บทที่ 4 แบล็กการ์ดกับข้ออ้างแอร์เสีย

ล้อรถยนต์คันหรูบดเบียดลงบนทางเดินกรวดหน้าคฤหาสน์ตระกูลฟู่ ทันทีที่รถจอดสนิทและโจวอวี่เปิดประตูรถออก เซี่ยหนิงซีก็พุ่งตัวออกไปสูดอากาศภายนอกราวกับนักโทษที่เพิ่งได้รับอิสรภาพ

ตลอดระยะทางเกือบสี่สิบนาทีที่ผ่านมา เธอถูกวงแขนแกร่งของสามีกักขังไว้แนบอก กลิ่นมินต์เย็นเยียบผสมกับไอร้อนจากตัวเขาทำเอาเธอสมองรวนไปหมด ยิ่งพยายามขยับตัวหนี เขาก็ยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนเธอแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับเขาอยู่แล้ว

‘รอดตายแล้ว! นึกว่าจะต้องขาดอากาศหายใจตายคาอกแกร่งๆ นั่นซะแล้ว ขืนอยู่ใกล้เขานานกว่านี้ สติสัมปชัญญะของฉันต้องถูกกล้ามเนื้อแน่นๆ นั่น ล่อลวงจนเสียกระบวนแน่ๆ รีบชิ่งกลับห้องตัวเองดีกว่า’

เซี่ยหนิงซีจัดระเบียบเสื้อผ้าและทรงผมให้เข้าที่ แสร้งทำหน้าเศร้าสร้อย ก้มหน้าก้มตาเดินนำเข้าไปในโถงคฤหาสน์โอ่อ่า ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าขึ้นบันไดหินอ่อนได้เพียงสามก้าว เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลของ 'สวีปั๋ว' พ่อบ้านเก่าแก่ประจำตระกูลฟู่ก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน

"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับนายท่าน คุณนาย" พ่อบ้านสวีโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"คุณพ่อบ้านสวี ฉันรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยน่ะค่ะ ขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะคะ ฝากดูแลจินเฉินด้วย" เซี่ยหนิงซีรีบชิงพูดตัดบท หวังจะหนีเอาตัวรอดให้เร็วที่สุด

"เอ่อ... ต้องขออภัยคุณนายด้วยครับ" พ่อบ้านสวีทำหน้าลำบากใจสุดขีด

"เมื่อช่วงบ่าย ระบบปรับอากาศรวมทางปีกซ้ายของคฤหาสน์เกิดขัดข้องกะทันหันครับ ช่างเพิ่งจะเข้ามาดูอาการ และแจ้งว่าต้องรออะไหล่ถึงสัปดาห์หน้า ตอนนี้ห้องของคุณนายร้อนอบอ้าวมาก ไม่สามารถเข้าพักได้เลยครับ"

เซี่ยหนิงซีชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวขึ้นบันได ดวงตากลมโตเบิกกว้าง รอยยิ้มเจียมเนื้อเจียมตัวบนใบหน้าแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่

‘แอร์เสีย? ในคฤหาสน์ระดับพันล้านที่มีระบบสมาร์ทโฮมล้ำยุคเนี่ยนะแอร์เสีย สคริปต์ละครหลังข่าวเกรดซีชัดๆ ตรรกะวิบัติแบบนี้ใครเป็นคนเขียนบทฮะ พ่อบ้านสวี คุณรับสินบนจากใครมาสารภาพมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันเห็นนะว่าเมื่อกี้คุณแอบสบตากับคุณสามีหน้าตายของฉันน่ะ’

ฟู่จินเฉินที่เดินตามเข้ามาหยุดยืนซ้อนอยู่เบื้องหลังภรรยา ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่วงท่าสง่างาม มุมปากกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงโวยวายฉอดๆ ในหัวของเธอ เขาจงใจก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังบอบบางสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา

