บทที่ 5 กับดักสคริปต์เมียคลั่งรัก

"อยากให้ผม... 'อาบน้ำ' ให้ไหมครับ ซีซี?"

คำถามแหบพร่าที่ดังชิดริมฝีปาก พร้อมกับปลายนิ้วร้อนระอุที่ไล้เบาๆ บริเวณกรอบหน้า ทำเอาเซี่ยหนิงซีที่ถูกกักขังอยู่ระหว่างบานประตูไม้กับแผงอกแกร่งแทบจะหยุดหายใจ

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง สมองที่เคยประมวลผลหาทางหนีทีไล่อย่างฉับไวบัดนี้รวนไปหมดราวกับคอมพิวเตอร์ติดไวรัส

‘กรี๊ดดด! อาบน้ำบ้าบออะไรกัน คุณสามีผีเข้าหรือไง! สคริปต์มันต้องเป็นคุณทำหน้าขยะแขยงแล้วสั่งให้ฉันไสหัวไปนอนโซฟาสิ ขืนเขาบุกเข้ามาอาบน้ำให้จริงๆ ฉันต้องช็อกตายคาสบู่แน่ๆ’

หญิงสาวกรีดร้องในใจอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เธอยกมือขึ้นผลักแผงอกกว้างนั้นออกไปให้พ้นทาง ทว่า... เพิ่งจะออกแรงดึงสติกลับมาได้ เธอก็ต้องชะงักกึก

‘เดี๋ยวนะ! ผลักไม่ได้เด็ดขาด ขืนฉันผลักเขาออกตอนนี้ ตำนานเมียคลั่งรักที่ปูมาสองปีพังพินาศแน่ ท่องไว้เซี่ยหนิงซี เธอรักเขา เธอหลงเขา ต้องยิ้มหวานๆ ห้ามปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยเด็ดขาด!’

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังถูก 'สคริปต์' ของตัวเองรัดคอ เซี่ยหนิงซีก็สูดลมหายใจเข้าลึก รีบปรับสีหน้าตื่นตระหนกให้กลายเป็นความเขินอายขั้นสุด พวงแก้มใสซับสีเลือดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติราวกับสั่งได้

มือเล็กที่ตั้งใจจะผลักไส เปลี่ยนเป็นวางแหมะทาบทับลงบนแผงอกของฟู่จินเฉินอย่างอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วเรียวแกล้งกรีดกรายลงบนสาบเสื้อเชิ้ตของเขาเบาๆ

"จินเฉินคะ" เธอช้อนสายตาหวานเยิ้มขึ้นสบตากับเขา กัดริมฝีปากล่างเล็กน้อยด้วยท่าทีขวยเขิน

"คุณเพิ่งฟื้นจากอุบัติเหตุ ร่างกายยังต้องการการพักผ่อนนะคะ ให้ฉันเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนชุด เพื่อลงไปทานมื้อค่ำกับคุณก่อนดีกว่า... ฉันอยากจะสวยและหอมที่สุดเวลาอยู่กับคุณนะคะ"

ประโยคทอดสะพานที่ฟังดูเย้ายวนใจ ถูกเอื้อนเอ่ยออกมาอย่างแนบเนียน ทว่าในหัวกลับกำลังสวดมนต์อ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์รัวๆ

‘แต้มบุญจ๋า ช่วยลูกด้วย! ปล่อยให้ฉันเข้าห้องน้ำไปเถอะ เข้าไปปุ๊บแม่จะล็อกประตูลงกลอนให้แน่นหนา ต่อให้เอาชะแลงมางัดก็ไม่เปิดแน่นอน’

ฟู่จินเฉินจ้องมองใบหน้าหวานล้ำที่กำลังแสร้งทำเป็นเขินอาย มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น เมื่อได้ยินเสียงสวดมนต์อันแสนย้อนแย้งในหัวของเธอ เขาจงใจโน้มหน้าลงไปกดจูบหนักๆ ลงบนพวงแก้มเนียนที่กำลังร้อนผ่าว สูดกลิ่นหอมกรุ่นจากกายสาวเข้าปอดจนคนใต้ร่างสะดุ้งสุดตัว

"ก็ได้ครับ... ผมจะ 'รอ' ทานมื้อค่ำกับคุณ" เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะยอมผละวงแขนออก ปล่อยให้ภรรยาตัวน้อยได้เป็นอิสระ

