บทที่ 2 : มื้อเช้ากับกระโปรงเจ้าปัญหา

บทที่ 2 : มื้อเช้ากับกระโปรงเจ้าปัญหา

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่เข้ามาในห้องรับประทานอาหารสุดหรู กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลไปทั่วห้อง แต่บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับเงียบกริบจนน่าอึดอัด

'สงคราม' นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ในชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บประณีต ผมเซ็ตเป็นทรงเปิดหน้าผากเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่เคร่งขรึม มือหนาถือแก้วกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาคมกริบไล่อ่านข่าวหุ้นในไอแพด... ดูเหมือนเช้านี้อารมณ์เขาจะไม่ค่อยดีนัก

สาเหตุน่ะเหรอ? ก็เพราะเสียงหวานๆ ที่เรียก 'อาครามเจ้าขา' เมื่อคืน... มันตามหลอกหลอนเขาจนแทบไม่ได้นอนทั้งคืนน่ะสิ!

"ขออนุญาตค่ะ..."

เสียงเล็กๆ ดังขึ้นทำลายความเงียบ สงครามลดไอแพดลงช้าๆ ก่อนจะตวัดสายตาไปมองผู้มาใหม่

และวินาทีนั้น... กาแฟในปากแทบจะพุ่ง

'เจ้าขา' เดินเข้ามาในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดัง เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว (ที่ดูจะรัดรูปไปนิดในช่วงหน้าอกหน้าใจ) กระดุมเม็ดบนปลดออกเล็กน้อยเพื่อความไม่อึดอัด แต่สิ่งที่ทำให้คิ้วเข้มของมาเฟียหนุ่มกระตุกยิกๆ คือ 'กระโปรงพลีท'

กระโปรงจีบรอบตัวความยาวเหนือเข่าขึ้นมาเกือบฝ่ามือ เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียนที่ดูนุ่มนิ่มน่าสัมผัส ยิ่งจังหวะที่เธอเดินเข้ามา ยิ่งทำให้ชายกระโปรงสะบัดพลิ้วไปมาดูหมิ่นเหม่

"ใครใช้ให้เธอแต่งตัวแบบนี้?"

คำทักทายแรกยามเช้าไม่ใช่ 'อรุณสวัสดิ์' แต่เป็นเสียงดุเข้มที่ทำเอาคนฟังสะดุ้ง

เจ้าขาก้มมองชุดตัวเองเลิ่กลั่ก "คะ? ก็นี่ชุดนักศึกษา..."

"ฉันรู้ว่าชุดนักศึกษา" สงครามวางแก้วกาแฟลงกระแทกจานรองเสียงดัง เคร้ง! "แต่ไอ้เศษผ้าท่อนล่างนั่นน่ะ... ที่บ้านเธอเรียกว่ากระโปรง หรือเข็มขัด?"

"มัน... มันเป็นทรงเอวสูงค่ะอาคราม แล้วหนูก็สูงขึ้น..."

"อย่ามาเถียง" เขาตัดบทเสียงเข้ม "ไปนั่งที่ซะ เลิกยืนโชว์ขาขาวๆ ให้ลูกน้องฉันมองได้แล้ว"

เจ้าขาหน้ามุ่ย รีบเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งขวามือของเขาอย่างรวดเร็ว พลางบ่นอุบอิบในใจ 'ดุแต่เช้า... หน้าก็ดุ ปากก็ดุ'

อาหารเช้าถูกยกมาเสิร์ฟ เป็นข้าวต้มกุ้งร้อนๆ ควันฉุย

"ทานสิ หรือต้องให้ป้อน?" สงครามถามเมื่อเห็นเธอนั่งนิ่ง

"ทานค่ะๆ"

เจ้าขาเริ่มลงมือทาน แต่ด้วยความที่เก้าอี้บาร์มันค่อนข้างสูง เวลาเธอนั่งไขว่ห้างตามความเคยชิน กระโปรงพลีทตัวสั้นจึงเลิกขึ้นสูงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่โผล่พ้นขอบถุงเท้าข้อสั้นขึ้นมา

สงครามพยายามจะอ่านข่าวในไอแพดต่อ... แต่สายตาเจ้ากรรมมันไม่รักดี มันคอยแต่จะเหลือบไปมอง 'พื้นที่สีขาว' ใต้โต๊ะนั่นอยู่เรื่อย

ขาวชะมัด... กินอะไรเข้าไปถึงได้ผิวดีขนาดนี้วะ

"อะ ร้อน!"

เสียงร้องอุทานดึงสติเขากลับมา เจ้าขารีบแลบลิ้นเล็กๆ สีชมพูออกมาเป่าลมฟู่ๆ เพราะเผลอตักข้าวต้มร้อนจัดเข้าปาก ริมฝีปากจิ้มลิ้มแดงระเรื่อฉ่ำวาวเพราะความร้อน ดวงตาหยีลงด้วยความแสบ

ภาพตรงหน้าทำเอาสงครามลืมหายใจไปชั่วขณะ... ท่าทางเป่าปากฟู่ๆ นั่น... ทำไมมันดู 'ยั่วยวน' โดยธรรมชาติขนาดนี้

"กินเลอะเทอะ เป็นเด็กอนุบาลหรือไง"

เขาดุแก้เก้อ แต่กลับยื่นมือหนาไปหยิบทิชชู่ แล้วเอื้อมไปเช็ดคราบน้ำซุปที่มุมปากเธอให้อย่างเบามือ... ขัดกับน้ำเสียงที่แข็งกระด้าง

สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วหยาบกร้านของคนตัวโต ทำให้เจ้าขาชะงัก นั่งตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงผิดจังหวะ

"ขะ... ขอบคุณค่ะ"

"อืม" สงครามชักมือกลับมาทำท่าทางปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "รีบกิน ฉันจะไปส่งที่มหาลัย"

"เอ๊ะ? อาครามจะไปส่งเหรอคะ? ให้ลุงคนขับรถไปส่งก็ได้..."

"ฉันผ่านทางนั้นพอดี" (โกหก... บริษัทเขาอยู่คนละทิศเลย) "และอีกอย่าง... ฉันไม่อยากให้ใครมองว่าฉันดูแลหลานสาวเพื่อนไม่ดี ปล่อยให้นั่งรถตากแดดตากลม"

เจ้าขาอมยิ้มแก้มตุ่ย รู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก 'เห็นดุๆ แบบนี้ จริงๆ อาครามก็ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย'

"ยิ้มอะไร รีบกินเข้า เดี๋ยวรถติด"

"ค่าาา อาครามเจ้าขา~"

กึก!

อีกแล้ว... ไอ้น้ำเสียงอ้อนๆ กับคำว่า 'เจ้าขา' นั่น

สงครามถอนหายใจพรืด หยิบผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดของตัวเอง โยนไปแปะบนหน้าขาขาวๆ ของเธอที่โผล่พ้นโต๊ะขึ้นมา

"เอาปิดขาไว้... เห็นแล้วมันรกหูรกตา"

ปากบอกรกตา... แต่ในใจราชสีห์หนุ่มกำลังคำรามก้อง ...ถ้าขืนยังใส่สั้นแบบนี้ไปมหาลัย เย็นนี้กลับมาต้องคุยกันยาวแน่ ยัยเด็กดื้อ...