บทที่ 3 : พื้นที่หวงห้าม

บทที่ 3 : พื้นที่หวงห้าม

บรรยากาศยามเย็นที่มหาวิทยาลัยคึกคักไปด้วยเหล่านักศึกษาที่กำลังทยอยกลับบ้าน 'เจ้าขา' ยืนกอดหนังสือเล่มหนาแนบอกรอรถอยู่ที่หน้าคณะบริหารธุรกิจ ผมยาวสลวยถูกทัดหูโชว์ใบหน้าหวานหยดที่ใครเดินผ่านก็ต้องเหลียวหลังมอง

และแน่นอน... ความสวยระดับดาวคณะย่อมดึงดูดแมลงภู่มาตอม

"น้องเจ้าขาครับ"

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เจ้าขาหันไปมอง พบกับ 'พี่ซัน' รุ่นพี่ปี 4 เดือนคณะสุดฮอตที่สาวๆ กรี๊ดกันทั้งมหาลัย แต่สำหรับเจ้าขา... เขาคือบุคคลน่าอึดอัดอันดับหนึ่ง

"คะ... พี่ซัน?"

"รอกลับบ้านเหรอครับ ให้พี่ไปส่งไหม? วันนี้พี่เอารถสปอร์ตมานะ" ซันเอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้มพราวเสน่ห์ พยายามขยับตัวเข้ามาใกล้ร่างเล็กจนเจ้าขาต้องถอยหลังหนี

"มะ... ไม่เป็นไรค่ะ มารับหนูแล้ว"

"ใครมารับครับ? แฟนเหรอ? หรือว่าแกร็บ?" ซันหัวเราะร่วน "ไปกับพี่ดีกว่า ปลอดภัยกว่าเยอะ เดี๋ยวพี่พาไปกินของอร่อยๆ ก่อนกลับด้วย"

ไม่พูดเปล่า มือไวของรุ่นพี่หนุ่มถือวิสาสะเอื้อมมาจะจับข้อมือขาวๆ ของเธอ

บรื๊นนนน!! เอี๊ยดดดด!

เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องดั่งสัตว์ร้าย พร้อมกับเสียงเบรกที่ดังสนั่นหวั่นไหวเรียกความสนใจจากคนทั้งหน้าคณะ รถยนต์ซูเปอร์คาร์สีดำสนิทราคาเหยียบสามสิบล้าน พุ่งเข้ามาจอดเทียบท่าฟุตบาทตรงหน้าเจ้าขาและซันอย่างแม่นยำ... ห่างจากขาของรุ่นพี่หนุ่มไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร!

ซันหน้าซีดเผือด กระโดดโหยงหนีตายแทบไม่ทัน

กระจกสีดำมืดฝั่งคนขับเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นกันแดดสีชา... 'สงคราม' ปลดแว่นลงเล็กน้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดมองรุ่นพี่หนุ่มด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก

รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวรถจนซันขนลุกซู่โดยไม่รู้สาเหตุ

"อะ... อาคราม..." เจ้าขาเรียกเสียงแผ่ว

"ขึ้นรถ"

สองพยางค์สั้นๆ แต่หนักแน่นเหมือนคำสั่งประหาร

"ดะ... เดี๋ยวสิครับคุณอา ผมกำลังคุยกับน้อง..." ซันพยายามจะรักษามารยาท (และหน้าตาตัวเองต่อหน้าสาว)

สงครามปรายตามองเด็กหนุ่มหัวเท่ากำปั้นนิ่งๆ มุมปากยกยิ้มเหยียดที่ดูอันตรายสุดขีด

"ฉันไม่ได้คุยกับเธอ... ไอ้หนู"

เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะหันไปกดเสียงต่ำใส่เจ้าขาที่ยืนตัวสั่น "นับหนึ่ง..."

เจ้าขาไม่ต้องรอให้นับถึงสอง รีบวิ่งอ้อมไปเปิดประตูรถแล้วแทรกตัวเข้าไปนั่งทันที ทิ้งให้รุ่นพี่ปี 4 ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรถหรูที่ออกตัวกระชากออกไปอย่างแรงจนฝุ่นตลบ

. .

ภายในรถ... เงียบจนได้ยินเสียงแอร์

เจ้าขานั่งตัวลีบติดประตู มือเล็กบีบเข้าหากันแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะรังสีความไม่พอใจของคนข้างๆ มันรุนแรงมาก

สงครามขับรถด้วยมือเดียว อีกมือเคาะพวงมาลัยเป็นจังหวะช้าๆ สายตามองตรงไปข้างหน้า แต่ปากเอ่ยถามเสียงเรียบ

"มันเป็นใคร?"

"ระ... รุ่นพี่ที่คณะค่ะ"

"สนิทกัน?"

"ไม่ค่ะ! ไม่สนิทเลย เพิ่งเคยคุยกันสองสามครั้งเอง" เจ้าขารีบปฏิเสธพัลวัน

"ไม่สนิท... แต่ยืนให้มันจับมือถือแขน?"

สงครามเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางกะทันหัน ทำเอาเจ้าขาหัวทิ่มหัวตำ ก่อนที่เขาจะปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วโน้มตัวข้ามคอนโซลเกียร์มาหาเธออย่างคุกคาม

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากหน้าเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดแก้มใส

"จะ... เจ็บค่ะ อาคราม..."

เจ้าขาร้องเบาๆ เมื่อมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือข้างที่เกือบจะโดนรุ่นพี่คนนั้นจับ เขาบีบมันแน่นราวกับจะลบรอยสัมผัสของคนอื่นออก

"จำไว้นะเจ้าขา..." สงครามกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู "มือนี้... ขานี้... หรือส่วนไหนในตัวเธอ ฉันเป็นคนเลี้ยงดู ฉันเป็นคนจ่ายเงิน"

เขาไล้นิ้วหัวแม่มือไปตามชีพจรที่ข้อมือบางเบาๆ สัมผัสวาบหวามทำเอาเจ้าขาขนลุกเกรียว

"คนที่มีสิทธิ์แตะต้อง... มีแค่ฉันคนเดียว เข้าใจไหม?"

"ขะ... เข้าใจค่ะ"

"ดี"

สงครามผละตัวออก กลับไปนั่งประจำที่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก่อนจะออกรถ เขาเปรยขึ้นมาอีกประโยคที่ทำเอาเจ้าขาหน้าแดงก่ำ

"กลับถึงบ้าน... ไปอาบน้ำให้สะอาด ขัดข้อมือข้างนี้แรงๆ ด้วย ถ้าฉันได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายอื่นติดตัวเธอแม้แต่นิดเดียว..."

เขาปรายตามองต่ำลงไปที่ต้นขาขาวๆ ใต้กระโปรงพลีท

"ฉันจะเป็นคน 'ล้าง' ให้เธอเอง... และรับรองว่าฉันไม่ใช้แค่สบู่แน่"