"แย่จังเลยนะ" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้นเหนือศีรษะ

"ถ้าอย่างนั้น คืนนี้คุณก็คงต้องย้ายมานอนที่ 'ห้องมาสเตอร์' กับผมก่อนแล้วล่ะ คุณภรรยา"

เซี่ยหนิงซีหันขวับกลับมามองสามี ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาสั่งได้ทันที เธอช้อนสายตามองเขาอย่างเว้าวอน "แต่ว่า... จินเฉินคะ คุณเพิ่งจะฟื้นจากอุบัติเหตุ คุณต้องการการพักผ่อนที่เงียบสงบ ฉันกลัวว่าฉันจะนอนดิ้นจนรบกวนคุณ ให้ฉันไปนอนห้องรับแขก..."

"ห้องรับแขกกำลังรีโนเวทครับคุณนาย" พ่อบ้านสวีรับมุกอย่างรู้จังหวะ ดับฝันการหลบหนีของเธอในเสี้ยววินาที

เซี่ยหนิงซีกัดฟันกรอดในใจ ‘รีโนเวทบ้าบออะไรกัน เมื่อวานฉันยังเห็นแม่บ้านเข้าไปเปลี่ยนผ้าม่านอยู่เลย นี่พวกคุณรวมหัวกันกลั่นแกล้งฉันใช่มั้ยเนี่ย ไม่ได้การล่ะ ขืนเข้าไปอยู่ในถ้ำเสือคืนนี้ ฉันต้องโดนจับประเมินทุกซอกทุกมุมอย่างที่เขาขู่ไว้บนรถแน่ๆ’

"ซีซี" ฟู่จินเฉินทอดเสียงอ่อนโยน ทว่าแฝงความเผด็จการอย่างร้ายกาจ มือหนาเอื้อมมาจับมือเล็กที่กำลังสั่น(เพราะความโมโห)ของเธอขึ้นมา ก่อนจะล้วงเอาบางอย่างออกจากกระเป๋าเสื้อสูท และวางมันลงบนฝ่ามือของเธออย่างนุ่มนวล

สัมผัสแข็งๆ และเย็นเฉียบของโลหะ ทำให้เซี่ยหนิงซีต้องก้มลงมอง

มันคือ 'แบล็กการ์ด' บัตรเครดิตไทเทเนียมสีดำสนิท ไร้ขีดจำกัดวงเงิน สัญลักษณ์แห่งอำนาจและความมั่งคั่งของฟู่กรุ๊ป

"บัตรใบนี้" ฟู่จินเฉินกระซิบ ใช้นิ้วโป้งไล้หลังมือเธอเบาๆ

"ถือเป็นการชดเชยความไม่สะดวกที่แอร์ห้องคุณเสียก็แล้วกัน พรุ่งนี้อยากได้อะไรก็รูดซื้อได้ตามสบายเลยนะ"

เขาจงใจเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าลงมาจนชิดใบหูขาวสะอาด แล้วเอ่ยประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ถือซะว่าเป็น 'ค่าตอบแทนล่วงหน้า' สำหรับการทำหน้าที่ภรรยาที่ดี... ในคืนนี้"

วินาทีที่เห็นแบล็กการ์ด ดวงตากลมโตของเซี่ยหนิงซีก็ทอประกายวาววับราวกับเห็นทองคำแท่ง มุมปากที่กำลังเบะออกเตรียมจะร้องไห้ เผลอกระตุกยิ้มกว้างขึ้นมาอย่างลืมตัว

‘สวรรค์! แบล็กการ์ด บัตรดำในตำนาน นี่มันแต้มบุญของคนบาปชัดๆ ด้วยบัตรใบนี้ บาร์โฮสต์เจ็ดดาวอยู่แค่เอื้อมแล้วเซี่ยหนิงซี โฮสต์หนุ่มๆ ซิกซ์แพ็กแน่นๆ รอแม่ก่อนนะจ๊ะ แค่ไปนอนห้องมาสเตอร์คืนเดียว แลกกับแบล็กการ์ด ต่อให้ต้องไปนอนเฝ้าหน้าห้องน้ำแม่ก็สู้ตายค่ะ’

