บทที่ 4 : กลิ่นแป้งเด็กกับเสือจำศีล

บทที่ 4 : กลิ่นแป้งเด็กกับเสือจำศีล

"ฮึก... แสบ..."

เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาดังลอดออกมาจากห้องน้ำภายในห้องนอนกว้างขวาง สายน้ำจากฝักบัวไหลชะโลมร่างบางที่ผิวขาวจัดเริ่มขึ้นสีแดงเถือก โดยเฉพาะบริเวณข้อมือเล็กที่ถูกเจ้าตัวใช้ฟองน้ำขัดถูซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่ง

คำขู่ของสงครามเมื่อเย็นยังก้องอยู่ในหู... 'ถ้าฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอื่น... ฉันจะเป็นคนล้างให้เธอเอง'

ความกลัวว่าจะโดนดุ (หรือโดนทำอะไรที่น่ากลัวกว่านั้น) ทำให้เจ้าขาขัดผิวจนถลอก

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้น แต่เจ้าขาที่อยู่ในห้องน้ำไม่ได้ยิน เธอปิดน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวผืนหนามาพันรอบกาย แล้วเดินออกมาหน้ากระจกเพื่อทาครีม... แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจก

'สงคราม' นั่งไขว่ห้างอยู่บนปลายเตียงนอนของเธอ!

มาเฟียหนุ่มอยู่ในชุดลำลองสบายๆ (เสื้อยืดสีดำพอดีตัวกับกางเกงขายาว) ซึ่งดูแปลกตากว่าชุดสูทเคร่งขรึม แต่สิ่งที่เหมือนเดิมคือสายตาดุๆ ที่จ้องมองมา พร้อมกับแก้ววิสกี้ในมือ

"อาคราม! เข้ามาได้ยังไงคะ..." เจ้าขารีบกระชับผ้าเช็ดตัวแน่น ถอยหลังกรูดไปติดประตูห้องน้ำ

"นี่บ้านฉัน ฉันจะเข้าห้องไหนก็ได้" เขาตอบหน้าตาย ก่อนจะวางแก้วเหล้าลงแล้วลุกขึ้นเดินเข้าประชิดตัวเธอ "แล้วนี่ทำไมอาบน้ำนาน? ฉันรอตรวจตั้งนาน"

"ตะ... ตรวจ? ตรวจอะไรคะ?"

"ก็ตรวจว่ากลิ่นไอ้เด็กเวรนั่นหายไปหรือยังไง"

ไม่พูดเปล่า สงครามก้าวเท้าเข้ามาจนเจ้าขาต้องแหงนหน้ามอง กลิ่นสบู่เด็กอ่อนๆ จากตัวเธอปะทะเข้าจมูกเขาเต็มๆ ... มันหอมละมุนจนคนตัวโตเผลอสูดหายใจเข้าลึก

"ยื่นมือมา"

เจ้าขาค่อยๆ ยื่นข้อมือข้างซ้ายที่แดงเถือกส่งให้เขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

คิ้วเข้มของสงครามขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นรอยแดงช้ำบนผิวขาวๆ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบเบาๆ ลงบนรอยถลอก

"ทำบ้าอะไรของเธอ?" น้ำเสียงดุดันแปรเปลี่ยนเป็นตำหนิแกมเป็นห่วง

"ก็... อาครามบอกให้ขัด หนูเลยขัด..."

"ฉันประชด!" สงครามถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ซื่อบื้อเอ๊ย... ผิวบางขนาดนี้ขัดเข้าไปได้ยังไง"

เขาดึงข้อมือเธอให้เดินตามไปที่เตียง กดไหล่บางให้นั่งลง ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลที่มุมห้อง (ที่เขาเตรียมไว้เผื่อตัวเองบาดเจ็บ) หยิบหลอดยาแก้ฟกช้ำออกมา

"อยู่นิ่งๆ"

สงครามคุกเข่าลงข้างหนึ่งกับพื้นตรงหน้าเธอ (ท่าทางเหมือนเจ้าชายคุกเข่าขอแต่งงาน แต่หน้าดุเหมือนยักษ์) เขาบีบยาใส่นิ้ว แล้วค่อยๆ ทาลงบนข้อมือเล็กที่สั่นระริก

สัมผัสเย็นวาบจากตัวยา ผสมกับไอร้อนจากปลายนิ้วของเขา ทำให้เจ้าขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอก้มมองกลุ่มผมสีดำสนิทของคุณอาผู้ปกครองจอมโหด ที่ตอนนี้กำลังเป่าลมเบาๆ ใส่แผลเธออย่างตั้งใจ

...ทำไมอยู่ๆ ก็ใจดี...

