แพ้ทางเด็ก...(ในปกครอง)

บทนำ : คำฝากฝังท่ามกลางสายฝน

"ฝากลูกสาวกูด้วย... มันเหลือตัวคนเดียว"

ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของ 'สงคราม' หรือที่ใครต่อใครในวงการธุรกิจสีเทาต่างเรียกขานด้วยความเกรงกลัวว่า 'คุณคราม'

ร่างสูงใหญ่ภายใต้ชุดสูทสีดำสนิทเนื้อดี ยืนนิ่งงันอยู่ภายใต้ร่มคันใหญ่ สายตาคมกริบจ้องมองโลงศพสีขาวสะอาดที่กำลังถูกหย่อนลงสู่หลุม ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ราวกับฟ้าร้องไห้ให้กับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น

เพื่อนสนิทคนเดียวของเขาจากไปแล้ว... ทิ้งไว้เพียงหนี้สินก้อนโตที่ถูกสะสางไปแล้วครึ่งหนึ่ง และ... 'ภาระ' อีกหนึ่งชีวิตที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่หน้าหลุมศพตรงนั้น

เด็กสาวตัวเล็กผิวขาวซีดในชุดกระโปรงสีดำ ตัดกับผิวขาวจัดที่ดูบอบบางราวกับกระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เธอยืนกอดรูปถ่ายของผู้เป็นพ่อไว้แนบอก ไหล่เล็กสั่นไหวตามแรงสะอื้นจนน่ากลัวว่าจะปลิวไปกับสายลม

สงครามถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พ่นควันบุหรี่สีเทาหม่นขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อระบายความหนักอึ้งในอก

เขาเกลียดเด็ก... เขาเกลียดเสียงร้องไห้... และเขาเกลียดความยุ่งยากที่สุดในโลก

แต่คำสัญญาลูกผู้ชาย มันค้ำคอจนกลืนน้ำลายไม่ลง

ขายาวก้าวเดินฝ่าสายฝนเข้าไปใกล้ร่างเล็กนั้น รองเท้าหนังราคาแพงหยุดลงตรงหน้าเด็กสาว เขาขยับร่มในมือไปบดบังเม็ดฝนให้เธอจนไหล่ของตัวเองเปียกปอน

"เลิกร้องไห้ได้แล้ว"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความดุดันตามนิสัย เด็กสาวสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตระหนก หยาดน้ำใสยังเกาะพราวอยู่ที่แพขนตายาว

"คะ... คุณอา..."

"ฉันไม่ใช่ญาติแก" สงครามสวนกลับทันควัน ก่อนจะถอดเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองออก แล้วคลุมลงบนไหล่เล็กที่กำลังสั่นเทา ไออุ่นจากร่างกายของเขาและความหอมของน้ำหอมกลิ่นโทบาคโคผสมกลิ่นหนัง เจือจางไปกับกลิ่นฝน

เด็กสาวมองเขาตาค้าง เหมือนลูกกวางที่จ้องมองราชสีห์ด้วยความหวาดกลัวระคนสงสัย

"พ่อเธอฝากเธอไว้กับฉัน... นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันคือผู้ปกครองของเธอ"

มือหนาเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูดุดันและอันตราย เขาโน้มตัวลงไปเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่สะท้อนเงาของเขาอยู่

"จำชื่อฉันไว้... ฉันชื่อคราม เรียกฉันว่า 'อาคราม' ก็พอ"

"ฮึก... อาคราม..." เสียงหวานสั่นเครือเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ราวกับจะสลักมันไว้ในใจ

สงครามมองริมฝีปากจิ้มลิ้มสีระเรื่อที่เอ่ยเรียกชื่อเขา แล้วความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็แล่นปราดเข้ามาในอกข้างซ้าย... มันไม่ใช่ความสงสาร แต่มันคือสัญชาตญาณบางอย่าง

สัญชาตญาณของนักล่า... ที่ดันไปถูกใจเหยื่อตัวน้อยเข้าอย่างจัง

ชายหนุ่มรีบสลัดความคิดบ้าบอในหัวทิ้ง ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้ม

"ขึ้นรถ... อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"

เด็กสาวรีบก้าวเท้าตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นไปอย่างว่าง่าย โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยว่า... กรงทองที่เธอกำลังจะเดินเข้าไปอยู่นั้น เจ้าของกรงไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา

และคำว่า 'ผู้ปกครอง' สำหรับสงครามแล้ว... มันอาจจะไม่ได้หมายความแค่ 'คนดูแล' เพียงอย่างเดียว

เพราะของอะไรที่มาอยู่ในมือเขาแล้ว... เขาไม่เคยปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ โดยเฉพาะของสวยๆ งามๆ แบบนี้