ทันทีที่หลุดพ้นจากกรงเล็บราชสีห์ เซี่ยหนิงซีก็ส่งยิ้มหวานหยดย้อยทิ้งท้าย ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็วราวกับนักวิ่งลมกรด เสียงล็อกประตู 'กริ๊ก' ดังขึ้นแทบจะในเสี้ยววินาทีต่อมา

ฟู่จินเฉินมองบานประตูห้องน้ำที่ปิดสนิท ชายหนุ่มล้วงกระเป๋ากางเกง หลุดหัวเราะในลำคอออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี... การได้แกล้งต้อนผู้หญิงจอมมารยาคนนี้ให้จนมุม กลายเป็นเรื่องบันเทิงที่สุดในชีวิตเขาไปเสียแล้ว

มื้อค่ำวันนั้นกลายเป็นมื้ออาหารที่ทรมานที่สุดในชีวิตของเซี่ยหนิงซี...

แม้โต๊ะอาหารทำจากไม้มาฮอกกานีจะยาวเหยียด แต่ฟู่จินเฉินกลับสั่งให้แม่บ้านจัดที่นั่งของเธอมาไว้ฝั่งเดียวกับเขา ตลอดการรับประทานอาหาร นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวของมหาเศรษฐีหนุ่มเอาแต่จ้องมองเธอราวกับกำลังประเมินรสชาติอาหารจานหลัก ทำเอาเซี่ยหนิงซีเกร็งไปทั้งร่าง แทบจะกลืนสเต๊กเนื้อวากิวไม่ลงคอ

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่ม

เซี่ยหนิงซีที่เพิ่งจัดการอาบน้ำชำระล้างร่างกายรอบค่ำเสร็จสิ้น ก้าวเท้าออกมาจากห้องน้ำอย่างเชื่องช้าในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีแชมเปญ สายตาของเธอกวาดมองไปรอบห้องนอนมาสเตอร์ที่กว้างขวาง ก่อนจะปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของสามีที่กำลังเอนหลังพิงพนักเตียงคิงไซส์

ในมือของเขามีแท็บเล็ตสำหรับอ่านเอกสาร ท่อนบนสวมเพียงเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมบนออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งรำไร

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก สมองเริ่มวางแผนการรบขั้นต่อไป

‘เอาล่ะเซี่ยหนิงซี ในเมื่อแอร์พังจนต้องมานอนห้องเดียวกัน ฉันก็ต้องแสดงบทเมียที่คลั่งไคล้สามีให้สุดทาง ยิ่งฉันทำตัวติดหนึบ ออดอ้อนน่ารำคาญมากเท่าไหร่ คนรักความสะอาดแถมยังรังเกียจฉันเข้าไส้อย่างเขา จะต้องทนไม่ไหวแล้วหอบผ้าห่มหนีไปนอนโซฟาเองแน่ๆ แผนนี้เพอร์เฟกต์’

รอยยิ้มร้ายกาจพาดผ่านริมฝีปากบางเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เธอจะปรับสีหน้าเป็นหวานหยดหย้อย เดินนวยนาดตรงไปที่เตียงฝั่งขวา

ทันทีที่สอดตัวลงใต้ผ้าห่มผืนหนา เซี่ยหนิงซีก็ไม่รอช้า ขยับตัวเบียดเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ทันที สองมือเล็กสอดเข้าไปควงแขนแกร่งของเขาไว้แน่น ศีรษะทุยซบลงบนลาดไหล่กว้างอย่างแสนรัก

"คุณสามีขา" เธอช้อนสายตาออดอ้อน แสร้งดัดเสียงให้หวานที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ฉันดีใจจังเลยค่ะ ที่คืนนี้เราได้นอนเตียงเดียวกันแบบนี้"

‘เป็นไงล่ะคุณสามี! ขนลุกซู่เลยล่ะสิ รีบสะบัดแขนฉันทิ้งแล้วเดินปึงปังไปนอนโซฟาสิคะ ฉันจะได้ยึดเตียงคิงไซซ์นี่ไว้นอนกลิ้งคนเดียวให้สบายใจไปเลย’