"เสร็จแล้ว" สงครามเงยหน้าขึ้น สบตากับเธอในระยะประชิด "ทีหลังอย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้อีก ผิวเธอ..."

เขาชะงักคำพูด กลืนคำว่า 'สวย' ลงคอไป สายตาคมเลื่อนต่ำลงมาจากใบหน้าหวาน มาหยุดอยู่ที่ลำคอขาวระหง และไหปลาร้าสวยที่โผล่พ้นเกาะอกผ้าขนหนูออกมา หยดน้ำใสๆ ยังเกาะพราวตามผิวเนื้อนวลเนียน

บรรยากาศในห้องเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของทั้งคู่

"อาคราม..."

"หือ?" เขาขานรับในลำคอ แต่สายตายังไม่ละไปจากซอกคอขาว

"หนู... ตัวหอมหรือยังคะ?"

คำถามซื่อๆ (ที่เจ้าตัวแค่อยากรู้ว่ากลิ่นผู้ชายหายไปหรือยัง) กลับกลายเป็นเหมือนการราดน้ำมันลงกองเพลิง

สงครามยกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เจ้าขาอ่านไม่ออก แต่มันทำให้เธอร้อนวูบวาบไปทั้งหน้า

"ไม่รู้สิ..." เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเฉียดแก้มใส "ต้องพิสูจน์ใกล้ๆ"

จมูกโด่งกดลงสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวเนียนแผ่วเบา... ไล่ขึ้นมาที่หลังใบหู สัมผัสจากไรหนวดจางๆ ที่ครูดผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มทำเอาเจ้าขาสะดุ้งเฮือก มือเล็กเผลอกำเสื้อยืดสีดำของเขาแน่น

"อื้อ... อาคราม... จั๊กจี้..."

เสียงครางเครือในลำคอของเด็กสาว เปรียบเสมือนสวิตช์ระเบิดความอดทน

มือหนาเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยเล็ก รั้งใบหน้าสวยให้เอียงรับสัมผัส เขาไม่ได้รุกรานรุนแรง แต่เน้นคลอเคลียสูดดมกลิ่นแป้งเด็กที่มัวเมาสติเขายิ่งกว่าวิสกี้ราคาแพง

หอม... หอมไปทั้งตัว...

"อ๊ะ..."

เจ้าขาหลุดเสียงร้องเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวประทับจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่า ทิ้งรอยสีกุหลาบจางๆ เอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

สงครามผละหน้าออกมาจ้องมองผลงานตัวเองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะสบตากับลูกกวางน้อยที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำ ตัวสั่นระริกเหมือนจะร้องไห้ (หรือเขิน?)

เขาใช้นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มเธอเบาๆ

"จำกลิ่นนี้ไว้นะเจ้าขา..." เสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบาง

"กลิ่นของฉัน... คือกลิ่นเดียวที่อนุญาตให้ติดตัวเธอ"

พูดจบ เขาก็ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันหลังเดินออกจากห้องไปดื้อๆ ทิ้งให้เจ้าขานั่งเอามือทาบอก หัวใจเต้นแรงแทบจะกระดอนออกมานอกอก

...เมื่อกี้มันอะไรกัน? ...แล้วทำไมคุณอาถึงต้องทำหน้าเหมือนคน 'หงุดหงิด' ขนาดนั้นตอนเดินออกไป?

. .

หน้าประตูห้องนอน

สงครามยืนพิงกำแพง ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ พยายามระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่ตื่นตัวขึ้นมาจนปวดหนึบไปทั้งแก่นกาย

"เกือบไปแล้ว..."

เขาพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา สบถกับตัวเองเบาๆ

"ถ้าถอยช้ากว่านี้อีกวิเดียว... ได้กินลูกเพื่อนสมใจแน่ไอ้คราม เอ๊ย!"