ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดี…จริงหรือ?

---------------------------------

วันคืนล่วงเลยไปเร็วนัก ดังคำกล่าวที่ว่า “เมื่อมีความสุขเวลามักจะผ่านไปเร็วเสมอ”

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะผ่านไปด้วยดีและไม่มีอะไรให้ต้องกังวล เจ้าเหมียวลีออนก็ดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับการได้ใช้ชีิวิตอยู่ที่นี่ อยู่ด้วยกันกับแมรี่จางจนลืมว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วไม่อาจทราบได้

เจ้าสัตว์หน้าขนที่เธอช่วยชีวิตเอาไว้ในวันนั้น กลายมาเป็นเพื่อนซี้ของเธอในทุกวันนี้ ห้องพักที่เธอใช้พักพิงอาศัยอยู่ตั้งแต่จำความได้จนเติบใหญ่ ที่โบสถ์แห่งนี้มีห้องพักเล็กๆเพียงไม่กี่ห้องที่จัดไว้ให้บรรดาซิสเตอร์มาพักหลังจากหมุนเวียนกันปฏิบัติภารกิจทางศาสนาในโบสถ์

และได้หมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันไปเรื่อยๆ ไม่มีใครอยู่ประจำที่นี่ เหมือนซิสเตอร์มารีอาของเธอ เธอจึงสามารถเรียกห้องพักนี้เบาๆในใจว่า "บ้าน" นั้นเอง และแน่นอนแมรี่จางก็ยังคงมีความหวัง ว่าเธออาจจะได้พบกับครอบครัวจริงๆของเธอเองเข้าสักวันเช่นกัน เธออยากจะรู้ถึงเหตุผลของพวกเขา ว่าทำไมถึงทอดทิ้งเธอไปโดยไม่เหลียวแล

แมรี่จางมักจะใช้เวลาว่างที่มีส่วนมากที่มีมาคลุกคลีอยู่กับเจ้าเหมียวลีออน เพราะขนของเจ้าลีออนนั้นทั้งหนาและนุ่ม เธอมักจะชอบลูบขนของมันไปมา และดูเหมือนเจ้าเหมียวนน้อยตัวนี้จะชื่นชอบเสียด้วยนะสิ

มันหลับตาพริ้มและเอาหัวกลมๆของมันถูไถไปมาที่มือของแมรี่จางเช่นกัน ทั้งคนทั้งแมวต่างหยอกล้อ และเล่นด้วยกันจนเพลินเลยทีเดียว

เจ้าเหมียวลีออนดูจะแตกต่างจากแมวธรรมดาทั่วไปอยู่บ้าง มันโตขึ้นอย่างสมบูรณ์เลยทีเดียว ขนสีหมอกของมันยาวฟู ให้สัมผัสทั้งหนาและนุ่ม

ใบหน้ากลมสั้น ฐานหูกว้าง ใบหูตั้งชูแหลม หากมีใครช่างสังเกตก็จะเห็นว่ามันแตกต่างจากแมวทั่วๆไปอยู่เหมือนกัน มันมีหางยาวเรียวสวยชอบโบกสะบัดไปมา ความยาวของหางมันเทียบเท่ากันกับลำตัวมันได้เลยทีเดียว

ดวงตาของมันมีสีเขียวอำพัน และจะเปลี่ยนเป็นสีทองสว่างเมื่ออยู่ในความมืด นอกจากลักษณะท่าทางที่ดูออกว่าน่าจะมีส่วนของความเป็นแมวปะปนอยู่แล้วนั้น ตัวมันเองก็ไม่เคยร้อง หรือส่งเสียงใดใด ที่แสดงให้เห็นว่ามันคือแมวแท้ๆเลยสักครั้ง