ฟู่จินเฉินที่กำลังอ่านเอกสารชะงักไปเล็กน้อย เมื่อได้ยินแผนการอันชาญฉลาดในหัวของภรรยาตัวน้อย ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ต ก้มลงมองใบหน้าหวานที่กำลังซบอยู่บนไหล่เขา นัยน์ตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่เซี่ยหนิงซีอ่านไม่ออก

"ดีใจเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยถาม

"ใช่สิคะ ดีใจที่สุดเลย" เธอยิ้มกว้าง กระชับท่อนแขนเขาแน่นขึ้นอีกนิดเพื่อท้าทาย

"ถ้าอย่างนั้น" ฟู่จินเฉินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันมาหาเธอ แขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดบางของเธอไว้เต็มแรง ดึงรั้งร่างนุ่มนิ่มให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกกว้างจนไร้ช่องว่าง

"ผมก็จะกอดคุณไว้แบบนี้ 'ทั้งคืน' เลยดีไหมครับ ซีซี"

เฮือก!

เซี่ยหนิงซีเบิกตากว้างจนแทบถลน ลมหายใจสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อเป็นหินไปในพริบตา

‘เดี๋ยวนะ! ผิดคิวแล้วคุณสามี ทำไมคุณไม่สะบัดฉันทิ้งล่ะ แล้วแขนนี่มันอะไร คีมหนีบเหล็กหรือไง รัดแน่นขนาดนี้กะจะบดกระดูกซี่โครงฉันให้แหลกเลยใช่มั้ย! ปล่อยนะ... เอ้ย ปล่อยสิคะ’

หญิงสาวพยายามขยับตัวดิ้นรนเล็กน้อย ทว่าฝ่ามือร้อนผ่าวที่ทาบทับอยู่บนแผ่นหลังของเธอกลับยิ่งออกแรงรั้งให้เบียดชิดเข้าไปอีก อุณหภูมิร่างกายที่สูงกว่าปกติของชายหนุ่มแผ่ทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนผิวของเธอร้อนวูบวาบ กล้ามเนื้อหน้าอกแน่นตึงเบียดเสียดกับความอวบอิ่มของเธอจนเซี่ยหนิงซีหน้าแดงก่ำ

"เป็นอะไรไปครับ หรือว่า... กอดแค่นี้ยังไม่พอ?" ฟู่จินเฉินกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นเป่ารดจนขนอ่อนตั้งชัน

‘พอแล้ว! พอได้แล้ว อึดอัดจะตายอยู่แล้วเนี่ย แต่ฉันผลักเขาออกไม่ได้ไงเล่า ขืนสลัดเขาทิ้งตอนนี้ แผนเมียคลั่งรักที่อุตส่าห์ลงทุนทำมาเมื่อกี้ก็พังพินาศหมดสิ สวรรค์... นี่ฉันขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ’

เมื่อรู้ตัวว่าติดกับดักสคริปต์ของตัวเองเข้าอย่างจัง เซี่ยหนิงซีก็อยากจะร้องไห้ออกมาเป็นสายเลือด เธอจำใจต้องปล่อยให้เขากอดรัดไว้แบบนั้น ซ้ำยังต้องฝืนฉีกยิ้มหวานประจบประแจง ทั้งที่ในใจกำลังสับแหลกไม่เหลือชิ้นดี

"พ...พอแล้วค่ะจินเฉิน คุณเพิ่งฟื้น ควรรีบนอนพักผ่อนนะคะ" เธอเอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม ซบหน้าลงกับอกเขาอย่างจำยอม หลับตาปี๋เพื่อหนีสายตารู้ทันของเขา

ฟู่จินเฉินมองกระหม่อมบางของภรรยาที่กำลังสวดมนต์แช่งชักหักกระดูกเขาอยู่ในใจ ชายหนุ่มเหยียดยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเอื้อมมือไปกดปิดโคมไฟหัวเตียง ปล่อยให้ความมืดมิดโรยตัวลงมาปกคลุม

"ฝันดีนะครับ... คุณภรรยา"

คืนนั้น... เซี่ยหนิงซีต้องนอนตัวแข็งทื่อ ฟังเสียงหัวใจเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นของสามี และสูดดมกลิ่นไม้ซีดาร์ผสมมินต์อันเป็นเอกลักษณ์ของเขาไปตลอดทั้งคืน โดยที่ไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้แม้แต่ตารางนิ้วเดียว