ทว่าเพียงเสี้ยววินาที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังสวมบทอะไรอยู่ หญิงสาวก็รีบหุบยิ้มกว้างนั้นฉับพลัน ปรับสีหน้ากลับมาเป็นกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แสร้งทำเป็นมองบัตรในมือด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

"จินเฉิน... คุณเอาเงินมาฟาดหัวฉันทำไมคะ คุณคิดว่าฉันห่วงความสะดวกสบายของตัวเองมากกว่าสุขภาพของคุณงั้นเหรอ" เธอบีบน้ำตา พร้อมกับกำแบล็กการ์ดในมือไว้แน่นสุดชีวิต ชนิดที่ว่าต่อให้เอาชะแลงมางัดก็ไม่มีวันหลุด

‘บ้าจริงเซี่ยหนิงซี เมื่อกี้ฉันหลุดยิ้มไปหรือเปล่าเนี่ย เขาต้องไม่เห็นสิ ฉันซ้อมหน้ากระจกมาเป็นพันครั้งแล้วนะ เนียนสุดๆ แน่นอน’

ฟู่จินเฉินที่เห็นวิวัฒนาการทางสีหน้าอันรวดเร็วของภรรยา และได้ยินเสียงความโลภที่ดังลั่นอยู่ในหัวเธอ แทบจะหลุดหัวเราะออกมาดังๆ เขาต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการตีหน้านิ่ง ขบกรามแน่นเพื่อกลั้นขำ

"ผมไม่ได้เอาเงินฟาดหัวคุณ ผมแค่... อยากดูแลภรรยา" ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะตวัดแขนโอบเอวคอดบางของเธอ บังคับกึ่งประคองให้เดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

"ไปกันเถอะ คืนนี้คุณคงต้อง 'เหนื่อย' หน่อยนะ"

คำว่าเหนื่อยที่ถูกเน้นย้ำ ทำเอาเซี่ยหนิงซีขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เมื่อบานประตูไม้บานใหญ่ของห้องนอนมาสเตอร์ถูกเปิดออก และปิดลงตามหลังด้วยเสียงกริ๊กเบาๆ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไป มันเงียบสงบ เป็นส่วนตัว และเต็มไปด้วยกลิ่นอายบุรุษเพศของเขาที่อบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้ว

เซี่ยหนิงซียืนตัวลีบอยู่กลางห้อง กอดแบล็กการ์ดไว้แนบอกราวกับเป็นยันต์กันผี สมองกำลังประมวลผลหาทางเอาตัวรอดจากการทำ 'หน้าที่ภรรยา'

"อ๊ะ!"

ยังไม่ทันได้คิดแผนอะไร ร่างของเธอก็ถูกวงแขนแกร่งต้อนให้ถอยร่น แผ่นหลังบอบบางชนเข้ากับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดสนิท ฟู่จินเฉินใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างยันบานประตูไว้ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ใบหน้าหล่อเหลาอันตรายโน้มลงมาใกล้ ปลายนิ้วเรียวยาวที่ร้อนระอุเอื้อมมาเกี่ยวปอยผมที่ตกลงมาระกรอบหน้าของเธอไปทัดหูให้อย่างเชื่องช้า สัมผัสแผ่วเบาที่ลากผ่านผิวแก้มทำเอาเซี่ยหนิงซีลมหายใจสะดุดกึก

ดวงตาคมกริบของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นระริกของเธอ ริมฝีปากหยักลึกเหยียดยิ้มร้ายกาจ

"ในเมื่อคืนนี้... เราต้องใช้ห้องร่วมกัน" ฟู่จินเฉินกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยความยั่วเย้า

"อยากให้ผม... 'อาบน้ำ' ให้ไหมครับ ซีซี?"